Το τυπικό μου (που ορίστηκε από τον Πνευματικό μου) είναι να προσεύχομαι πρωί (την Πρωινή Προσευχή) και το Απόδειπνο το βράδυ.
Παρ'ότι όμως εξαιρετικά δύσκολα υπάρχει η περίπτωση να μην κάνω τον κανόνα μου,έχω μεγάλο πρόβλημα οτί κοιμάμαι πάρα πολλές ώρες λόγω μιας αγωγής που παίρνω κι όλας.
Έτι φτάνω στο τραγελαφικό να ξυπνάω πολύ αργά ίσως και στις 1 ή 2 το μεσημέρι και να κάνω τότε την πρώτη προσευχή της ημέρας.
Εκτός από αυτό κι όποτε είμαι έξω και πάω κάπου λέω την Ευχή ("Κύριε Ιησου Χριστέ ελέησόν με") με την συγκατάθεση του πνευματικού μου.
Η Προσευχή με έχει βοηθήσει πολύ,απίστευτα μπορώ να πω ,μου έχει κόψει παραπτώματα και κακές συνήθειες που όλα αυτά τα χρόνια απέτυχα παταγωδώς να κόψω από μόνος μου.
Νιώθω την απίστευτη αγάπη του Θεού όχι για μένα αλλά για όλους τους ανθρώπους της γης.
Ο Ιησούς φλέγεται από αγάπη για μας τα παιδιά του,μια αγάπη ζηλότυπη ,καθώς θέλει να αγαπούμε Αυτόν και να ασχολούμαστε μόνο με Αυτόν και με τίποτα άλλο εκτός από Αυτόν.
Και το Πνεύμα και η νύμφη λένε ¨έλα.Και όποιος ακούει ας πει ¨έλα.και όποιος διψάει ας έρθει,και όποιος θέλει ας παίρνει δωρεάν το νερό της ζωής.
Ένα εξαιρετικό θέμα συζήτησης. Για προσωπικούς λόγους όμως θα είμαι λακωνικός. Ο καλύτερος ώς σήμερα οδηγός μου στη διατήρηση επαφής με το Χριστό μέσω της προσευχής είναι οι πειρασμοί. Οι τελευταίοι με κρατούν σε εγρήγορση, διανοίγουν την οπτική μου, καθαρίζουν την καρδιά και δίνουν κίνητρο υπέρβασης της μάταιης και συνάμα σημαντικής αυτής ζωής. Όταν εκλείπουν ραθυμώ και έπειτα επανέρχονται. Ωστόσο με ταλαιπωρούν σε βαθμό που συχνά εύχομαι να μην υπήρχαν. Ο φαύλος κύκλος της "κοιλάδας του κλαυθμώνος" υποθέτω. Η Ευχή κατέχει εξέχουσα θέση στο δικό μου πρακτικό και σχεδόν πάντοτε τη χρησιμοποιώ στο πληθυντικό (επ' αυτού έχω θέσει ερώτημα στον π. Αντώνιο και αναμένω την απάντησή του). Παρ' όλη την αδύναμη πίστη μου έχω αισθανθεί ότι τα αιτήματά μου μπορεί να μην γίνονται πάντοτε αποδεκτά αλλά πάντοτε εισακούγονται με όποια μορφής προσευχή κι αν χρησιμοποιήσω. Αυτή η αίσθηση και αχνή γνώση κρατεί το τυπικό μου εν ζωή και μαζί κι εμένα.
H ευχη srev, οπως και να λεγεται, ειτε Κυριε Ιησου Χριστε Υιε Του Θεου, ελεησε μας, ειτε ελεησον με, ειτε αλλιως λιγη σημασια εχει.
Αρκει να γινεται με καρδια και πονο, και οσο μπορει ο καθενας συγκεντρωμενα σε πεισμα των τρελλων καιρων και ταχυτητων και περισπασμων μεσα στους οποιους ζουμε.
Το παρακατω δινει το νοημα αυτο..
Υπαρχει μια ιστορια στο Αγιον Ορος δεν ξερω εαν την γνωριζεις, που μου την ειπαν την πρωτη φορα που πηγα, οτι ενας Γεροντας, ελεγε την ευχη ως εξης: Kυριε Ιησου Χριστε Υιε του Θεου ΜΗΝ με ελεησεις τον αμαρτωλο..
Πηγε λοιπον ενας Δεσποτης καποτε να επισκεφθει το Ορος, και περασε και απο το κελλι του Γεροντος αυτου, να τον ευλογησει, και οταν τον ακουσε να ψιθυριζει την ευχη, τον νουθετησε, ως εξης. Βρε ευλογημενε Γεροντα, λαθος την λες την ευχη, πρεπει να λες: Kυριε Ιησου Χριστε Υιε Του Θεου ΕΛΕΗΣΟΝ με, και οχι ΜΗΝ με ελεησεις.
Να'ναι ευλογημενο Δεσποτα μου, απαντησε ταπεινα, ο Γεροντας, και στεναχωρηθηκε που τοσο καιρο ελεγε λαθος την ευχη.
Φευγοντας λοιπον ο Δεσποτης με την συνοδεια του, με την βαρκα, επειδη ηταν παραθαλλασιο το μερος, που ασκητευε ο Γεροντας, και αφου ανοιχτηκαν μερικα μετρα με την βαρκα στην θαλασσα, βλεπουν καταπληκτοι και εκθαμβοι, το Γεροντακι, να βιαζεται να τοςυ φτασει περπατωντας πανω στο νερο, οπως καποτε εκανε ο Κυριος Στον Οποιον προσευχονταν, και αφου τους εφτασε ρωτησε τον Δεσποτη: Πως μου ειπες Δεσποτα μου να λεω την ευχη, γιατι το ξεχασα ο αναξιος και ο αμαρτωλος πλανεμενος κιολας;
Του λεει τρεμοντας απο το δεος και την κατανυξη ο Δεσποτης λοιπον αφου του ασπαζεται και την Οσια δεξια του, Λεγε οπως αγαπας την ευχη Γεροντα μου, και μακαρι ο Θεος να μας αξιωσει να την λεμε λαθος και εμεις και να φτασουμε στα μετρα της Αγιοτητος σου, αμην.
Ετσι λοιπον μετραει η θεληση μας, και η εφαρμογη της αγαθης μας προαιρεσης. Να δινουμε το λιγο εστω, αλλα αυτο το λιγο να ειναι στο 100%. Αυτο προσπαθω να εφαρμοσω και εγω με την ευχη του Πνευματικου μου, αυτο σου ευχομαι και εσενα και σε οσους συμμετεχουν σε αυτην την συζητηση.
Τωρα εαν θα δωσει ο Θεος να κανουμε προκοπη, τετοιοι που ειμαστε, ιδωμεν και ευχομεθα.
Σ'ευχαριστω που συμμετεχεις στο θεμα αυτο, καλη πνευματικη προοδο σου ευχομαι.
Σ ευχαριστουμε Διονυση για την ομορφη ιστορια,καπου την εχω διαβασει κι εγω πιο παλια και μου αρεσε πολυ το διδαγμα της...αρκει να τη λεμε με τη καρδια μας κι Εκεινος ξερει.
«Το θάνατο δεν τον φοβάμαι, όχι βέβαια ένεκα των έργων μου, αλλά επειδή πιστεύω στο έλεος του Θεού».
