"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

eleimon έγραψε:Αν καποιος εχει πεσει σε πολλα αμαρτηματα,για παραδειγμα αθεια,μοιχεια,αμβλωσεις,ναρκωτικα,κ.ο.κ και ξαφνικα παθαινει κατι και γυριζει το μυαλο του και βρισκει το δρομο του Θεου.Εξομολογειται,μπαινει σε κανονα,κοινωναει καποια στιγμη,τηρει τις νηστειες,προσευχεται θερμα,κοβει καθε τι που τον συνδεει με το παρελθον,και ακολουθει το δρομο του Θεου.
Μπορει ο Θεος να συγχωρεσει αυτο το πλασμα του μετα απο ολα αυτα?ο ιερεας μπορει να δωσει κανονα για καποιο χρονικο διαστημα,και μετα να τον αφησει να μεταλαβει,εχει συγχωρεθει απ το Θεο απ τη στιγμη που παιρνει την αδεια να μεταλαμβανει?

Είτε πάρει είτε όχι την άδεια να μεταλαμβάνει, από τη στιγμή που θα εξομολογηθεί με ειλικρινή μετάνοια και του διαβάσει ο Πνευματικός τη συγχωρητική ευχή, δεν πρόκειται πια να του καταλογιστεί ευθύνη για τις αμαρτίες, που εξομολογήθηκε.

Το να αμφισβητούμε αυτό το γεγονός είναι κατ' ουσίαν αμφισβήτηση του Μυστηρίου της Εξομολόγησης, αλλά πολύ περισσότερο της Δυνάμεως του Θεού (δια του Αγίου Πνεύματος) να συγχωρεί αμαρτίες.

Όμως, όπως έχω πολλές φορές πει, μπορεί με την εξομολόγηση ν' απαλλασσόμαστε από το βάρος και την ευθύνη των αμαρτιών, δεν απαλλασσόμαστε όμως από τις συνέπειές τους. Αυτές οι συνέπειες βαρύνουν την πνευματική μας κατάσταση και την ίδια μας την καθημερινότητα. Δηλαδή, ευκολότερα ξαναπέφτει κάποιος σε μια αμαρτία που έχει ήδη κάνει, από κάποιον άλλο που δεν την έχει κάνει ποτέ. Αν μάλιστα η αμαρτία αυτή έχει επαναληφθεί πολλές φορές κι έχει γίνει πάθος, τότε πολύ δύσκολα θα καταφέρουμε να σταματήσουμε την επανάληψη της ίδιας αμαρτίας, έστω κι αν κάθε φορά εξομολογούμαστε την αμαρτία μας και απαλλασσόμαστε από την ευθύνη της.

Αυτή όμως είναι η πονεμένη ιστορία όλων των ανθρώπων. Εκτός από τους ελάχιστους απαθείς Αγίους, όλοι οι υπόλοιποι έχουμε ριζωμένο μέσα μας ένα ή περισσότερα πάθη, που μας σπρώχνουν να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες και τις ίδιες αμαρτίες. Σημασία έχει επομένως να συνεχίσουμε να εξομολογούμαστε και να προσπαθούμε ν' ακολουθήσουμε με φιλότιμο τις οδηγίες του Πνευματικού μας. Αν το κάνουμε αυτό μπορούμε να ελπίζουμε στο Μέγα Έλεος του Θεού.

Συμφωνώ απόλυτα με τον φίλο μας τον Filota, ότι και αν έχεις κάνει στο παρελθόν π.χ όλα αυτά που προείπες, αν έχεις εξομολογηθή ειλικρινά με αληθινή μετάνοια όλα έχουν φύγει έχουν ξεγραφτεί από το βιβλίο της ζωής, το να αμφισβητεις το μυστήριο της εξομολόγησης είναι σαν να αμφισβητεις τον Κύριο σου, άνθρωποι είμαστε και θα ξανα πέσουμε στα ίδια και στα ίδια και ακόμα ποιό χαμηλά αλλά πάλι ο ίδιος ο αγώνας , αγωνιζόμαστε για την ψυχή μας και πιο πολύ πρέπει και για αυτούς που έχουν πέσει μαζί μας στην αμαρτία, μην ξεχνάμε ότι και οι περισσοτεροι Αγιοι ήταν αμαρτωλοί αλλά με την Θεία Χάρη έγιναν Άγιοι και έσωσαν και πολλούς άλλους, απλώς σε κάθε άμαρτημά μένει η ρετσινιά να το πώ έτσι για μας για τον αγώνα να μην πέσου ξανά στο ίδιο στον ουρανό έχει διαγραφτεί η κάθε αμαρτία και αυτό επειδή έχει εκπληρωθεί το μυστήριο της εξομολόγησεις.
Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς αλλά εγώ νιώθω ότι πριν από την εξομολόγηση νιώθω ''νεκρή'' και μετά ξανα γενιέμαι και συνεχίζω τον αγώνα μου , όχι για πολύ γιατι ξανα πέφτω αλλά θα ξανα σηκωθώ γιατί ξέρω , γνωρίζω

