"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ἡ ἀξία τῆς ὑπακοῆς
Μαρτύριο – ἐλευθερία – ἀνάσταση

Ἔρχομαι τώρα στήν ἀντίστοιχη πρός τήν παραπάνω παράγραφο: Πῶς πρέπει νά εἶναι τά τέκνα πρός τόν Γέροντα; Πρέπει νά εἶναι ὑπάκουα. Εἴπαμε ὅτι τό κακό τῆς πτώσης ἔγκειται στήν ἀνυπακοή. Ἡ ὑπακοή λοιπόν εἶναι πορεία πρός τήν προπτωτική, τήν ἐδεμική κατάσταση. Ἡ μεγαλύτερη θυσία στόν Θεό πού μπορεῖ νά κάνει ἕνας πιστός εἶναι ἡ ὑπακοή στόν Γέροντά του. Καί θά ἐξηγήσω τό «Γιατί».

Ἡ καλύτερη προσφορά στόν Θεό εἶναι νά προσφέρω τό μεγαλύτερο, τό καλύτερο πού ἔχω· καί τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἐλευθερία. Αὐτή τήν ἐλευθερία, πού δέν τῆς κάναμε καλή χρήση καί μᾶς παρέσυρε στήν θλιβερή πτώση, μέ τόν φόβο μάλιστα ὅτι θά μᾶς παρασύρει σέ συνεχεῖς πτώσεις, αὐτή τήν ἐλευθερία προσφέρουμε στόν Γέροντα καί ὑποτασσόμαστε μέ ὑπακοή σ᾽ αὐτόν.

Εἶναι δέ ἡ ὑπακοή σέ Γέροντα καί ἡ ἄσκηση γενικά, εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἐκκλησίας τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων. «Οἱ χριστιανοί πάντοτε μαρτυροῦν», λέγει κάπου ὁ Χρυσόστομος. Ὅταν ἔπαυσαν οἱ διωγμοί, ἡ Ἐκκλησία βρῆκε ἄλλον τρόπο μαρτυρίου: Τήν ἄσκηση· καί ἡ ἄσκηση τῆς ὑπακοῆς εἶναι μαρτύριο. «Μαρτύριον ἡ ὑπακοή», λέγουν τά Γεροντικά ἀποφθέγματα.(*13) Εἶναι «μνῆμα θελήσεως», λέγει γι᾽ αὐτήν ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος (Λόγος δ΄, γ΄).

Ἀλλά θά πῶ τώρα τό ἀντίθετο καί θά ἀποδείξω πῶς συμβιβάζεται μέ τό προηγούμενο: Δέν εἶναι καταδούλωση ἡ ὑπακοή· εἶναι ἐλευθερία. Δέν εἶναι «μνῆμα», δηλαδή ταφή· εἶναι ἀνάσταση.

Ὡς ἑξῆς περιγράφει ὁ Ντοστογιέφσκυ, μέ τό στόμα τοῦ στάρετς Ζωσιμᾶ, στούς Ἀδελφούς Καραμάζωφ, τήν ἐλευθερία τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς του:
«Ζοῦν μόνο γιά νά ζηλεύουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, γιά χλιδή κι ἐπίδειξη. Θεωροῦν τόσο ἀπαραίτητα τά γεύματα, τ᾽ ἁμάξια, τ᾽ ἀξιώματα καί τούς δούλους, γιά νά τούς ὑπηρετοῦν, πού εἶναι ἕτοιμοι νά θυσιάσουν γιά ὅλ᾽ αὐτά ἀκόμα καί τήν ζωή τους, τήν τιμή τους, τ᾽ ἀνθρώπινα αἰσθήματά τους. Φτάνουν μάλιστα νά καταλήξουν καί στήν αὐτοκτονία, ὅταν δέν μποροῦν νά κορέσουν τίς ἐπιθυμίες τους. Τό ἴδιο κάνουν κι ὅσοι δέν εἶναι πλούσιοι. Γιατί οἱ φτωχοί τό ρίχνουν στό κρασί, γιά νά ξεχάσουν τό ἀνικανοποίητο καί τήν ζήλεια τους. Μά σύντομα θά πιοῦν αἷμα ἀντί γιά κρασί.
Καί σᾶς ρωτῶ: Εἶναι ἐλεύθερος ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος;»
(Ἀδελφοί Καραμάζωφ, Μέρ. Β΄ βιβλ. ΣΤ΄ κ. 3).

