Γέλιο και αργολογία

[eleimon]

"Μη παρασυρεσαι σε ακαιρο και αδιακριτο γελιο και σε αργολογια για να μη σκορπισεις οτι μαζεψες με κοπο και δακρυ.Το αδιακριτο γελιο σκορπιζει ολα τα καλα που μαζευτηκαν στη ψυχη.Απομακρυνει τη χαρη του Κυριου,φονευει τη μνημη του θανατου,ψυχραινει τον αγωνιστικο ζηλο,σκοτιζει τη συνειδηση,θλιβει τους αγγελους,χαροποιει τους δαιμονες.Το γελιο ειναι αιτιο της αυθαδειας,παραγωγος της αμαρτιας,χειραγωγος στην ασωτια,προδρομος καθε πτωσεως.Ο Χριστος μακαριζει οχι αυτους που γελουν,αλλα αυτους που με επιγνωση κλαινε και πενθουν.Μακαριοι ειναι οσοι κλαινε σ αυτη τη ζωη για τις αμαρτιες τους και τις παιδαγωγικες τους δοκιμασιες απ το Θεο,που με ευγνωμοσυνη τις αποδεχονται.Αυτοι θα γελασουν και θα χαρουν στη μελλουσα ζωη."

Το παραπανω κειμενο ειναι απο το "πνευματικο αλφαβητο" του Αγιου Δημητριου του Ροστωφ κατα ποσο συμφωνειται και κατα ποσο το τηρουμε ολοι μας? εγω δε,που αντιμετωπιζω ολα τα πραγματα με το χαμογελο στα χειλη στραβα,καλα,ολα προσπαθω να τα χαροποιω καποιες φορες για να μη με παρουν απο κατω,να μαι ετοιμη για τον βελζεβουλ?....

[theodosis79]

Όχι βέβαια! Αλλο το χαμόγελο και αλλο η φλυαρία. και η φλυαρία πολλές φορές δεν είναι κακή αλλά όταν γίνεται συνήθεια τότε φίνεται κακή και κλέβει το νου απο άλλα πράγματα και ισως να τον οδηγει αργότερα στο κουτσομπολιο και στη κατάκριση.
Και να φανταστείς σου δίνω συμβουλές εγώ, που αν υπήρχε βραβειό αργολογίας θα έκανα παγκόσμιο ρεκόρ.

[aposal]

Μου αρέσει το καλό χιούμορ και το γέλιο που αυτό συνεπάγεται.

[eleimon]

Και εγω συμφωνω μαζι σας το χαμογελο ειναι χαρα Θεου γιατι να εισαι κατσουφης? τι ωραιοτερο υπαρχει απο χαρουμενα προσωπα? το διαβασα και προβληματιστηκα λιγο δε σας το κρυβω....

[theodora]

Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ φώναζε κάθε άνθρωπο με τις λέξεις: «χαρά μου».
Ο Απ. Παύλος αποκαλεί τα πνευματικά του παιδιά «χαρά και στέφανόν του» (Φιλ. δ’ 1).
Ο δε Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Γ΄ Καθολική Επιστολή του γράφει: «Μειζοτέραν τούτων ουκ έχω χαράν, ίνα ακούω τα εμά τέκνα εν αληθεία περιπατούντα»
Όταν η αγάπη αυξηθεί και καεί η καρδιά από τον θείο έρωτα, δεν μπορεί να σταθεί πλέον η θλίψη.
Η μεγάλη αγάπη προς τον Χριστό υπερνικά τους πόνους και τις ταλαιπωρίες του κόσμου τούτου.
Η χαρά είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Την πραγματική χαρά μόνο ο Θεός μπορεί να την δώσει και τίποτα κοσμικό, υλικό δεν μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να χαρεί πραγματικά!
Ο Κύριος μας και Θεός μας θέλει τα πλασματά του, τα αδέρφια του, να χαίρονται πάντα μαζί του!
Δεν μας έπλασε ο Θεός για να είμαστε λυπημένοι ή αδιάφοροι. Επιθυμεί να χαιρόμαστε μαζί με τους Αγίους Του! Γι΄αυτό δημιούργησε και αυτό το στολίδι τον κόσμο για να χαίρεται το πλάσμα Του.
Όμως μετά την πτώση μας και την θεληματική μας απομάκρυνση από τον Θεό, οι αρρώστειες, οι πόνοι, οι λύπες, ο θάνατος μας στέρησαν αυτή την αιώνια χαρά.
Και πάλι ο ίδιος ο Θεός για να μας απαλλάξει από αυτόν τον πόνο, αυτήν την φθορά καταδέχτηκε να γίνει ο νέος Αδάμ και σαρκώθηκε εκ Πνεύματος Αγίου και το πρώτο πράγμα που είπε στις μυροφόρες μετά την Ανάσταση Του, ήταν «ΧΑΙΡΕΤΕ» και μας έδωσε την χαρά ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ, όχι την κοσμική χαρά.

Ένα χαρούμενο γεγονός στην ζωή μας –κοσμικό γεγονός- έρχεται και παρέρχεται και μάλιστα συμβαίνει πολλές φορές την άλλη στιγμή αυτής της κοσμικής χαράς να έλθει η λύπη και η θλίψη με κάποιο άλλο γεγονός.
Οι κοσμικές χαρές διαρκούν όσο τα γεγονότα τα κοσμικά, ένα τραγούδι, μία εκδήλωση, μία επιτυχία στην εργασία, ό γάμος και η γέννηση......... και μετά η χαρά παύει!

Αντίθετα η χαρά του Θεού δίνεται στο βάθος της υπάρξεως μας, στο βάθος της καρδιάς μας και δεν είναι μιά χαρά που μοιάζει με τις χαρές του κόσμου τούτου.
Η χαρά του Θεού δεν εξαρτάται από τον εξωτερικό κόσμο γι΄αυτό και σε πραγματικά δύσκολες καταστάσεις στην ζωή του ανθρώπου (πόνος, αποτυχίες, προδοσίες, πτώσεις, αρρώστεις, φτώχεια, κτλ), ο πραγματικός χριστιανός δεν πτοείται αλλά ταυτόχρονα με την λύπη του νιώθει βαθειά μέσα του μιά σιγουριά, μιά ηρεμία, μιά χαρά γιατί νιώθει την παρουσία του Θεού μέσα του!
Ακόμα και σε ώρες θανάτου προσφιλών προσώπων, οι χριστιανοί άνθρωποι ταυτόχρονα με την λύπη για τον προσωρινό χωρισμό, αισθάνονται μιά απέραντη χαρά και ειρήνη. ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΑΡΑ.
Νιώθω πως οι πραγματικοί χριστιανοί έχουν έναν κώδικα μεταξύ τους και μιλούν την ίδια γλώσσα......... πολλές φορές ακαταλαβίστικη για τους γύρω τους ανθρώπους. Την γλώσσα της καρδιάς. Την γλώσσα της αγάπης.

Τα μπουρδούκλωσα η μία σκέψη έσπρωχνε την άλλη