Πόσο ισχύει η υπακοή για ένα λαϊκό;

[aposal]

Η γνώμη μου είναι ότι η υπακοή από λαϊκό στον πνευματικό του είναι σχετική διότι σ'αυτή την περίπτωση η γνώμη του πνευματικού είναι συμβουλευτική.

Αδελφέ μου Θωμά το "σχετική" τι σημαίνει; Μήπως το ότι ο λαϊκός υπακούει τον πνευματικό του μόνο σε όσα θέματα αυτός (ο λαϊκός) κρίνει ότι πρέπει να τον συμβουλεύεται;

[vasilis_m21]

Αν έπρεπε να κάνουμε τέτοια υπακοή σε πνευματικούς, κανονικά θα έπρεπε και να τους ρωτάμε τι να ψηφίζουμε.

[Thomas15n]

Η γνώμη μου είναι ότι η υπακοή από λαϊκό στον πνευματικό του είναι σχετική διότι σ'αυτή την περίπτωση η γνώμη του πνευματικού είναι συμβουλευτική.

Αδελφέ μου Θωμά το "σχετική" τι σημαίνει; Μήπως το ότι ο λαϊκός υπακούει τον πνευματικό του μόνο σε όσα θέματα αυτός (ο λαϊκός) κρίνει ότι πρέπει να τον συμβουλεύεται;

Όπως έγραψε και άλλος επάνω σε κάποια θέματα μπορούμε να συμβουλευτούμε τον πνευματικό μας, όχι στα πάντα. Τελικά όμως την απόφαση γιά το τί πρέπει να γίνει την παίρνει ο καθένας μόνος του λαμβάνωντας υπ'όψιν του την γνώμη του πνευματικού του.
Αν κάποιος πνευματικός σου πει κάτι που δεν σε αναπαύει και κάνεις υπακοή χωρίς μέσα σου να υπάρχει ειρήνη, τότε αντί γιά καλό μπορεί να γίνει κακό, και υπάρχουν τέτοια παραδείγματα, και οι πνευματικοί άνθρωποι είναι και μπορεί να σφάλλουν ως άνθρωποι άσχετα με την χάρη που φέρουν λόγω της ιεροσύνης να δένουν και να λύουν. Σε άλλη καταχώρηση δεν είχε αναρωτηθεί κάποιος ότι ζήτησε την γνώμη δύο γερόντων και οι γνώμες διέφεραν μεταξύ τους. Η χάρη του θεού δεν καταργεί την προσωπικότητα κανενός την σκέψη του ή την βούλησή του.
Όλα αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν με ότι αυτό συνεπάγεται.

[aposal]

Αν κάποιος πνευματικός σου πει κάτι που δεν σε αναπαύει και κάνεις υπακοή χωρίς μέσα σου να υπάρχει ειρήνη, τότε αντί γιά καλό μπορεί να γίνει κακό, και υπάρχουν τέτοια παραδείγματα, και οι πνευματικοί άνθρωποι είναι και μπορεί να σφάλλουν ως άνθρωποι άσχετα με την χάρη που φέρουν λόγω της ιεροσύνης να δένουν και να λύουν. Σε άλλη καταχώρηση δεν είχε αναρωτηθεί κάποιος ότι ζήτησε την γνώμη δύο γερόντων και οι γνώμες διέφεραν μεταξύ τους. Η χάρη του θεού δεν καταργεί την προσωπικότητα κανενός την σκέψη του ή την βούλησή του.
Όλα αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν με ότι αυτό συνεπάγεται.