Αὐτό δέν εἶναι ἐλευθερία· αὐτό εἶναι δουλεία στά πάθη. Ὅποιος ὅμως ὑπακούει σέ Γέροντα, πού εἶναι ὁ νοητός Μωυσῆς, ὁ ὁποῖος τόν βγάζει ἀπό τήν Αἴγυπτο τῶν παθῶν, ἐλευθερώνεται ἀπό τά πάθη, δέν κυριαρχεῖται ἀπό αὐτά, τά πατάει, τά βάζει σέ μνῆμα, καί αὐτός ἐγείρεται ἀναστημένος ἀπό τήν σπηλιά τους, ὅπου ἦταν πρῶτα θαμμένος. Ἡ ὑπακοή στόν Γέροντα εἶναι ἀνυπακοή στόν διάβολο, εἶναι ταφή τῶν παθῶν καί ἀνάσταση ἀρετῶν. Γι᾽ αὐτό, ἐνῶ ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέγει ὅτι ἡ ὑπακοή εἶναι «μνῆμα θελήσεως», ἀμέσως παρακάτω λέγει ὅτι αὐτή εἶναι «ἔγερσις ταπεινώσεως».

Στούς Ἀδελφούς Καραμάζωφ ὁ Ντοστογιέφσκυ μιλάει πάλι γιά τόν μοναχό Ἀλιόσα, πού πῆγε καί βρῆκε τόν στάρετς Ζωσιμᾶ κι ἀφοσιώθηκε σ᾽ αὐτόν, μένοντας μαζί του στό ἴδιο κελλί. Ὑπέταξε τήν θέλησή του στήν θέληση τοῦ Γέροντά του. Ἔγινε δοῦλος του, γιά ν᾽ ἀποκτήσει τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία, τήν ἐλευθερία ἀπό τόν ἑαυτό του (Μερ. Α΄ βιβλ. 1 κ. 5).

Ἄν τώρα ἡ ὑπακοή στόν Γέροντα φαίνεται «μαρτύριο», αὐτό συμβαίνει στόν ἀρχάριο, πού ζεῖ ἀκόμα στά πάθη του καί πόθησε μέν νά ζήσει τήν ζωή τοῦ Πνεύματος, δέν τοῦ εἶναι ὅμως εὔκολη, στήν ἀρχή τοὐλάχιστον, ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τά «ἀγαπητά» του πάθη, πού καλεῖται τώρα νά τά σφάξει στό βωμό τῆς
ὑπακοῆς. Ὅταν ὅμως σιγά-σιγά παίρνει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ ψυχή του καί γνωρίζει τήν νέα ζωή πόσο γλυκειά εἶναι, τότε ἀλλάζουν τά «γοῦστα» του – ἄς τό πῶ ἔτσι –· καί ἐκεῖνο πού φαινόταν δύσκολο στήν ἀρχή, τώρα ἔγινε εὔκολο· καί ὄχι μόνον εὔκολο, ἀλλά καί ἐπιθυμητό.(*14)

---------------------------------------------------------------------------------------------------
(*13). Ἡ νέκρωση τοῦ ἰδίου θελήματος ἀποτελεῖ τήν νέα μορφή σταυροῦ καί μαρτυρίου κατά τήν περίοδο τῆς εἰρήνης: «Ἐν καιρῷ βαθείας καί τελείας εἰρήνης οὐδέν ἕτερον ἐπληροφορήθημεν εἶναι σταυρόν καί θάνατον, εἰ μή τήν παντελῆ τοῦ ἰδίου θελήματος νέκρωσιν» (Συμεών ὁ νέος Θεολόγος Κατ. 20). Ἡ ὁλοκληρωτική ἀπάρνηση τοῦ οἰκείου θελήματος, βασιζόμενη στήν ταπείνωση, λογίζεται ὑπό τοῦ Κυρίου ὡς «μαρτύριο» (Συμεών ὁ νέος Θεολόγος Ὕμν. 55).
(*14). «Ἀρχή μέν νεκρώσεως καί μέλους σώματος καί ψυχῆς θελήματος πόνος· μεσότης δέ, ποτέ μέν πόνος, ποτέ δέ ἀπονία· τέλος δέ, ἀκινησία λοιπόν καί ἀναισθησία πόνου» (Κλῖμαξ Ἰωάννου, περί ὑπακοῆς ε΄).
Μιά ψυχή στήν ἀρχή, πού ἔνιωθε ἐμπαθής, ἔλεγε στόν Χριστό: «Ὅλα γιά τό “ἐγώ” μου καί τίποτε
δικό Σου». Ἀργότερα ὅμως προόδευσε λίγο πνευματικά καί εἶπε: «Τά πιό πολλά γιά τό “ἐγώ” μου καί
λίγα δικά Σου». Προόδευσε ἀκόμη περισσότερο καί εἶπε: «Μισά γιά τό “ἐγώ” μου καί μισά δικά Σου». Ἀργότερα εἶπε: «Λιγώτερα γιά τό “ἐγώ” μου καί τά πιό πολλά δικά Σου». Καί, τέλος, ἔφτασε νά πεῖ: «Τίποτα γιά τό “ἐγώ” μου καί ὅλα δικά Σου».