Στην Καινή Διαθήκη διαβάζουμε ότι "τελώναι και πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλεία των ουρανών". Αυτοί θα μας ξεπεράσουν και θα μπουν πρώτοι στη Βασιλεία του Θεού! Αυτοί που για μας είναι τελευταίοι... Γιατί; Γιατί πολύ απλά, αυτοί είναι πιο εύκολο να κατανοήσουν το λάθος και να μετανοήσουν παρά εμείς, που νομίζουμε ότι επειδή δεν κάνουμε "μεγάλες" αμαρτίες είμαστε σε καλό επίπεδο... άλλοι θα μας προσπεράσουν και θα μπουν στη Βασιλεία κι εμείς οι "καλοί" που ξέρουμε να δίνουμε σε όλους "συμβουλές" και να κρίνουμε, θα μείνουμε πίσω. Νομίζουμε ότι γνωρίζοντας τη θεωρία, εξασφαλίσαμε και την πράξη...

αααμμμμμ πέστα ntinoyla αλλά και τί να κάνεις άμα γνωρίζεις κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα πείς , τουλάχιστόν έκανες το χρέος σου να το πώ έτσι , θα έχεις τύψεις αν δεδν μιλήσεις στον αδερφό σου

eleimon έγραψε:Αν καποιος εχει πεσει σε πολλα αμαρτηματα,για παραδειγμα αθεια,μοιχεια,αμβλωσεις,ναρκωτικα,κ.ο.κ και ξαφνικα παθαινει κατι και γυριζει το μυαλο του και βρισκει το δρομο του Θεου.Εξομολογειται,μπαινει σε κανονα,κοινωναει καποια στιγμη,τηρει τις νηστειες,προσευχεται θερμα,κοβει καθε τι που τον συνδεει με το παρελθον,και ακολουθει το δρομο του Θεου.
Μπορει ο Θεος να συγχωρεσει αυτο το πλασμα του μετα απο ολα αυτα?ο ιερεας μπορει να δωσει κανονα για καποιο χρονικο διαστημα,και μετα να τον αφησει να μεταλαβει,εχει συγχωρεθει απ το Θεο απ τη στιγμη που παιρνει την αδεια να μεταλαμβανει?

Ελπίδα να σου πω κι εγώ την ταπεινή μου άποψη.
Μετά από ειλικρινή μετάνοια και εξομολόγηση, μετά την συγχωρητική ευχή και την άρση του πετραχηλίου του πνευματικού από το κεφάλι μας, η ψυχή μας είναι ολοκάθαρη όπως ενός βρέφους ή μωρού μετά την βάφτιση και το χρίσμα. Μυστήριο ψυχοσωτήριο είναι η Ιερά Εξομολόγηση. Πανηγύρι γίνεται στους ουρανούς για τη μετάνοια ενός αμαρτωλού. Και όσες φορές ξαναπέσει τόσες φορές να ξανασηκωθεί με ειλικρινή μετάνοια.
Δια μέσου των αιώνων από τον Κύριο δόθηκε αυτή η εξουσία. Δεν έχουμε καμμία αμφιβολία γι΄αυτό και το πιστεύουμε αμετακίνητα.

eleimon έγραψε:Δε το ειπα οπως το καταλαβες Mαξιμε,ισως να μην το εθεσα σωστα,σιγουρα η φιλευσπλαχνια του Θεου ειναι απειρη,αλλα υπαρχουν ατομα που εχουν επιγνωση των αμαρτηματων τους και δε συγχωρουν τον εαυτο τους.Ο Θεος φυσικα μετανοια θελει να δει,αλλα υπαρχει βεβαια και το ταγκαλακι σ αυτες τις περιπτωσεις που τον υποπαιζει και του λεει οτι εσυ εισαι χαμενος περα για περα,δε σωνεσαι.Σαυτη τη περιπτωση πρεπει να εχει συχνη επικοινωνια με τον πνευματικο και να του λεει τις σκεψεις του?....
Οσο για μενα που ειπα θα με φαει το μαυρο σκοταδι,το ειπα γιατι θα ειχα συναισθηση των αμαρτιων μου και το ποσο πληγωσα το Δημιουργο μου...