Έχω την εντύπωση πως αν πιστός κάνει ό,τι του πει ο πνευματικός του, συνειδητοποιώντας ότι αυτό θέλει ο Θεός από εκείνον, δηλαδή την υπακοή, δεν πρόκειται να έχει καμία ταραχή!
Αν αναγκάζεται να υπακούσει χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει πως η υπακοή τον ανεβάζει πνευματικά και αμφιβάλλοντας για την κρίση του πνευματικού του, τότε ναι θα ταραχθεί, γιατί δεν θα ταπεινωθεί!
Αυτό ακριβώς έγινε και στην περίπτωση των δύο πνευματικών! Ρωτάμε κάτι, παίρνουμε μία απάντηση που δεν αναπαύει την κρίση μας (τον εγωισμό μας), αμφιβάλλουμε για τον πνευματικό μας και γι' αυτό παίρνουμε τη γνώμη και ενός δεύτερου!
Η αμφιβολία προς τον πνευματικό μας είναι αυτό που προσπαθεί ΠΑΝΤΑ να ενσπείρει μέσα μας ο πονηρός, ώστε να μην μας επιτρέψει την ταπείνωση, την οποία δεν μπορεί να ανεχθεί!

[Thomas15n]

Έχω την εντύπωση πως αν πιστός κάνει ό,τι του πει ο πνευματικός του, συνειδητοποιώντας ότι αυτό θέλει ο Θεός από εκείνον, δηλαδή την υπακοή, δεν πρόκειται να έχει καμία ταραχή!
Αν αναγκάζεται να υπακούσει χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει πως η υπακοή τον ανεβάζει πνευματικά και αμφιβάλλοντας για την κρίση του πνευματικού του, τότε ναι θα ταραχθεί, γιατί δεν θα ταπεινωθεί!

Θεωρητικά είναι σωστό όπως το λες, το θέμα είναι ότι δεν ισχύει στην πράξη, υπάρχουν παραδείγματα μοναχών ειδικότερα που αυτό έχει συμβεί, γι'αυτό εκτός από τον γέροντά τους πήγαιναν πχ στον Παϊσιο, στον Εφραίμ τον Κατουνακιώτη και έπαιρναν και μιά άλλη γνώμη, δεν τα λέω εγώ τα έχω διαβάσει σε βιβλία σχετικά, αν δεν είναι έτσι τότε και εγώ δεν τα λέω σωστά.

[alithis]

Ξεχώρισα το θέμα αυτό διότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν και νομίζω ότι το είδαμε κάπως και στο παρελθόν...

Γνωρίζω λαϊκούς που κάνουν περισσότερη υπακοή στον πνευματικό τους από ότι μερικοί μοναχοί στο γέροντα! Κι ας έχουν οικογένεια και παιδιά...

Κακώς πράττουν;
Άπαγε της βλασφημίας!
Είναι σαν να λέμε ότι κακώς λαμβάνουν περισσότερη ευλογία από το Θεό.
Διότι ο Θεός δεν αφήνει κανέναν απλήρωτο!
Και πληρώνει καλά ο Κύριος! Πολύ καλά!!!
Αχ να το είχαμε καταλάβει αυτό το πράγμα... (πρώτος εγώ!)
Θα δούμε εκείνη την ημέρα τη φοβερά... αξιωματικούς να είναι απλοί στρατιώτες και απλοί στρατιώτες να αναβιβάζονται σε βασιλικούς θρόνους!!! Τα λέω από το μυαλό μου; Όχι!
Το είπε ο Χριστός και "οι πρώτοι έσονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι"!