Ὑπακοή σέ ὅλα;

Στόν Γέροντα λοιπόν ὀφείλουν ὑπακοή τά πνευματικά τέκνα. Ὑπακοή σέ ὅλα; Ναί, σέ ὅλα!

Πρότυπο ὑπακοῆς εἶναι ὁ Χριστός, πού ἔγινε «ὑπήκοος» στό θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα Του «μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Φιλιπ. 2,8). Καί αὐτός πού ὑπακούει τελείως στόν πνευματικό του πατέρα, στόν Γέροντά του, μιμεῖται τήν ὑπακοή τοῦ Χριστοῦ. Μιμεῖται τήν ὑπακοή τοῦ Ἀβραάμ, γιατί ὑπακούει στήν φωνή: «Ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς τοῦ θελήματός σου καί δεῦρο εἰς τήν γῆν τῆς ὑπακοῆς» (βλ. Γεν. 12, 1).(*15) Ὁ ἀπόστολος Τιμόθεος, ἄν καί ἦταν ἀσθενής, ὅμως δέν ἔπινε ὡς φάρμακο λίγο κρασί, ἀλλά ἔπινε ὅλο νερό· περίμενε καί σ᾽ αὐτό ἀκόμα τήν ἐντολή τοῦ Γέροντά του (βλ. Α΄Τιμ. 5,23)!(*16)

Καί γιά τά καλά ἔργα πρέπει νά ρωτᾶμε τόν Γέροντα· ἄς μνημονεύσουμε ἐδῶ τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό. Εἶχε ἐπιθυμία νά κηρύξει τό Εὐαγγέλιο· δέν τόλμησε ὅμως νά ἐκτελέσει τήν ἅγια αὐτή ἐπιθυμία του, ἄν δέν ἔπαιρνε πρῶτα, ὅπως μᾶς βεβαιώνει ἡ βιογραφία του, τήν εὐχή τῶν Γεροντάδων.

Ὁ Διάβολος λέγεται «πλεονέκτης» (βλ. Β΄Κορ. 2,11). Γιατί; Γιατί μᾶς πολεμάει καί ἐκ δεξιῶν, καί μέ τά καλά ἔργα δηλαδή. Δέν μᾶς λέει μόνο, π.χ., νά καταλύσουμε τήν νηστεία, ἀλλά καί νά τηρήσουμε αὐστηρή νηστεία, γιά νά μᾶς ρίξει στήν ὑπερηφάνεια· γι᾽ αὐτό ἡ ἀσφάλεια εἶναι νά ρωτᾶμε σέ ὅλα τόν Γέροντα.

Κι ἄν ἀκόμα ὁ Γέροντας εἶναι ἀτελής καί δέν δίνει καλές συμβουλές στά τέκνα του, ὅμως αὐτά πρέπει νά τόν ὑπακούουν καί ὁ Θεός θά εὐλογήσει πλούσια τήν ἀρετή αὐτῆς τῆς ὑπακοῆς τους· καί θά κερδήσουν, λοιπόν, ἔτσι πολλή ὠφέλεια ἀπό τόν ἀτελῆ ἔστω Γέροντά τους. Ἔχει καί ἐδῶ ἐφαρμογή ὁ θεόπνευστος λόγος «Τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8,28).

