Σελίδα 2 από 3

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 11:16 am
από smarti
max1 έγραψε:
smarti έγραψε:Θεοδώρα και Βασίλη σας ευχαριστώ πάρα πολύ!
Συγνώμη, αλλά τι κατάλαβες και τους ευχαριστείς; Γιατί εγώ δεν κατάλαβα τίποτα (επειδή αυτή την απορία που έθεσες είχα κι εγώ, κι εξακολουθώ να την έχω) :aiwebs_003 :aiwebs_003

Το ίδιο ισχύει και για την ερώτηση της νεκταρίας που την έχω θέσει κι εγώ ουκ ολίγες φορές αλλά απάντηση από κανέναν γιοκ.....

Είμαι παιδί με απορίες, τι να κάνουμε; :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:
με έκανες και γέλασα :lol: :lol: γιατί η αλήθεια είναι ότι ήθελα να γράψω την εξής απάντηση'' κάντε τώρα και μια μετάφραση στα νέα ελληνικά'' αλλά φοβήθηκα ότι θα τα κουγα μετά!Εντάξει λίγο κατάλαβα ότι με την ταπείνωση αποκτάται και η διάκρισης και ότι πρέπει να έχουμε καθαρή καρδιά, αλλά ήθελα λίγο να μου το αναλύσουν πιο πολύ, αλλά και πάλι αφού δεν το καναν δεν μπορώ να μην πω ένα ευχαριστώ.Δεν ξέρεις πόσο με έκανες να γελάσω με την απατηση σου.. :lol:

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 11:21 am
από max1
Κι εγώ γελώντας το έγραψα γιατί δεν κατάλαβα τίποτα και ένιωσα σαν ηλίθιος που τους ευχαρίστησες :lol:

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 11:55 am
από Byzantine_Spirit
Πως μπορούμε να μιλήσουμε με σιγουριά για τον εαυτό μας και να πούμε
ότι έχουμε διάκριση;
Δεν μπορούμε.
Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε,
για να μας τη χαρίζει ο Θεός και να προσπαθούμε.
Το να είμαστε εγκρατείς και μετρημένοι στα λόγια, βοηθάει για αρχή νομίζω.

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 12:04 pm
από ψυχουλα
οταν ζητανε τη γνωμη μας και την αναμενουν πιστευω οτι το σωστο ειναι εφοσον αποφασισουμε να τη δωσουμε πρωτον να ειναι ειλικρινης δηλαδη να μη φοβηθουμε να πουμε αυτο που εμεις πιστευουμε, δευτερον να ξεκαθαριζουμε απο την αρχη οτι προκειται για τη δικη μας γνωμη συμφωνα με το δικο μας τροπο που βλεπουμε τα πραγματα δηλαδη οτι μπορει να ειναι και λαθος και οτι πανω απο ολα η αποφαση ειναι του ατομου που ρωτα. επισης αντι να λεμε οτι η απαντηση ειναι αυτη να κανουμε ερωτησεις που να οδηγουν το ατομο απο μονο του στην απαντηση. τελος, αν μας ρωτα ατομο που εχουμε καταλαβει οτι εχει την ταση να κανει ό, τι του λένε, δε δινουμε γνωμη!

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 12:28 pm
από iliasgr
εχω την εντυπωση οτι η διακριση μπορει να ειναι αποτελεσμα της δικης μας ταπεινωσης.απο εκει ξεκινουν τα παντα.

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 2:01 pm
από dionysisgr
Συμφωνω απολυτα με την Byzantine_spirit, καθως οντες πνευματικα νηπια, ΔΕΝ ειμαστε σε θεση να εχουμε διακριση, που ειναι μεγιστη αναμεσα στις αρετες, και ειναι οπως ολες οι αρετες και αυτη δωρο Θεου, που αποκτιεται με πολυ κοπο αγωνα ταπεινωση και πνευματικο αγωνα ανελεητο. Οχι σαν τον δικο μας..

Μαλλον θα ελεγα οτι ειναι και αρετη των τελειωθεντων, αλλα για να μην ειμαστε απολυτοι ας το αφησουμε στην πρωτη παραγραφο προς το παρον.