σεβαστε αμα τε και αγαπητε μοι πατερ,
συγχωρησατε με για τον κοπο που σας εισφερω, αλλα ειμαι σχετικως νεος σε αυτο το φορουμ,οποτε δεν εχω υποψιν την απο καρου ικανου,εικαζω,διαπραγματευση του τρεχοντος θεματος.
ολα αυτα που μας λετε ειναι πολυ ωραια και-φυσικα-συμφωνουμε .
πλην ομως δεν υπαρχει στην πατερικη μας γραμματεια και εμπειρια καποιος κανονας για το που ξεκιναει και που σταματαει η υπακοη για καποιον λαϊκο?
δηλαδη αν ο πνευματικος σου πει να πας να κρεμαστεις αμεσως-καθ'υπερβολην η ερωτησις φυσικα,αλλα την θετω για να μεγιστοποιησω το θεμα για να το εξετασουμε ευκολοτερα..-εσυ πρεπει να πας να το κανεις και μαλιστα αμεσως ?διοτι αλλιως -αν δεν το κανεις δηλαδη-οχι μονο θα χασεις την ευλογια της υπακοης αλλα θα εχεις κανει και ανυπακοη,τουτεστιν αμαρτια!!!!!!!
γνωριζω περιπτωση κλινικως ψυχασθενους κληρικου-εξομολογου-ας μην μας σκανδαλιζουν οι αναξιοι,αναμεσα στους 12 μαθητας του Κυριου μας ,υπηρξε και ο Ιουδας ο Ισκαριωτης...!-ο οποιος εν μια νυκτι,προφασιζομενος(και κακοποιώντας) την Χριστομιμητον αρετην της υπακοης, εκειρε μοναχο στο χωλακι του σπιτιου του(!),οπως μου ελεγε ο ιδιος ενα νεαρο παιδι το οποιο ειχε ωσαυτως νοσηλευτει σε κλινικη για παρομοιους λογους(δεν ηταν ανηλικο,βεβαιως)!το αποτελεσμα ,οπως ανεμενετο,ηταν ο νεος μοναχος να αυτοαποσχηματιστει σε λιγο χρονικο διαστημα!
οπωσδηποτε τραγικες αμφοτερες αι περιπτωσεις,ισως αντικειμενα της ψυχιατρικης ερευνης-θα ελεγα εγω!εξαιρεσεις δε σαφεστατα!
συγχωρεστε με αν υπερεβαλα,αλλα κινουμαι απο βαθειαν αγαπην στην Εκκλησιαν μας και θεολογικη αγωνια για καποια θεματα...γι'αυτο και η ερωτησις μου και η επιμονη μου για μια σαφεστερη,παρακαλω,απαντηση!
ευχεσθε

[pAntonios]

Ξεχώρισα το θέμα αυτό διότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν και νομίζω ότι το είδαμε κάπως και στο παρελθόν...

Γνωρίζω λαϊκούς που κάνουν περισσότερη υπακοή στον πνευματικό τους από ότι μερικοί μοναχοί στο γέροντα! Κι ας έχουν οικογένεια και παιδιά...

Κακώς πράττουν;
Άπαγε της βλασφημίας!
Είναι σαν να λέμε ότι κακώς λαμβάνουν περισσότερη ευλογία από το Θεό.
Διότι ο Θεός δεν αφήνει κανέναν απλήρωτο!
Και πληρώνει καλά ο Κύριος! Πολύ καλά!!!
Αχ να το είχαμε καταλάβει αυτό το πράγμα... (πρώτος εγώ!)
Θα δούμε εκείνη την ημέρα τη φοβερά... αξιωματικούς να είναι απλοί στρατιώτες και απλοί στρατιώτες να αναβιβάζονται σε βασιλικούς θρόνους!!! Τα λέω από το μυαλό μου; Όχι!
Το είπε ο Χριστός και "οι πρώτοι έσονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι"!

σεβαστε αμα τε και αγαπητε μοι πατερ,
συγχωρησατε με για τον κοπο που σας εισφερω, αλλα ειμαι σχετικως νεος σε αυτο το φορουμ,οποτε δεν εχω υποψιν την απο καρου ικανου,εικαζω,διαπραγματευση του τρεχοντος θεματος.
ολα αυτα που μας λετε ειναι πολυ ωραια και-φυσικα-συμφωνουμε .
πλην ομως δεν υπαρχει στην πατερικη μας γραμματεια και εμπειρια καποιος κανονας για το που ξεκιναει και που σταματαει η υπακοη για καποιον λαϊκο?
δηλαδη αν ο πνευματικος σου πει να πας να κρεμαστεις αμεσως-καθ'υπερβολην η ερωτησις φυσικα,αλλα την θετω για να μεγιστοποιησω το θεμα για να το εξετασουμε ευκολοτερα..-εσυ πρεπει να πας να το κανεις και μαλιστα αμεσως ?διοτι αλλιως -αν δεν το κανεις δηλαδη-οχι μονο θα χασεις την ευλογια της υπακοης αλλα θα εχεις κανει και ανυπακοη,τουτεστιν αμαρτια!!!!!!!
γνωριζω περιπτωση κλινικως ψυχασθενους κληρικου-εξομολογου-ας μην μας σκανδαλιζουν οι αναξιοι,αναμεσα στους 12 μαθητας του Κυριου μας ,υπηρξε και ο Ιουδας ο Ισκαριωτης...!-ο οποιος εν μια νυκτι,προφασιζομενος(και κακοποιώντας) την Χριστομιμητον αρετην της υπακοης, εκειρε μοναχο στο χωλακι του σπιτιου του(!),οπως μου ελεγε ο ιδιος ενα νεαρο παιδι το οποιο ειχε ωσαυτως νοσηλευτει σε κλινικη για παρομοιους λογους(δεν ηταν ανηλικο,βεβαιως)!το αποτελεσμα ,οπως ανεμενετο,ηταν ο νεος μοναχος να αυτοαποσχηματιστει σε λιγο χρονικο διαστημα!
οπωσδηποτε τραγικες αμφοτερες αι περιπτωσεις,ισως αντικειμενα της ψυχιατρικης ερευνης-θα ελεγα εγω!εξαιρεσεις δε σαφεστατα!
συγχωρεστε με αν υπερεβαλα,αλλα κινουμαι απο βαθειαν αγαπην στην Εκκλησιαν μας και θεολογικη αγωνια για καποια θεματα...γι'αυτο και η ερωτησις μου και η επιμονη μου για μια σαφεστερη,παρακαλω,απαντηση!
ευχεσθε