Και όσον αφορά την επίγνωση των αμαρτημάτων μας, νομίζω ότι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο είναι αυτό ακριβώς, δηλαδή η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Αλλά όχι με εγωισμό να λέει "εγώ είμαι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός,δεν υπάρχει για μένα συγχώρεση και σωτηρία".
ΟΧΙ γιατί αυτό είναι απιστία και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Να θυμόμαστε τις αμαρτίες μας για να συντρίβουμε την καρδιά μας και να ταπεινώνουμε τον εαυτό μας, αλλά να πιστεύουμε στο έλεος και την συγχώρεση από τον Κύριο.
Δεν είναι δικές μου σκέψεις αυτές αλλά λόγια ιερέων, πνευματικών και Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Σας ευχαριστω πολυ για τις απαντησεις σας!!!!!!!

Χτες βραδυ θυμηθηκα μια περιπτωση ενος μοναχου στο Ορος...δε θυμαμαι που το ειχα διαβασει...ο οποιος ελεγε την ευχη αλλαζοντα το "ελεησον με" με το "μη με ελεησεις".Καθοταν στο ποταμι και επλενε μια κουβερτα αν θυμαμαι καλα λεγοντας αυτη την ευχη.Τον ακουσε ο γεροντας του και του λεει "μα παιδι μου τι ευχη ειναι αυτη που λες ; " .Ο μοναχος ηταν καθισμενος πανω στην κουβερτα μεσα στο ποταμι αλλα δεν βουλιαζε.Ρωτησε τον γεροντα του "δεν σ'ακουσα γεροντα τι ειπες; ".Ο γεροντας βλεπoντας αυτο του ειπε "συνεχισε παιδι μου να την λες οπως ξερεις" .Δεν ξερω αν τα ειπα οπως ηταν αλλα καπως ετσι τα θυμαμαι

Αν θυμαται και καποιος αλλος αυτο το περιστατικο ας μας το επιβεβαιωσει...

NIKOSZ έγραψε:Χτες βραδυ θυμηθηκα μια περιπτωση ενος μοναχου στο Ορος...δε θυμαμαι που το ειχα διαβασει...ο οποιος ελεγε την ευχη αλλαζοντα το "ελεησον με" με το "μη με ελεησεις".Καθοταν στο ποταμι και επλενε μια κουβερτα αν θυμαμαι καλα λεγοντας αυτη την ευχη.Τον ακουσε ο γεροντας του και του λεει "μα παιδι μου τι ευχη ειναι αυτη που λες ; " .Ο μοναχος ηταν καθισμενος πανω στην κουβερτα μεσα στο ποταμι αλλα δεν βουλιαζε.Ρωτησε τον γεροντα του "δεν σ'ακουσα γεροντα τι ειπες; ".Ο γεροντας βλεπoντας αυτο του ειπε "συνεχισε παιδι μου να την λες οπως ξερεις" .Δεν ξερω αν τα ειπα οπως ηταν αλλα καπως ετσι τα θυμαμαι

Αν θυμαται και καποιος αλλος αυτο το περιστατικο ας μας το επιβεβαιωσει...

Εγώ την ιστορία την ξέρω με έναν μοναχό, ασκητή, σε ένα ξερονήσι, που λόγω μη νοητικής ευστροφίας έλεγε την ευχή ανάποδα, όπως το είπες Νίκο! Κάποια μέρα, κοντά στο ξερονήσι έπλεε ένα τουριστικό πλοίο με το οποίο ταξίδευε ένας δεσπότης. Το πλοίο ακινητοποιήθηκε λόγω βλάβης και μέχρι να το επισκευάσουν ο δεσπότης αποβιβάστηκε στο ξερονήσι για να το δει από κοντά. Εκεί βρήκαν τον ασκητή και ο δεσπότης προσπάθησε να του μάθει να λέει την ευχή σωστά. Μετά από κάμποση ώρα του την έμαθε. Αλλά όταν ήρθε η ώρα και επιβιβάστηκε στη βάρκα για να ξαναγυρίσει στο πλοίο, ο ασκητής πάλι την έλεγε ανάποδα και τρομαγμένος έτρεξε στον δεσπότη να του την πει, πάλι, σωστά. Επειδή όμως ο δεσπότης είχε ήδη φύγει, ο μοναχός έριξε το ράσο του στη θάλασσα και περπάταγε πάνω στο νερό! Ο δεσπότης, έκπληκτος από το θέαμα, συνειδητοποίησε ότι ο μοναχός αυτός είχε αγιάσει και του είπε να συνεχίσει όπως την ήξερε!

Δεν είναι παράξενο κι ίσως να μοιάζει με τον μοναχό που καιγόταν από τα πάθη και δινόταν να παρακαλά
κι ο γέροντας του λέει παιδί μου να προσευχηθώ να σου καταλαγιάσουν ή ακόμη να πάψουν
και του απαντά ο νεώτερος όχι πάτερ οφελούμαι...
Οι νηφάλιοι απόλα παίρνουν όφελος και πάντως πρέπει να είναι οδηγός αλάνθαστος το ναχουν την αμαρτία τους ενωπιον και με αυτή την ανάμνηση να αποφεύγουν την οίηση.