LOCKHEART έγραψε:Κατα τας γραφας οι άνθρωποι χωρίζουν μόνο για λόγο ΜΟΙΧΕΙΑΣ .
Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει ψυχολογική βία , ταπείνωση, ίσως και σωματική βία ; εκεί τι κάνεις προσεύχεσαι και τα δέχεσαι προς τέρψην Θεού και συγχώρεσης;
Πότε φεύγεις τελικά απο μια οποιαδήποτε κατάσταση ; ΠΟΤΕ ;
Δηλαδή δεχόμαστε την βία απο την σύντροφο , το φιλο , τον εργοδότη και δεν φεύγουμε ; Δηλαδή έχουμε το δικαίωμα της επιλογής και της αξιοπρέπειας η όχι ;
ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Που σταματάει η συγχώρεση και που αρχίζει η ανθρώπινος σεβασμός και η εξιοπρέπεια ;
Κατά τας γραφάς δεν υπάρχει μόνο για τους ανθρώπους που θα πρέπει να χωρίζουν μόνο για τον λόγο της μοιχείας. Υπάρχουν εκατομμύρια άλλα πράγματα!!!!!!!!!!!!!
Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω τα υπόλοιπα και ας ξέφευγα στο ΕΝΑ.......... !!!!!!
Θα καταθέσω την άποψη μου περί «φυγής», περί δειλίας δηλαδή –κατ΄εμέ-, περί μη απόκτησεις των σωστών αντισωμάτων στην πνευματική μου ζωή και των σωστών όπλων κατά της επιθέσεως του πονηρού (περί πονηρού πρόκειται όταν ο άλλος σε κάνει σκύβαλο είτε στην προσωπική σου ζωή είτε στην εργασία είτε αλλού)
Η «αξιοπρέπεια» για μένα πάντα, είναι κι αυτή μία λέξη που έχουμε εφεύρει για να μπορούμε να συννενοηθούμε σαν άνθρωποι....................
Η ΑΓΑΠΗ από την άλλη –για μένα πάντα- είναι η μοναδική λέξη συννενόησης.
Για π.χ.
ύστερα από πολλή προσευχή και υπομονή και βάση του δικού μου χαρακτήρα (μας έχει δημιουργήσει και ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥΣ, ΜΟΝΑΔΙΚΟΥΣ, μην το ξεχνάμε)
βούτηξα από τον λαιμό και κόλλησα στον τοίχο τον πρώην εργοδότη μου γιατί είχε την κακή συνήθεια αντί για «καλημέρα» να βλαστημάει τον Θεό.
Ύστερα από δικές μου
συστάσεις με όμορφο τρόπο κατ΄ιδίαν και εφ΄όσον ήταν ιδιωτικός ο τομέας και μου είχε απαντήσει «άμα δεν σου αρέσει στο καλό, κοίτα πόσα βιογραφικά έχω στο συρτάρι μου» και εφ΄όσον την δουλειά την χρειαζόμουνα όσο τίποτε άλλο........................ του την έστησα χριστιανικά στο γραφείο του.
Όταν τον κράταγα από τον λαιμό (εννοείται
χωρίς καθόλου θυμό, απλά για εκφοβισμό) του είπα και 5-6 κουβεντούλες χριστιανικές για μένα, για τα πιστεύω μου, για την ανάγκη μου για δουλειά, και για την αδερφή του-την κόρη του-την μητέρα του- ΕΑΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΟΥΣΑΝ στην δική μου δυσάρεστη θέση.
Σφιγγοντάς τον λιγάκι ακόμα του είπα πως από την δουλειά δεν φεύγω, και πως εάν τον ξανακούσω μπροστά μου να ξαναβλαστημήσει θα με βρει νύχτα μπροστά του και καλά θα κάνει να φοβάται.
Κάπως έτσι ..................... συνέχισα την σταδιοδρομία μου στον ιδιωτικό τομέα για άλλα 7 χρόνια μαζί του !!!!! Εν καιρώ διπλασιάστηκε ο μισθός μου, όταν με έβλεπε έστριβε γωνία, και
αραιά και που του υπενθύμιζα πως τον Θεό δεν τον βλαστημάμε.
Έχω κι άλλα παραδείγματα περί ΑΓΑΠΗΣ, γιατί για αγάπη πρόκειται...........
Μιά μάνα που πήρε τα 4 παιδιά της και χάθηκε από τον χάρτη μην αντέχοντας άλλο (βάση του δικού της χαρακτήρα) το άσχημο και αντιχριστιανικό παράδειγμα που έδινε ο πατέρας στα 4 παιδιά του (τζόγος, γυναίκες, ξύλο στα γυναικόπαιδα, ασωτίες)
κτλ κτλ κτλ
Θέλω να πω πως
δεν υπάρχουν ορισμοί στην πράξη, ούτε κανόνες περί αξιοπρεπείας.
Υπάρχουν όμως περί συγχωρήσεως! Σε συγχωρώ μεν και σε αγαπώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπορώ να συνυπάρξω στον ίδιο χώρο μαζί σου!!!
Το ίδιο δεν κάνει και ο Χριστός? Δεν μας αγαπάει ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως? Δεν μας συγχωρεί όλους? Δεν μπορεί όμως να συνυπάρξει μέσα σε όλους (Θεία Κοινωνία). Δεν γίνεται κάποιες φορές. Χρειάζονται και κάποιες «τυπικές» προυποθέσεις.
Συγνώμη πάλι για το κατεβατό!!!
LOCKHEART ζωγραφίζεις σήμερα. Δίνεις αφορμές για πολλή προσευχή, μετάνοια και δάκρυα. Να΄σαι καλά. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.