Ας μην υπερβάλουμε...
Πιστεύετε ότι η εποχή μας πάσχει από αυστηρούς πνευματικούς;
Δεν το νομίζω. Όπως σε όλα τα θέματα έτσι κι εδώ έχουνε ξεχειλώσει τα πράγματα στο απροχώρητο.
Ζούμε στην εποχή που όπως έλεγε χαριτωμένα ο γ. Παίσιος κάνουν υπακοή οι γέροντες στους υποτακτικούς!!! Και αυτό πιστεύω ότι ήταν ένα καρφάκι και για τους γέροντες που θέλουνε πλέον να είναι πιο αρεστοί έτσι ώστε να έχουν ίσως περισσότερα τέκνα. Είναι όμως αυτό υγιές κριτήριο (;) η το να σώσουμε αυτά τα τέκνα από τις σιαγόνες του Σατανά και να τους οδηγήσουμε στην αγκάλη του Χριστού;

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν κανείς πνευματικός σήμερα δεν σε αναγκάζει (και πως θα το έκαμνε άλλωστε;) αλλά περιμένει από εσένα να του δώσεις την άδεια να σε καθοδηγήσει (υπάρχουν και εξαιρέσεις). Διότι ο πνευματικός είναι διαφορετικός σε κάθε παιδί του ανάλογα με το πόσα δικαιώματα του δίνεις και σε ποιό επίπεδο βρίσκεσαι.

Και το ερώτημα το δικό μου είναι:
Εμπιστεύεσαι το γιατρό σου, τον καθηγητή σου, τον προπονητή σου κοκ και δεν εμπιστεύεσαι εκείνον που φωτίζει ο Θεός για να σε καθοδηγεί και σε τελική ανάλυση τον επέλεξες; Αν αυτό δεν είναι εκ του πονηρού τότε τι είναι;;;!!!

Ας πάμε και στο ερώτημα μέχρι ποιού σημείου αρμόζει να τον εμπιστευτείς...
Προσωπικά η απάντησή μου είναι: "μέχρι εκεί που αντέχεις"!!!
Και φυσικά μέχρι εκεί που σε αντέχει και εκείνος. Διότι δεν μπορεί να πηγαίνεις να τον βλέπεις κάθε μέρα όταν εκείνος σου λέει μια φορά το δίμηνο! Και δεν μπορείς να του τηλεφωνείς 3 φορές την ημέρα επειδή εσύ δεν θέλεις να βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί...
Κατά συνέπεια είναι κάτι που θα συζητηθεί με τον ίδιο τον πνευματικό και θα βρεθούν τα άριστα όρια και για τους δύο...