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός δέν εἶχε ἱκανό Γέροντα· ἀλλά αὐτό δέν τόν ἔβλαψε καθόλου. Τόν ἀνέδειξε μάλιστα ἡ τέλεια ὑπακοή του σ᾽ αὐτόν.(*17)

Αἰτία γιά τό κακό τῆς ἀνυπακοῆς

Θά ἀναφέρω μιά γενική περίπτωση διατάραξης τῆς ὡραίας σχέσης τῆς ὑπακοῆς. Ἡ ὑπακοή εἶναι μιά χρυσή ἁλυσίδα πού μᾶς δένει μέ τόν Θεό, τήν Ἁγία Τριάδα. Ὡς ἑξῆς ἐννοῶ τήν ἁλυσίδα αὐτή: Ὁ πιστός ὑπακούει στόν Γέροντά του· ἐκεῖνος ὑπακούει στόν Ἐπίσκοπο· ὁ Ἐπίσκοπος στήν Ἐκκλησία· ἡ Ἐκκλησία στόν Χριστό· καί ὁ Χριστός σάν ἄνθρωπος στόν Θεό Πατέρα (βλ. Α΄ Κορ. 3,22.23).

Ὅταν ὅμως ὁ Γέροντας, ἀπό ἐγωισμό, δέν ὑπακούει στόν Ἐπίσκοπό του, σπάει τόν κρίκο τῆς χρυσῆς ἁλυσίδας τῆς ὑπακοῆς· θά εἶναι δέ ἀστεῖο ὁ Γέροντας αὐτός νά ἀπαιτεῖ ὑπακοή ἀπό τά πνευματικά του τέκνα. Καί αὐτά πάλι, ὅταν βλέπουν τόν Γέροντά τους ἀνυπότακτο στόν δικό του Γέροντα, δέν ἔχουν διάθεση ὑπακοῆς σ᾽ αὐτόν, πού τά διδάσκει ἀνυπακοή μέ τό παράδειγμά του.