Λοιπον εμεις καθως δεν ειμαστε σε θεση να εχουμε διακριση, μεχρι να παρουμε καποια μυρωδια της, ας εχουμε τον λογο του Πνευματικου, ως οδηγο, κατα Θεον, εφοσον λεμε οτι θελουμε και πρεπει να εχουμε Πνευματικο, και δεν κοροϊδευουμε τον εαυτο μας και τους αλλους.

Σχετικα με το ερωτημα - καραμελλα, δεν μπορω να βρω τον Πνευματικο μου, για καθε ψυλλου πηδημα, ειναι περιττος και καθαρη αργολογια τετοιος "προβληματισμος ".

Οταν εχεις Πνευματικο, ΔΕΝ σημαινει οτι θα ευνουχιστεις διανοητικα, η οτι θα κανεις λοβοτομη! Σε καθε περισταση που δεν τον βρισκεις, θα κανεις προσευχη και θα παιρνεις αποφαση με βαση την συνειδηση και την Πιστη σου.

Δηλαδη εαν μας πει καποιος, παρε ενα πακετο με ναρκωτικα, και πηγαινε το μεχρι την καλαματα, πρεπει να ρωτησουμε τον.. Πνευματικο μας; Η πρεπει απλα να τον στειλουμε, απο κει που ηρθε, για να μην πω οτι πρεπει να τον παρουμε απο το αυτι και να τον παμε στο αστυνομικο τμημα.

Τα μεγαλα θεματα και σοβαρα προβληματα και οι αποφασεις ζωης, δεν προκυπτουν σε μιση ωρα ουτε σε πεντε λεπτα. Ειναι διεργασιες που κρατανε πολυ καιρο.

Αρα εχουμε ολο τον χρονο να βρουμε τον Πνευματικο μας. Μην βαυκαλιζομαστε και αυτο-κοροϊδευομαστε.

Ακομα και εαν εχει εξαφανιστει απο προσωπου γης, ο Πνευματικος, και δεν τον βρισκουμε με τιποτα, θα παμε σε καποιον αλλον για μια τοσο σοβαρη περιπτωση να μας βοηθησει, αφου του εξηγησουμε πρωτα οτι εχουμε Πνευματικο, και οτι μας πει θα το δεχτουμε με την απαραιτητη εντονη προσευχη εννοειται.

Αλλα και τελος τελος, εαν δεν βρισκουμε ουτε εναν Πνευματικο, θα εξετασουμε την συνειδηση μας, εφοσον δεν την εχουμε βαλει στην καταψυξη, και με βαση την Πιστη μας, και το ευαγγελιο του Χριστου, θα κανουμε οτι θεωρουμε καλυτερο για τον πλησιον πρωτα και μετα για τον εαυτο μας. και ο Θεος, εαν ειμαστε ειλικρινεις, θα Οικονομησει το καλυτερο.

Λοιπον μην αυτοπαγιδευομαστε σε τετοια πλαστα διλημματα. Αδιεξοδα για τον πιστο ανθρωπο του Χριστου, ΔΕΝ υπαρχουν. Ολα στα χερια του Θεου ειναι.

Επισης μια παγια τακτικη, καποιων, (δεν αναφερομαι σε συγκεκριμενα ονοματα, και δεν υπαρχει λογος), να ρωτανε εδω, αυτο που θα ρωταγαν τον Πνευματικο τους, ΠΡΕΠΕΙ να σταματησει. Ειναι ασεβεια και απρεπεια προς τον Ιερο και ψυχοσωτηριο και θεοσυστατο θεσμο-σχεση του Πνευματικου Πατρος με το Πνευματικο του τεκνο.

Ουτε μετα, να διασταυρωνουμε εδω, οτι μας ειπε ο Πνευματικος μας. Επισης το ιδιο κολασιμο και καταδικαστεο ειναι αυτο. Μην παιζετε με αυτα τα πραγματα, που συνιστουν βλασφημια κατα του Αγιου Πνευματος.

Και δεν ειναι μονο στο φορουμ, πολλοι το κανουν και εξω, με τους γυρω τους. Ετσι δεν εχει κανενα νοημα να εχει καποιος Πνευματικο. Ας κανει Γεροντα τον εαυτο του, και καλο παραδεισο.. :angryfire

Μην πει καποιος οτι ειμαι σκληρος, αυτη ειναι η αληθεια και ισχυει φυσικα και για εμενα, σε περιπτωση που κανω κατι απο τα παραπανω. Προς το παρον ομως, ο Θεος να φυλαει, τα εν Οικω, μη εν Δημω..