(to be continued)

[Ierodiakonos]

Χρειάζεται διάκρισις και από τον Πνευματικό αλλά και από τον λαϊκό σε κάποια θέματα! Ο Πνευματικός ως προς τον τρόπο διαπαιδαγώγησις, εφαρμογής Κανόνος ή επιτιμίου και νουθεσίας, ενώ ο λαϊκός στα λεγόμενα του Πνευματικού!
Ως προς την στάση του Πνευματικού ορίζονται από τους Κανόνες τα πρέποντα και αρμόζοντα! Ως προς τον λαϊκό ορίζει ο Πνευματικός τα πρέποντα και αρμόζοντα λαμβάνοντας υπόψιν του την ψυχοσύνθεση του εκάστοτε εξομολογουμένου και τις δυνάμεις του, καθώς και κρίνοντας κατά περίπτωσιν!
Άλλον Κανόνα ή επιτίμιο θα επιβάλλει στον συχνά εκκλησιαζόμενο και ενεργό μέλος της Εκκλησίας και αλλοιώς θα τακτοποιήση εκείνον που εκκλησιάζεται περιοδικά και όχι με τάξη ή εκείνον που μόνον σε γιορτές εκκλησιάζεται!
Άλλα φάρμακα δίδει ο γιατρός στον ενήλικα, άλλα φάρμακα στο νέο παιδί και άλλα φάρμακα στο νήπιο! Φανταστείτε να έδιδε την δοσολογία του ενηλίκου σε ενα νήπιο?
Ως προς το θέμα της υπακοής, σαφώς και ο λαϊκός δεν είναι μοναχός να κάμνει τελεία υπακοή στο Πνευματικό και δεν έχει και τέτοια απαίτηση ο Πνευματικός διότι άλλον βίο άγετε ο λαϊκός μεν άλλον δε ο μοναχός! Σκοπός όμως είναι το άριστον, η υπακοή στον Πνευματικό και Γέροντα! Βέβαια όχι μοναχική Υπακοή διότι ο μοναχός παλεύει αδιαλλείπτως προσευχόμενος και καταπνίγοντας συνεχώς το ίδιον θέλημά του κάτι που ο λαϊκός δε μπορεί να κάνει στο κόσμο! Ο καθένας ας προσπαθεί για το καλύτερο για τον εαυτό του με σκοπό όχι να γίνει αρρεστός στον Πνευματικό αλλά στα μάτια του Κυρίου! Αυτόν έχουμε σκοπό να υπηρετούμε και να αγαπάμε, όπως έπραξε Εκείνος για εμάς!
Καλή Τεσσαρακοστή να έχουμε αδελφοί μου και Καλόν Αγώνα για όλους μας!

[Ierodiakonos]

Γέροντας Εφραίμ
Λόγοι Διδαχῆς
Ἀπὸ τὸ «Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης», ἔκδ. Ι. Ἡσυχαστηρίου «Ἅγιος Ἐφραίμ», Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους 2000.
Ὑπακοὴ
"Κάποια καλογριούλα μοῦ ἔγραψε, λέει: Γέροντα, ἀκοῦμε ὅτι θά 'ρθουν οἱ Τοῦρκοι καὶ δὲν ξέρουμε τί θὰ κάνουμε.
- Ἄ! ἄκουσε, παιδάκι μου, τῆς λέω. Δὲν ἔχεις ὑπακοή. Διότι ἂν εἶχες ὑπακοή, τότε: «Τί μὲ νοιάζει ἐμένα; Ὅ,τι μοῦ πεῖ ἡ Γερόντισσα• ὅ,τι μοῦ πεῖ ἡ Γερόντισσα. Δὲν εἶναι Γερόντισσα ἡ Μ.; Ἔ, ὅ,τι πεῖ ἡ Μ., ἐμένα δὲν μὲ νοιάζει». Αὐτὴ εἶναι ὑπακοή. Ἀλλὰ γιὰ νὰ φοβᾶσαι, ἔχεις θέλημα μέσα σου, ἔχεις θέλημα.

Ξέρετε πολὺ καλὰ ὅτι ὁ Γέροντάς μας (Ἰωσήφ) ἦταν τῶν ἄκρων ἡσυχαστὴς καὶ τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Καὶ ὅμως δὲν μᾶς παρέδωσε ὡς πρῶτο τὴν ἡσυχία ἢ τὴ νοερὰ προσευχή, ἀλλά μᾶς παρέδωσε τὴν ὑπακοή, τὸ κοινόβιο!

