Θάνατος

[gol]

θα παρακαλουσα το Θεο οταν φυγω τουλαχιστον να ειμαι "ετοιμη"και τι εννοω ,τη στιγμη εκεινη να με βρει σε μετανοια και αν θελει ο Θεος να μπω και εγω στην Βασιλεια των Ουρανων!!

[smarti]

Δεν θα παρακαλουσε κανενες σας τον Χριστο ,την Παναγια,τον θεο ,τους Αγιους αν ηθελαν να βοηθησουν να πρατεινουν τη ζωη
.Δηλαδη να παρακαλεσουν για ενα θαυμα.
Γιατι εχω ακουσει οτι θεος εχει λυπηθει ανθρωπους.και καρκινοπαθεις εχουν σωθει.και ογκοι εχουν εξαφανιστει και παραλυτοι περπατησαν και τυφλοι ειδαν.
Σκεφτομαι συνεχεια αν μου εδινε ο ιατρος ενα μηνα ζωης ,σιγουρα θα προσπαθουσα να ειμαι πνευματικα και ψυχικα ετοιμη για την αποχωρηση αλλα νομιζω κατα πρωτον αν σκεφτομουν οτι θα αφησω τοσα παιδια πισω ,πρωτα απο ολα θα παρακαλουσα τον θεο να με ιατρεψει ,αν το θεωρουσε σωστο
.Και αν οχι αν εκρινε οτι τα παιδια μου η και για τη δικια μου ζωη ,θα ταν καλυτερα να φυγω τοσο νεα.Θα ελεγα εχει ο θεος ξερει τι κανει αλλα δεν νομιζω να μπορουσα να χαρω και να μην φοβαμαι.
Δεν ξερω πολυ δυσκολο απο την μια σκεφτεσε οτι ειναι γραμμενο θα γινει αλλα απο την αλλη εχουν γινει και τοσα πολλα θαυματα ,που θα υπηρχε και μια μικρη ελπιδα ζωης ακομα. :scratch:

[gol]

και αν αγαπητη smarti σε ακουγε ο θεος και εκανε το θαυμα του και γινοσουν καλα και εχανες εντελει τη ψυχη σου? ποιο ειναι ποιο σημαντικο η ζωη μας η ψυχη μας?

[panagiotis2008]

Τι θα κάναμε?
Εάν δεν είχαμε μετανοήσει, ευλογημένη, ποτέ ως τότε θα συνειδητοποιούσαμε τις πολλές αμαρτίες που κάναμε και κλαίγοντας θα ζητούσαμε από τον Θεό να μας συγχωρέσει,θα μετανοούσαμε ,και θα εξομολούμασταν και μετά θα κοινωνούσαμε και θα ζητάγαμε από τον Θεό αν δεν είμασταν έτοιμοι μέσα σε αυτόν τον 1 μήνα για να σωθούμε να μας έδινε κι άλλον μήνα ζωής ή όσο παραπάνω διάστημα χρειαζόταν για να 'μαστε έτοιμοι όταν ο Θεός θα μας καλούσε κοντά του.
Εάν είμασταν σε μετάνοια απλά θα συνεχίζαμε την πορεία μας μέχρι που να πεθαίναμε έχοντας εξομολογηθεί και κοινωνήσει λίγο πριν πεθάνουμε.
Κάποιες φορές πάντως οι γιατροί λένε πως μας μένει 1 μήνας αλλά ζούμε 5 χρόνια,οπότε δεν μπορεί να είναι απόλυτα ασφαλής μια ιατρική πρόβλεψη.
Φεύγουμε όταν ο Θεός καθορίσει κι όχι όταν καθορίσουν οι γιατροί.

[gol]

και τι νομιζεις θα τα αφησει ο θεος τα παιδια?? 8O

[smarti]

και τι νομιζεις θα τα αφησει ο θεος τα παιδια?? 8O

Σιγουρα οχι
:)
Μπραβο σας ,βλεπω οτι ειστε ολοι πολυ θετικα τοποθετημενοι απεναντι στον θανατο.

[smarti]

Για να δω αν εχω καταλαβει σωστα.Εσεις δεν τον φοβοσαστε τον θανατο καθολου;

[Cordelia]

Θα μιλήσω ειλικρινά:

ΟΧΙ.
Από μικρή δεν φοβάμαι καθόλου το θάνατο.
Φοβάμαι, όμως, πολύ μην χάσω τη ψυχή μου.

Θα μου πεις τι κάνω γι' αυτό ? Δυστυχώς πολύ λίγα, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο.

(

Είμαι απολύτως πεπεισμένη για τη ματαιότητα αυτής της ζωής.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμώ αυτά που απλόχερα μας προσέφερε ο Κύριός μας, αλλά ότι πιστεύω πως αυτά που περιμένουν όσους κατορθώσουν να διαβούν τη στενή πύλη δεν συγκρίνονται.

Ο πρωταρχικός σκοπός μας νομίζω ότι δεν πρέπει να είναι η παράταση της επίγειας ζωής, αλλά η κατάκτηση της άλλης.

[Merkourios]

Τό ερώτημα είναι πάντα επίκαιρο, γιατί καί ο θάνατος είναι καθημερινός, μερικές φορές ξαφνικός, αλλά καί πάντα επίκαιρος.

Κατ΄ αρχάς,

1) έχω ετοιμάσει από χρόνια έναν φάκκελο σε περίοπτη θέση γιά την οικογένειά μου πάνω στην βιβλιοθήκη ( γιά να τον δούνε εύκολα μέσα στήν αναμπουμπούλα της κηδείας μου) μέ εξωτερικό τίτλο:

"ΕΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙ ΑΙΦΝΙΔΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ" , όπου έχω καταχωρίσει πρόσωπα καί τηλέφωνα ανθρώπων πού θα πρέπει να ειδοποιηθούν, καθώς καί 3 τουλάχιστον Μοναστήρια γιά τέλεση Σαρανταλείτουργου...

2) έχω χωρίσει τα περιουσιακά μου στοιχεία από τώρα, σε ειρηνική συνενόηση με την οικογένεια ώστε να μή αδικήσω εκ λάθους κανένα.

ΕΑΝ ΗΞΕΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ...

1) Εδώ καί κάποια χρόνια παρακαλώ καθημερινά την Παναγία μας με σχετικές μετάνοιες

"Παναγία μου, χάρισέ μου πληροφορία καί προετοιμασία θανάτου..."

2) Από 20ήμερη - μηνιαία εξομολόγηση πού κάνω τώρα, θα την έκανα 3ήμερη έως καί εβδομαδιαία.

3) Θά έκανα Ευχέλαιο γιά τα εξ΄ αγνοίας πταίσματα ( πού είναι καί τα περισσότερα...)

4) Θά νήστευα περισσότερο καταλύοντας λάδι μόνο Σαββατοκύριακο για να μη βρούν οί σκώληκες καί πολύ φαϊ να φάνε, καί να υπερυψωθεί η ψυχή επί τών παθών καί τών απαιτήσεων του σώματος...

5) Θά άνοιγα το χέρι μου γιά περισσότερες ελεημοσύνες...

6) Θά ζητούσα συγγνώμη από εχθρούς καί φίλους πού στενοχώρησα, ακόμη κι΄ εδώ μέσα...

7) Άν έχω ξεχάσει καί τίποτα "ιδού ο καιρός ευπρόσδεκτος..." καί ευχαρίστως σάς ακούω...

[preloude]

η ενθυμησι του θανατου,κανει καλυτερη την ζωη των ανθρωπων.