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 2:13 pm
από theodora
Η διάκριση είναι και αυτή ένα από τα πολλά ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος.
Δεν υπάρχουν συνταγές για να αποκτηθεί.
Η συνταγή για όλες τις δωρεές του Κυρίου μας, είναι ΜΙΑ: Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ.

Διάκριση είναι να έχω δίκιο σε ένα θέμα, αλλά να μην σχίζω τα ιμάτια μου για να το «βρω» και να μην το ισχυρίζομαι -προκειμένου να μην προβάλλω τον εαυτό μου και ακουσθεί εκείνο το περίφημο: “Μπράβο, έτσι είναι», ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΣ, ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ, κάνοντας να αισθανθεί δυσάρεστα ένας άλλος αδελφός που υποστήριξε αντίθετη θέση (και ας έχει και άδικο)-
Αυτό προσευχόμενος στον Κύριο μας να κάνει να λάμψει η αλήθεια, τον χρόνο που Αυτός θα ορίσει.
Το πιό πάνω παράδειγμα, μπορούμε να το εφαρμόσουμε με τον σύντροφό μας, στην παρέα μας, στην δουλειά μας, σε ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ.

Διάκριση είναι η πλήρης εφαρμογή από μεριάς μας των εντολών του Κυρίου, χωρίς απολύτως καμία εξαίρεση ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. Ενώ όσον αφορά όλους τους άλλους ανθρώπους να εφαρμόζουμε ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΕΝΤΟΛΗ, αυτήν της ΑΓΑΠΗΣ.
Για παράδειγμα εάν νηστεύουμε, είτε προσευχόμαστε, είτε ελεούμε, είτε δυσκολευόμαστε χάρη ενός ανθρώπου,είτε μελετάμε, ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ και για τους αδελφούς μας να κάνουν το ίδιο επειδή αυτό είναι το «σωστό» και το «θεάρεστο», τείνοντας το δάκτυλο μας στο πρόσωπο τους σαν τους δασκάλους.... Το παράδειγμα μας ΑΡΚΕΙ και περισσεύει. Ο Κύριος που γνωρίζει τις καρδιές μας και τις διαθέσεις μας, ανάλογα θα τα οικονομήσει ώστε να ωφεληθούμε όλοι μας.

Διάκριση είναι να ξεχωρίζω το μπλέ χρώμα από το πράσινο, να τα «διακρίνω». (προσωπικά έχω αχρωματοψία και δεν τα ξεχωρίζω)

Επειδή για την διάκριση θα μπορούσαμε να γράψουμε άπειρα παραδείγματα πρακτικά για την ζωή μας την καθημερινή και επειδή η διάκριση είναι ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, σε γενικές γραμμές Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ και συνεπώς και η αγάπη μας προς τον αδελφό μας μπορεί να επιτελέσει το ελάχιστο τίμημα για την απόκτησή της.

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 2:26 pm
από Captain Yiannis
Η διάκριση κατά την ταπεινή μου γνώμη, βγαίνει μόνη της ,μέσα από την ταπείνωσή μας.
Σκεπτόμενοι ταπεινά , αυτόματα έρχεται και η διάκριση , μόνη της.

Ούκ εν τω πολλώ το εύ .

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 2:50 pm
από theodora
«σας συνιστώ ως καλό να μη κάνωμε πολυποίκιλο τον εαυτό μας και να μη τεμαχίζωμε την αθλία ψυχή μας, ώστε να πολεμά με χίλιες χιλιάδες και μύριες μυριάδες εχθρούς. Διότι δεν θα κατορθώσωμε ποτέ να γνωρίσωμε ή να ανακαλύψωμε όλες τις πανουργίες τους..»