Καὶ τὰ βιβλία τῶν ἁγίων Πατέρων ἂν παρακολουθήσετε, θὰ δεῖτε ὅτι πολλοὶ μὲ εὐκολία, μὲ πολλὴν ἄνεση ἁγίασαν, ἁγιάσθησαν οἱ ψυχές των, δίχως νὰ κάνουν κόπους, δίχως νὰ κάνουν θυσίες, δίχως νὰ κάνουν ἀσκητικοὺς ἀγώνας, ἀλλὰ τί; Ἐδιάλεξαν τὴν ὑπακοή.

Ἡ ὑπακοὴ φέρει τὸν ἄνθρωπο ὄχι μόνο σὲ ἀπάθεια σωματική, ἀλλὰ καὶ πνευματική.

Βολιδοσκοπήσατε ἀπὸ ποῦ ξεκινάει, ἡ ὑπακοή. Ἀπὸ τὴν Τριαδικὴ Θεότητα. Ὁ Χριστὸς λέει ὅτι «ἦρθα νὰ κάνω ὄχι τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με» (Λούκ. 22, 42). Ἀπὸ ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ ὑπακοή. Γι' αὐτὸ καὶ ὅποιος κάνει ὑπακοή, γίνεται μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ!

Βεβαιώθηκα μὲ πείρα ὅτι ἡ ὑπακοὴ εἶναι ἀνωτέρα τῆς προσευχῆς.

Θέλεις ν' ἀποκτήσεις προσευχή; Θέλεις, ὅταν λὲς τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», νὰ τρέχουν τὰ δάκρυα ποτάμι ἀπὸ τὰ μάτια σου; Θέλεις νὰ ζήσεις τὴ ζωὴ τῶν ἀγγέλων; «Εὐλόγησον», «νά 'ναι εὐλογημένο». Ὑπακοή.

Ὁ μεγάλος ἀγώνας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ μὴν πιστεύει τὸν λογισμό του. Ἔ, ὁ Γέροντας τώρα λείπει, ρώτησε τὸν ἀδερφό σου κι ὅ,τι σοῦ πεῖ ν' ἀκούσεις. Δὲν εἶναι μικρὸς ἀγώνας νὰ ρίξεις τὸν ἑαυτό σου κάτω, δὲν εἶναι μικρὸς ἀγώνας. Μὰ ἀλλιῶς δὲν γίνεται, ἀλλιῶς δὲν γίνεται. Ἂν θέλεις ν' ἀκολουθήσεις τὸν καλογερικὸ νόμο, ἐκεῖ θὰ πατήσεις.

Ἐρώτησαν κάτι καλογριοῦλες καὶ τὸν πατερ-Γεράσιμο, τὸν Ὑμνογράφο.
- Πατερ-Γεράσιμε, τί θὰ πεῖ τυφλὴ ὑπακοή;
- Νὰ σᾶς πῶ, λέει. Εἶπε ἡ Ἡγουμένη• φέρε, Εὐπραξία, ἕνα ποτήρι νερό. Τό 'φερες. Χῦσ' το. Τό 'χυσες. Βρὲ παλαβή, γιατί τό 'χυσες τὸ νερό; Εὐλόγησον. Νὰ μὴ δικαιολογηθεῖς• μὰ καλά, ἐσὺ δὲν μοῦ 'πες νὰ τὸ χύσω τὸ νερό; Ὄχι ἔτσι, λέει. Εὐλόγησον, αὐτὴ εἶναι ἡ τυφλὴ ὑπακοή.

Ἂν δὲν κάνεις τυφλὴ ὑπακοή, δὲν ἀνεβαίνεις ἀπάνω σὲ πνευματικὲς σκάλες. Εἶδες αὐτὸ τὸ Γεροντάκι πῶς εἶπε; Αὐτὴ εἶναι ἡ τυφλὴ ὑπακοή, νὰ μὴ δικαιολογεῖς τὸν ἑαυτό σου. Ὄχι μόνο στὸν Γέροντα, καὶ στὸν ἀδερφό σου. Καὶ στὸν ἀδερφό σου νὰ μὴ δικαιολογεῖς τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ πάντοτε νὰ τὸν ἔχεις τὸν ἑαυτό σου κάτω ἀπὸ ὅλους.