---------------------------------------------------------------------------------------------------
(*15). Ὁ ἅγιος Συμεών, ὁ νέος θεολόγος, κατά τόν βιογράφο του, ὑπετάγη ἐντελῶς στόν Γέροντά του θεωρώντας τόν ἑαυτό του ὡς δοῦλο του. Ἦταν ἕτοιμος νά ὑπακούσει εὐχαρίστως σ᾽ αὐτόν καί νά πέσει πρόθυμα ἀκόμα καί σέ πυρακτωμένη κάμινο ἤ στό βάθος τῆς θάλασσας. Ἐξεπλήρωνε πρόθυμα ὅλες τίς διακονίες πού τοῦ ἀνάθετε, ἀκόμα καί τίς πιό κοπιώδεις καί ἐξευτελιστικές, χωρίς ταυτόχρονα νά
παραμελεῖ τίς νηστεῖες καί τίς ἀγρυπνίες του, γιατί εἶχε ἐπίγνωση τί σημαίνει νά παραδοθεῖ σέ ὑποταγή
ἄνευ ὅρων. Σοφός ὅμως καθώς ἦταν ὁ Γέροντάς του τόν διέταξε μερικές φορές νά κάμει τά ἀντίθετα
πρός τά παραπάνω, πού ἐκτελοῦσε πρόθυμα, πιέζοντας αὐτόν νά φάει ἤ νά κοιμηθεῖ. Μολονότι αὐτό λυποῦσε πολύ τόν Συμεών, ὑπέμενε τά πάντα, γιατί ἀναγνώριζε τήν σοφία καί τήν διάκριση τοῦ Γέροντα,
ὁ ὁποῖος ἄλλοτε μέν χρησιμοποιώντας τήν ταπείνωση καί τούς κόπους, ἄλλοτε δέ τήν τιμή καί τήν
ἀνάπαυση «ἀμφοτέρωθεν μισθούς αὐτῷ προξενεῖ τῷ θελήματι αὐτοῦ ἀντιπίπτων» (Κλῖμαξ P.G. 88,
680 Α). Ὁ μαθητής λοιπόν παραδίδει τήν θέλησή του στόν πνευματικό πατέρα, γιατί ἀναγνωρίζει σ᾽
αὐτόν τό προβάδισμα στήν σοφία καί τήν διάκριση. Ἀρίστη ἔχει ἐδῶ ἐφαρμογή ὁ ὡραῖος περί ὑπακοῆς
ὁρισμός τοῦ Ἰωάννου τῆς Κλίμακος: «Ὑπακοή ἐστιν ἀπόθεσις διακρίσεως ἐν πλούτῳ διακρίσεως»
(Κλῖμαξ 4, P.G. α 88, 724 Β. – Βλέπε Βενιζέλου Χριστοφορίδου, Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΟΤΗΣ
ΚΑΤΑ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ ΝΕΟΝ ΘΕΟΛΟΓΟΝ σ. 132).
(*16). «Ἄκουσον τί φησιν ὁ Παῦλος· «οἴνῳ ὀλίγῳ χρῷ διά τόν στόμαχόν σου καί τάς πυκνάς σου ἀσθενείας». Εἰ δέ ὁ ἅγιος ἐκεῖνος καί νόσῳ κατεχόμενος καί ἐπαλλήλους ἀρρωστίας ὑπομένων, οὐ μετελάμβανεν οἴνου, ἕως ἐπέτρεψεν ὁ διδάσκαλος, τίνα ἄν σχοίημεν συγγνώμην ἡμεῖς ἐν ὑγείᾳ μεθύοντες;»
(Ἰωάννου Χρυσοστόμου εἰς τό κατά Ματθαῖον ὁμιλ. ΝΖ΄).
(*17). «Εἶναι ἐνδεχόμενον ὁ ἡγούμενος νά εἶναι πράγματι ἀνάξιος, νά διάγῃ βίον ἄσωτον καί ἐν γένει νά διαχειρίζεται κακῶς τά τῆς μονῆς. Δύναταί τις ἆραγε εἰς τήν περίπτωσιν ταύτην νά μή ὑπακούῃ, νά ἐπαναστατήσῃ κατ᾽ αὐτοῦ καί νά συνασπισθῇ μετά τῶν κατηγορούντων καί λοιδορούντων αὐτόν; Ἡ ἀπάντησις ἐν προκειμένῳ εἶναι ἀρνητική. Ὁποιαδήποτε καί ἐάν εἶναι ἡ διαγωγή τοῦ πνευματικοῦ πατρός δέν ἐπιτρέπεται ἀντίδρασις ἤ ἐξέγερσις ἐναντίον του, ἀκόμη καί εἰς τήν περίπτωσιν κατά τήν ὁποίαν ὁ
υἱός θά ἴδη αὐτόν “πορνεύοντα”. Ὀφείλει νά ὑπομείνει αὐτόν μέχρι τέλους χωρίς νά περιεργάζεται τήν
ζωήν του. Δύναται μάλιστα καί ἐκ τοιούτου πατρός νά ὠφεληθῇ, ἐφ᾽ ὅσον βιάζει ἑαυτόν νά ἐνθυμῆται
μόνον τά ὑπ᾽ αὐτοῦ καλῶς πραττόμενα, νά θεωρῇ δέ τά κακῶς ἐνεργούμενα ὡς ἴδια ἁμαρτήματα “ἔχων
ὡς ἅγιον ἐκεῖνον καί ἐπικαλούμενος τήν εὐχήν αὐτοῦ”» (Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Βεν. Χριστοφορίδου Η
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΟΤΗΣ ΚΑΤΑ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ ΝΕΟΝ ΘΕΟΛΟΓΟΝ σ. 132).

Ὄχι «κάστα» ὁ Γέροντας μέ τά τέκνα του πρός ζημία τῆς Ἐκκλησίας

Στό τέλος τῆς ὁμιλίας αὐτῆς θά ἀναφερθῶ σέ παρατηρούμενο λάθος μερικῶν Γεροντάδων καί τῶν πνευματικῶν τους τέκνων μαζί. Θά ὑποδείξω τό λάθος αὐτό μιλώντας ἀπό τήν Ἁγία Γραφή γιά ἕνα καλό, πολύ καλό Γέροντα, πού θέλησαν μερικά τέκνα του νά τόν παρασύρουν στό λάθος αὐτό, χωρίς βέβαια νά τό πετύχουν, ἐνῶ ἄλλα καλά τέκνα του ἐνόησαν τήν ὀρθή θέση τοῦ Γέροντα αὐτοῦ καί ἀκολούθησαν τήν γραμμή του. Ὡς Γέροντα ἐννοῶ τόν Πρόδρομο καί Βαπτιστή Ἰωάννη.

