"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τελικά έχω την εντύπωση πως έχουμε να πούμε και να μάθουμε πολλά από τη συνάντησή μας. :)
Ανυπομονώ να σας γνωρίσω!

>:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D<

To θεωρώ μαζοχισμός και άλλοθι το να λέμε πως όποιος δεν μπορεί τον πόνο σημαίνει ότι είναι άπιστος
Κλασσική ατάκα
ΑΑΑΑΑΑ φοβάσαι το θάνατο ? είσαι άπιστος
Α φοβάσαι την ασθένεια ? ΑΑΑΑΑ αν πίστευες στο Χριστό δεν θα φοβόσουν
Λυπάμαι δεν θα ακολουθήσω αυτή τη λογική
ο Πόνος είναι πόνος
Οποιος έχει χάσει συγγενικό του ή αγαπημένο του πρόσωπο ας του πείτε από πάνω πως αν φοβάται το καρκίνο είναι επειδή είναι άπιστος ή ολιγόπιστος
Ας πάμε στα νοσοκομεία και να πούμε στους ασθενείς και στους συγγενείς πως αν πονάνε και φοβούνται είναι επειδή δεν πιστεύουν πολύ

Νομίζω ότι το θέμα έγκειται στην επίγνωση του θησαυρού που συνοδεύει τον πόνο. Και αυτό έρχεται μάλλον αργότερα από το συμβάν που προκάλεσε τον πόνο. Προσωπικά μου συνέβη αλλαγή πορείας στη ζωή μου, μετά από μία αρρώστια που με ακινητοποίησε (με πολύ πόνο) για αρκετό διάστημα. Με έκανε να αναζητήσω τον Θεό, με οδήγησε σε Πνευματικό, με εισήγαγε στην εκκλησιαστική ζωή.

strumfi έγραψε:Νομίζω ότι το θέμα έγκειται στην επίγνωση του θησαυρού που συνοδεύει τον πόνο. Και αυτό έρχεται μάλλον αργότερα από το συμβάν που προκάλεσε τον πόνο. Προσωπικά μου συνέβη αλλαγή πορείας στη ζωή μου, μετά από μία αρρώστια που με ακινητοποίησε (με πολύ πόνο) για αρκετό διάστημα. Με έκανε να αναζητήσω τον Θεό, με οδήγησε σε Πνευματικό, με εισήγαγε στην εκκλησιαστική ζωή.

Επισκεψη Κυριου,οπως λενε και οι Αγιορειτες οταν αρρωσταινουν...

Melpomeni έγραψε:

strumfi έγραψε:Νομίζω ότι το θέμα έγκειται στην επίγνωση του θησαυρού που συνοδεύει τον πόνο. Και αυτό έρχεται μάλλον αργότερα από το συμβάν που προκάλεσε τον πόνο. Προσωπικά μου συνέβη αλλαγή πορείας στη ζωή μου, μετά από μία αρρώστια που με ακινητοποίησε (με πολύ πόνο) για αρκετό διάστημα. Με έκανε να αναζητήσω τον Θεό, με οδήγησε σε Πνευματικό, με εισήγαγε στην εκκλησιαστική ζωή.

Επισκεψη Κυριου,οπως λενε και οι Αγιορειτες οταν αρρωσταινουν...

Ναι, διότι γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Εγώ, όμως, μέσα στην άγνοιά μου είχα να αντιμετωπίσω αφόρητο σχεδόν πόνο, μαζί με τον φόβο των σεισμών, γιατί ήμουν καθηλωμένη στο κρεβάτι.
Σ' αυτή τη φάση "σκέφτηκα" ότι η μόνη μου ελπίδα είναι ο Θεός. Και άρχισα να τον σκέπτομαι συνέχεια, γιατί έτσι μόνο ξεχνούσα το φόβο.

Τώρα, μετά από 8 χρόνια συμφωνώ ότι ήταν Επίσκεψη Κυρίου. Ή, χαριτολογώντας, "με στρίμωξε για τα καλά"

Ο Θεός βοηθάει και δεν αδικεί!
Βλέπει πιο πέρα και τον ενδιαφέρει, σαν καλός πατέρας,
να μας έχει κοντά του στον παράδεισο.
Γι' αυτό δίνει δοκιμασίες σ' αυτή τη ζωή

Γ. Παΐσιος