Αὐτὸς ὁ ὁποῖος κάνει ὑπακοὴ στὸν Γέροντά του, μιμεῖται τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος ἔκανε ὑπακοὴ στὸν Πατέρα Του. Καὶ ὑποχρεοῦται κατὰ συνέχειαν ὁ Θεὸς νὰ εὐλογήσει ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος Τὸν μιμεῖται.

Ἂν ζητᾶτε ἕνα πράγμα ἀπὸ τὸν Γέροντα, προδιαθέσατε τὸν λογισμό σας• ἐὰν μὲν σᾶς ἀκούσει, «νά 'ναι εὐλογημένο», ἐὰν δὲν σᾶς ἀκούσει, πάλι «νά 'ναι εὐλογημένο». Μὴν προδιαθέτετε τὸν λογισμό σας ὅτι θὰ σᾶς ἀκούσει ὁ Γέροντας καὶ ἂν κατόπιν δὲν σᾶς ἀκούσει, καὶ θὰ σκουντουφλιάσετε.

Πολλὲς φορὲς κι ἐμεῖς, νὰ ποῦμε, ὡς Γέροντες μπορεῖ νὰ κάνουμε κι ἕνα λάθος. Ἐσὺ ὅμως ποὺ θὰ κάνεις ὑπακοή, θὰ σοῦ βγεῖ σὲ καλό, δὲν θὰ σοῦ βγεῖ σὲ κακό! Ποτὲς ἡ ὑπακοὴ δὲν βγαίνει σὲ κακό, διότι εἶναι μίμησις Χριστοῦ.

Ἔκανες ὑπακοή, θὰ πᾶς στὸν παράδεισο, δὲν ἔκανες ὑπακοή, δὲν πάει νὰ κάνεις νοερὰ προσευχή, δὲν πάει νὰ μεταλαμβάνεις, δὲν πάει νὰ λειτουργᾶς, προορίζεσαι γιὰ τὴν κόλαση. Νὰ καὶ ὁ Ἀδάμ, νὰ καὶ ὁ Προφήτης Ἐλισσαῖος, νὰ καὶ ὁ Γιεζῆ, ὅλα αὐτὰ τὰ παραδείγματα βεβαιώνουν ὅτι περισσότερο ὁ Θεὸς ἀναπαύεται στὴν ὑπακοὴ παρὰ στὶς ἄλλες ἀρετές, νὰ ποῦμε. Καὶ οἱ ἄλλες ἀρετὲς συνδράμουν• ὅπως ἐνεργεῖ ἡ ὑπακοὴ δὲν ἐνεργοῦν οἱ ἄλλες ἀρετές. Γιʼ αὐτὸ περισσότερο ἐπιμεληθεῖτε τὴν ὑπακοή.

Νὰ σᾶς πῶ, σʼαὐτὸ τὸ πρᾶγμα, σὲ μᾶς ἐξαρτᾶται ἂν αὐτὸ τὸ φῶς ποὺ ἔχουμε μέσα μας, τὴ χάρη δηλαδή, μπορεῖ νὰ τὴν αὐξήσουμε, μπορεῖ νὰ τὴν ἐλαττώσουμε. Ἂν εἶναι τώρα πέντε βαθμῶν, αὔριο μποροῦμε νὰ τὴν κάνουμε δέκα, τριάντα, πενήντα, ἑκατό. Ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται, ἂν εἶναι τώρα δέκα βαθμούς, νὰ τὴν κάνουμε ὀχτώ, πέντε, τρία, ἕνα, ἀπὸ μᾶς ἐξαρτᾶται. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὴν αὐταπάρνηση, ἀπὸ τὴν πεποίθηση, τὴν εὐλάβεια, τὸν σεβασμὸ ποὺ θά 'χουμε στὸν Γέροντα. Ἀπὸ τὴν ὑπακοὴ ποὺ θά 'χουμε στὸν Γέροντα αὐτὸ τὸ φῶς αὐξάνει. Καὶ ὄχι μόνο στὸν Γέροντα, ἀλλὰ καὶ μεταξύ μας νά 'χουμε ὑπακοή.