Εἶχε κύκλο μαθητῶν καί ἔδειξε στούς μαθητές του τόν Κύριο λέγοντας: «Ἴδε ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ». Αὐτή εἶναι ἡ θέση τοῦ Γέροντα· νά δείχνει τόν Χριστό καί πρός Αὐτόν νά κατευθύνει τά τέκνα του. Δύο ἀπό τούς μαθητές τοῦ Ἰωάννου, ὁ Ἰωάννης καί ὁ Ἀνδρέας, ἔφυγαν ἀπό τόν διδάσκαλό τους καί ἀκολούθησαν τόν Χριστό, γινόμενοι οἱ πρῶτοι μαθητές Του. Ἀρνήθηκαν τόν Γέροντά τους; Ὄχι! Τό πόσο ὁ μαθητής Ἰωάννης τιμοῦσε τόν Γέροντά του φαίνεται ἀπό τό Εὐαγγέλιό του.

Θέλοντας νά μιλήσει γιά τήν μεσσιανικότητα τοῦ Ἰησοῦ ἀρχίζει μέ τήν μαρτυρία τοῦ Γέροντά του, τοῦ Προδρόμου Ἰωάννου, ἐγκωμιάζοντάς τον μάλιστα πολύ: «Ἐγένετο», λέγει, «ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρά Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης. Οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περί τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι᾽ αὐτοῦ». Τιμάει πολύ τόν Γέροντά του, ἀλλά παρά τήν μεγάλη φήμη του, δέν τόν θεοποιεῖ. Πρῶτα ὁ Χριστός καί ἔπειτα ὁ Γέροντας, πού ἡ ἀξία του ἔγκειται στό ὅτι μᾶς καθοδηγεῖ στόν Χριστό. Ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης μιλώντας γιά τόν Γέροντά του λέγει καθαρά: «Οὐκ ἦν ἐκεῖνος τό φῶς»· ἦρθε μόνο «ἵνα μαρτυρήσῃ περί τοῦ φωτός», τοῦ Χριστοῦ δηλαδή (βλ. Ἰω. 1, 6-8).

Μερικοί ὅμως ἀπό τούς μαθητές τοῦ Ἰωάννου πῆγαν στόν δάσκαλό τους καί τοῦ εἶπαν μέ ἀνησυχία καί ζηλοτυπία: «Ραββί, ὅς ἦν μετά σοῦ πέραν τοῦ Ἰορδάνου, ᾧ σύ μεμαρτύρηκας, ἴδε οὗτος βαπτίζει καί πάντες ἔρχονται πρός αὐτόν» (Ἰω. 3,26). Καταπικράθηκαν, γιατί ἀρχίζει νά χάνει ὀπαδούς ὁ Γέροντάς τους καί τούς κερδίζει ὁ Χριστός!

Ὁ Γέροντάς τους, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, τούς ἀπάντησε πολύ ὡραῖα· τούς εἶπε, μεταξύ ἄλλων, ὅτι αὐτός δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ὁ «φίλος τοῦ νυμφίου», τοῦ Χριστοῦ δηλαδή, ὁ νυμφαγωγός πού συνδέει τούς ἄλλους μαζί του (βλ. Ἰω. 3,27-29).

Μᾶς κάνει ὅμως ἐντύπωση ἡ κακή τοποθέτηση τῶν μερικῶν αὐτῶν μαθητῶν του· καί νά σκεφθοῦμε ὅτι, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ περικοπή Ματθ. 9,14-15, ἀργότερα αὐτοί οἰ μαθητές συμμάχησαν μέ τούς Φαρισαίους καί κατηγόρησαν τόν Ἰησοῦν, γιατί δέν ἐπιβάλλει στούς μαθητές Του νά νηστεύουν. Καί τότε ὁ Ἰησοῦς τούς ἀπάντησε μέ τόν λόγο τοῦ διδασκάλου τους ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Νυμφίος καί ἐφ᾽ ὅσον οἱ μαθητές Του εἶναι μετά τοῦ Νυμφίου δέν ὀφείλουν νά νηστεύουν.

Οἱ μαθητές αὐτοί τοῦ Ἰωάννου νόμισαν ὅτι ὁ διδάσκαλός τους προορισμό ἔχει νά ἱδρύσει ὀργάνωση πού νά μείνει πάντα ὀργάνωση· δέν εἶδαν τήν Ἐκκλησία, πού ἦρθε νά ἱδρύσει ὁ Χριστός. Ἔτσι πικραίνονταν, ὅταν ἔβλεπαν νά κερδίζει ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία δηλαδή, καί νά χάνει ἡ ὀργάνωσή τους, ὅπως τό νόμιζαν αὐτοί.

