Η Ευχή χωρίς Ενικό- Προς π. Αντώνιο

[srev]

π. Αντώνιε,

Έχω μια απορία που εκ πρώτης όψεως ίσως φαντάζει παράξενη και ανούσια. Εάν κάποιος προσεύχεται λέγοντας την Ευχή πάντοτε στον πληθυντικό (π.χ. "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ μας", έχοντας, φυσικά, συμπεριλάβει -με ειλικρίνεια- κάποια ονόματα ή ακόμη το σύνολο των ανθρώπων, πιστών και μη, στην έναρξη, κατά περίπτωση από χρόνο σε χρόνο), είναι μεμπτό και, αν είναι, γιατί θα μπορούσε να είναι;

Επίσης έχω μια παρόμοια ερώτηση, ωστόσο χωρίς να είναι η ίδια. Για ποιό λόγο οι μοναχοί αναφέρουν -κατά κανόνα- την Ευχή στο πρώτο πρόσωπο του ενικού αριθμού; Δεν μπορούν να επικοινωνήσουν και διατηρήσουν σχέση με το Χριστό φέροντας πάντοτε στην προσευχή τους αφελφούς και αδελφές;

Υπάρχει κάποιο πατερικό κείμενο στο θέμα;

Ευλογείτε,

Σπύρος.


Παράκληση προς τους αδελφούς και αδελφές:
Θα ήθελα να απαντήσει ο π. Αντώνιος στο ζήτημα αυτό. Αν θέλατε να εκφράσετε τη γνώμμη σας παρακαλώ μην ξεχειλίσετε την ενότητα με ατελείωτα αποσπάσματα πατερικών κειμένων. Αν παραθέσετε τα στοιχεία της πηγής μόνο μού αρκεί και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

[pAntonios]

Θα μπορούσα να απαντήσω ότι έτσι το παραλάβαμε από τους παλιότερους και το κρατάμε... όπως μου είπε κάποτε ένας ταπεινός αγιορείτης γέροντας. Μεγάλη υπόθεση η Παράδοση της Εκκλησίας μας!

Ο σύγχρονς άγιος γερ. Πορφύριος έλεγε: "ευλογημένε, εγώ και εσύ είμαστε ένα! σώμα Χριστού! όταν λοιπόν προσεύχεσαι για σένα συμπεριλαμβάνονται και όλοι οι αδελφοί σου μέσα..."

Θα μπορούσαμε να πούμε επίσης ότι εφόσον θα σωθώ εγώ, λόγω της αγαθότητος και απείρου ελέους του Θεου μου, που είμαι ο πιο αμαρτωλός, είναι επόμενο ότι θα σωθούνε και όλοι οι άλλοι αδελφοί μου που γνωρίζω ότι είναι καλύτεροι από μένα.

Αν τώρα προσεύχομαι στον πληθυντικό με την αίσθηση ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι από μένα... τότε κινδυνεύω να σωθούνε οι άλλοι αλλά να μείνω εγωέξω από τη Βασιλεία των ουρανών!
Αληθινά μας παίζει πολλά παιχνίδια ο Διάβολος και χρειάζεται μεγάλη προσοχή ιδώς στην προσευχή. Ας ζητάμε ευλογία από τον πνευματικό μας πρώτα!

ευλογημένα Χριστούγεννα!

[srev]

Πολύ ωφέλιμα τα σχόλιά σας, ευχαριστώ.

Αναρωτιέμαι, αν η πρόθεση δεν είναι η αναφορά των αδελφών σαν πιο αμαρτωλοί από μας αλλά από την αίσθηση ότι η αναφορά μόνο στον εαυτό μας είναι εγωϊστική τότε δεν είναι θεμιτή η χρήση του πληθυντικού;

Θυμάμαι το λόγο που διάβασα του π. Παϊσίου ότι όταν κάνουμε προσευχή να θυμόμαστε και τους αδελφούς, "να μην πηγαίνει το τραίνο στο ουράνο άδειο, με ένα βαγόνι μόνο".

Ευλογημένα Χριστούγεννα και σε σας,

Σπύρος

[ntinoula]

Όταν θες να προσευχηθείς για κάποιον και χρησιμοποιείς ενικό, είναι σα να τον βάζεις στη θέση σου ή να μπαίνεις στη θέση του. Δηλαδή είναι σα να τον κάνεις "δικό" σου άνθρωπο, κοντινό. :)

[ntinoula]

Και αν θες να προσευχηθείς για πολλούς, είναι σα να μπαίνεις στη θέση του καθενός. Δεν είναι όμορφο; Δεν είναι απλά ένα πλήθος, αλλά είναι σα να βιώνεις αυτό που ζει ο καθένας.

[ntinoula]

Ο πόνος του άλλου γίνεται δικός σου πόνος έτσι.

[srev]

Συμφωνώ, ωστόσο στο ερώτημά μου ήμουν κυριολεκτικός :)

Σπύρος.