Μακάρ
ιος ἐκεῖνος ὁ ἀδερφὸς ὁ ὁποῖος, προτοῦ νὰ τελειώσει τὸν λόγο ἢ ὁ Γέροντας ἢ ὁ παραδερφός του, «νά 'ναι εὐλογημένο». Σὲ εἶπεν ἕνας ἀδερφός: «Ἔλα, πάτερ, νὰ μὲ βοηθήσεις ἐδῶ», «νά 'ναι εὐλογημένο». Ἀκολούθησε αὐτὸν τὸν δρόμο, νὰ δεῖς τί θὰ αἰσθανθεῖς μέσα. Τί εἰρήνη, τί γαλήνη θὰ αἰσθανθεῖς! Ἐνῶ, «περίμενε πέντε λεφτὰ κι ἔρχομαι»...

Ἂν προσέξεις, ὁ Χριστὸς πρῶτα προσεύχεται στὸν Πατέρα καὶ ὕστερα προβαίνει σὲ θαυματουργία."

Δόξα σοι ο Θεός αδελφοί μου!

[aposal]

Ο φτωχός μου λογισμός, μου λέει ότι είτε πρόκειται για λαϊκό, είτε για μοναχό ή κληρικό, η υπακοή πρέπει να είναι η ίδια! Απλά δεν είναι ίδια αυτά που καλείται να υπακούσει ο πιστός.
Όπως για παράδειγμα ο μαθητής του Δημοτικού όταν δίνει μαθηματικά πρέπει να γράψει όλα τα θέματα για να πάρει άριστα και το ίδιο και ένας μαθητής του Λυκείου, αλλά τα θέματα διαφέρουν μεταξύ τους, κάπως έτσι συμβαίνει με τον κληρικό και τον λαϊκό!
Έχω την εντύπωση ότι ο λαϊκός πρέπει να υπακούσει 100% σ' αυτά που θα του πει ο πνευματικός του, γιατί αυτά που θα του πει θα είναι προσαρμοσμένα στις δυνατότητες του συγκεκριμένου λαϊκού, όπως οι εξετάσεις του Δημοτικού είναι προσαρμοσμένες στις δυνατότητες ενός μαθητή του Δημοτικού. Μάλιστα οι εξετάσεις είναι ίδιες για όλους του μαθητές της ίδιας τάξης, ενώ αυτά που λέει ο πνευματικός ταιριάζουν μόνο στον συγκεκριμένο πιστό. Σε έναν άλλο πιστό, με τα ίδια παραπτώματα, ο πνευματικός μπορεί να δώσει διαφορετικές συμβουλές, αφού μόνο ο πνευματικός μπορεί να καταλάβει τι κρύβει μέσα του ο κάθε πιστός και γιατί έφτασε στο σημείο να διαπράξει τις συγκεκριμενες αμαρτίες.
Θεωρώ επίσης, ότι δεν πρέπει υπάρχει κανένας φόβος μήπως ο πνευματικός πει κάτι που θα μας κάνει ζημιά! Στον πνευματικό πρέπει να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη, όπως έχουμε στον Θεό! Η υπακοή στον πνευματικό, μας φέρνει ποιο κοντά στον Δημιουργό μας, γι' αυτό ο πονηρός προσπαθεί με κάθε μέσο να αποκόψει αυτή συνεργασία. Και βάζει στο μυαλό μας ιδέες περί ανικανότητας του πνευματικού κλπ.
Ο Θεός όμως από εμάς ζητάει μόνο ταπείνωση! Και το πρώτο βήμα προς αυτήν είναι η υπακοή στον πνευματικό μας. Όταν ο Θεός βλέπει την υπακοή αυτήν, τότε "φωτίζει" τον πενυματικό, ώστε να μας δώσει τις κατάλληλες οδηγίες.