Ἀπό τό παραπάνω ἁγιογραφικό παράδειγμα ὑποδεικνύεται τό λάθος στό ὁποῖο μπορεῖ νά ὁδηγηθοῦν μερικοί Γέροντες μέ τά πνευματικά τους τέκνα μαζί. Ὁ καλός Γέροντας πρέπει νά βοηθεῖ τά τέκνα του νά τοποθετηθοῦν σέ σωστή ἐκκλησιολογική βάση· νά τούς μιλάει γιά τήν Ἐκκλησία καί γιά τήν ὑψηλή θέση
τοῦ Ἐπισκόπου σ᾽ αὐτή· καί μαζί μέ τήν ὁμάδα τῶν τέκνων του νά προσφέρονται ὅλοι μαζί γιά ἐργασία στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ ὑποταγή πρός τόν Ἐπίσκοπο, πού πρέπει νά τόν θεωροῦν ὡς τόν μεγάλο Γέροντά τους.

Ὁ Γέροντας, ὁ ἱερέας παριστάνεται μέ ἄγγελο.(*18) Ἐνθυμούμενοι τήν περί ἀγγέλου σχετική δέηση στήν θεία μας Λειτουργία ἄς κλείσουμε τόν λόγο περί Γέροντος μέ τήν προσευχή:
Γέροντα εἰρήνης, πιστόν ὁδηγόν, φύλακα τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων(*19) ἡμῶν παρά τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα. Παράσχου Κύριε!

ΤΕΛΟΣ!
http://www.imgortmeg.gr/index.php?optio ... 8&Itemid=7

---------------------------------------------------------------------------------------------------
(*18). Ἔτσι π.χ. στό Μαλαχ. 2,7 λέγεται: «Χείλη ἱερέως φυλάξεται γνῶσιν καί νόμον ἐκζητήσουσιν ἐκ στόματος αὐτοῦ, διότι ἄγγελος Κυρίου παντοκράτορός ἐστιν». Καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στόν λόγο του πρός Ποιμένα (οη΄) λέγει: «Συνεργόν ὥσπερ τῶν ἀσωμάτων καί νοερῶν Δυνάμεων ἑαυτόν ἀποδείκνυσιν, ὁ τῇ ἐκ Θεοῦ δοθείσῃ αὐτῷ καθαρότητι τόν ρύπον ἀποσμήχων τῶν ἑτέρων... Τοῦτο γάρ
τό ἔργον καί μόνον τῶν θείων ἐστί λειτουργῶν».
(*19). Ὁ Γέροντας φροντίζει καί γιά τήν σωματική ὑγεία τῶν τέκνων του. Ἔτσι βλέπουμε ὁ ἀπόστολος Παῦλος νά φροντίζει γιά τήν σωματική ὑγεία τοῦ Τιμοθέου (βλ. Α΄Τιμ. 5,23) καί ὁ Χρυσόστομος λέγει σ᾽ αὐτό: «Τί γάρ ἐκείνου φιλοστοργότερον γέγονεν, ὃς ἐκ τοσούτου διαστήματος ὢν καί τοσούτοις κυκλούμενος πράγμασιν, ὑπέρ τῆς ὑγείας τοῦ στομάχου τοῦ μαθητοῦ τοσαύτην ἐποιεῖτο πρόνοιαν καί μετά ἀκριβείας ἐπέστελλεν ὑπέρ τῆς τοῦ νοσήματος διορθώσεως;» (Ὁμιλία πρός Ἀνδριάντας Α΄). Καί γιά
τόν ἴδιο Ἀπόστολο, πού ἐνδιαφερόταν καί γιά τήν ὑγεία τῶν πνευματικῶν του τέκνων, λέγει ἀλλοῦ ὁ
Χρυσόστομος: «Καθάπερ τις στρατηγός ἤ ἄριστος ἰατρός, αὐτός σκευοφόρος, αὐτός ὑπασπιστής, αὐτός
ὑπερασπιστής, αὐτός προστάτης, αὐτός πάντα γενόμενος τῷ στρατοπέδῳ· καί οὐκ ἐν τοῖς πνευματικοῖς
μόνον, ἀλλά καί ἐν τοῖς σαρκικοῖς πολλήν τήν πρόνοιαν ἐπεδείκνυτο, πολλήν τήν σπουδήν» (Εἰς τόν
Ἀπόστολον Παῦλον ὁμιλ. Γ΄).