Εδώ μας συμβουλεύει ο Άγιος Ιωάννης «να μη κάνωμε πολυποίκιλο τον εαυτό μας και να μη τεμαχίζωμε την αθλία ψυχή μας». Τί προσπαθεί να μας πει? Να είμαστε απλοί, να έχουμε όλη την πίστη και την ελπίδα μας ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ, να μην ανοίγουμε πολλά και διαφορετικά μέτωπα στην πνευματική μας ζωή γιατί θα καταποντιστούμε.
Όσο δυνατή και να είναι η θέλησή μας να αναπαύουμε όλο τον κόσμο με τα λόγια μας, όσο και να επιθυμούμε να αποφύγουμε την κατάκριση, όσο και να μισούμε την αμαρτία, ΧΩΡΙΣ την πλήρη εγκατάλειψη στο έλεος Του , θα την πράττουμε και θα πέφτουμε σε όλο και μεγαλύτερες λακούβες.
Ο χριστιανός άνθρωπος είναι απλός, έχει την αίσθηση πως ότι κάνει το κάνει λάθος και πραγματικά τρέμει μην παρασύρει με άκαιρα και άσκοπα λόγια τους άλλους αδελφούς του. Η καρδιά του και η σκέψη του επιζητούν σε κάθε ανάσα του ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ: όταν απαντάει σε άλλον άνθρωπο, όταν οδηγεί, όταν μαγειρεύει, όταν εργάζεται, όταν τρώει, όταν κοιμάται.
Τα πνευματικά θέματα είναι για πνευματικούς ανθρώπους. Εδώ σε αυτό το φόρουμ, μαζεύουμε τα μαργαριτάρια των Αγίων μας, τα θαυμάζουμε, τα συζητάμε μεταξύ μας, ανταλλάσουμε και 2-3 απόψεις ανθρώπινες, αλλά μέχρι εκεί. Αλλά και 1-2 άνθρωποι πνευματικοί να βρίσκονται ανάμεσά μας και να θέλουν να γράψουν κάποια ωφέλιμα πράγματα, και πάλι ο διάβολος είναι εδώ με το στεφάνι της ματαιοδοξίας και της υπερηφανείας να τους το φορέσει. Και εδώ πάλι να που συναντάμε την ευλογημένη ΔΙΑΚΡΙΣΗ.

Re: Μπορούμε να έχουμε διάκριση;

Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 17, 2009 3:10 pm
από theodora
Ένα υπέροχο ακόμα παράδειγμα για την διάκριση μας το δίνει στο ίδιο κεφάλαιο ο Άγιος Ιωάννης:

43. Όταν έχωμε εμπρός μας δύο κακά, πρέπει να εκλέγωμε το ελαφρότερο. Επί παραδείγματι: Πολλές φορές ενώ προσευχόμεθα, μας ήλθαν αδελφοί. Και αναγκαστικά θα κάνωμε ένα από τα δύο , ή θα σταματήσωμε την προσευχή, ή θα λυπήσωμε τον αδελφό μας αφίνοντάς τον να φύγη άπρακτος. (Σ΄αυτή την περίπτωση πρέπει να σκεφθούμε, ότι) η αγάπη είναι ανώτερη από την προσευχή, διότι κατά κοινήν ομολογία η προσευχή είναι μία επί μέρους αρετή, ενώ η αγάπη τις περικλείει όλες.

Κάποτε -άλλη περίπτωσις- όταν ήμουν ακόμη νέος επήγα σε κάποια πόλι ή σε κάποια κωμόπολι, (δεν ενθυμούμαι ακριβώς), και καθώς εκάθησα στο τραπέζι μου επετέθηκαν συγχρόνως οι λογισμοί της γαστριμαργίας και της κενοδοξίας. Και επροτίμησα να νικηθώ από την κενοδοξία, (δηλαδή να εγκρατευθώ και να επαινεθώ ως ασκητικός και νηστευτής), διότι εφοβήθηκα το τέκνο της κοιλιοδουλείας, (δηλαδή την πορνεία). Εγώ εγνώρισα ότι στους νέους πολλές φορές ο δαίμων της γαστριμαργίας νικά τον δαίμονα της κενοδοξίας. Αυτό είναι και πιο φυσικό."

και συνεχίζει ο Άγιος για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ελάχιστα την έννοια της διάκρισης:

" Μερικές φορές το φάρμακο του ενός είναι δηλητήριο για τον άλλο. Μερικές δε φορές το ίδιο παρασκεύασμα στον ίδιο άνθρωπο, αν προσφέρεται στον καιρό του είναι φάρμακο, και αν όχι, δηλητήριο."

" Ας προσπαθήσωμε να μάθωμε τα θεία με ιδρώτες μάλλον παρά με ξηρά λόγια. Διότι στην ώρα του θανάτου θα χρειασθή να δείξωμε όχι λόγια, αλλά έργα."