Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οταν υποφέρετε, νά προσεύχεσθε στον Κύριο, νά προσεύχεσθε προς Αύτόν θρηνώντας γιά σάς:
«Τί συμφορά έπεσε πάνω μου, πού, παρά τήν αγάπη μου γιά τις εντολές τού Χριστού, γιά τον λόγο Του και τη θεωρία των παθημάτων Του, δεν μπορούν νά μου δώσουν τήν έμπνευση νά Τον ακολουθήσω πλήρως»!
Εγώ ό ίδιος θρηνούσα σαν νά ήμουν καταραμένος, λόγω τής ανικανότητος μου να ζήσω ως χριστιανός.
Ζήστε έτσι, και στην περίπτωση αυτή όλα θά αλλάξουν.
Αυτή η «κατάρα» είναι ένα χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής.
Δεν μέ εκπλήσσει πού τώρα οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τή χριστιανική ζωή, διότι έγιναν ανίκανοι νά συλλάβουν τή θεότητα τού Χριστού.
Όσο γιά μάς, διαλέξαμε αυτή την οδό, την ποτισμένη με δάκρυα. Αλλά εμείς οί ίδιοι υποφέρουμε!
Είμαστε συντετριμμένοι από την εργασία, από την αδυναμία να ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές Του….
Όταν όλο το «είναι» μας είναι συγκεντρωμένο στον Θεό, η προσευχή μας μπορεί να λάβει χαρακτήρα αιώνιο και να μην αντιληφτούμε τη στιγμή του θανάτου.
Όταν είμαστε βυθισμένοι σε μια τέτοια προσευχή, δεν είμαστε πλέον σίγουροι αν θα επιστρέψουμε στη γη ή όχι.
Αν περάσουμε στην άλλη όχθη σε κατάσταση προσευχής, δεν θα ζήσουμε τον θάνατό μας, αλλά θα αισθανόμαστε ότι ζούμε.
Όταν βρισκόμαστε συνεχώς στην τελευταία Κρίση, περνάμε από τον θάνατο στην αιώνια ζωή, χωρίς να καταλάβουμε ότι έχουμε πεθάνει.
Εκφωνήθηκε στά γαλλικά, στις 10 Ιουνίου 1991.
Αρχ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ. Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας – τόμος Β’,ομιλια 72

[toula]

""Ιδού η σωτηρία και η ζωή.""
Αυτή λοιπόν η θεία προσευχή, η επίκληση του Σωτήρα μας, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», είναι και προσευχή και ευχή και ομολογία της πίστεως• παρέχει το Άγιο Πνεύμα, είναι χορηγός θείων δωρεών, κάθαρση της καρδιάς, εκδίωξη των δαιμόνων, κατοίκηση μέσα μας του Ιησού Χριστού, πηγή πνευματικών εννοιών και θείων λογισμών, απολύτρωση από τις αμαρτίες, θεραπεία των ψυχών και των σωμάτων, χορηγός του θείου φωτισμού, βρύση του ελέους του Θεού, δωρητής θείων αποκαλύψεων και μυήσεων στον ταπεινό, και το μόνο σωτήριο, γιατί έχει το σωτήριο όνομα του Θεού μας, που είναι το μόνο όνομα που μας δόθηκε, το όνομα του Ιησού Χριστού, του υιού του Θεού, και δεν είναι δυνατό να σωθούμε με κανένα άλλο όνομα, όπως λέει ο Απόστολος.
Είναι εν πρώτοις προσευχή, γιατί με αυτή ζητούμε το θείο έλεος.
Και ευχή, γιατί παραδίνομε τον εαυτό μας στο Χριστό με την επίκλησή Του.
Και ομολογία, γιατί αυτό ομολόγησε ο Πέτρος και δέχτηκε το μακαρισμό του Κυρίου.
Και παρέχει το Πνεύμα, γιατί κανένας δε λέει Κύριο τον Ιησού παρά μόνο με το Άγιο Πνεύμα.
Είναι και χορηγός θείων δωρεών, αφού γι' αυτή την ομολογία υποσχέθηκε ο Χριστός στον Πέτρο να του δώσει τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών.
Και κάθαρση της καρδιάς, γιατί βλέπει και καλεί το Θεό και καθαίρει αυτόν που Τον βλέπει.
Γιατί με αυτό το θείο όνομα οι Απόστολοι έκαναν και δίδαξαν μεγάλα και θαυμαστά.
Και ο θείος Ευαγγελιστής λέει:
«Αυτά έχουν γραφεί για να πιστέψετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού» -ιδού η πίστη- «και πιστεύοντας να έχετε ζωή στο όνομά Του»
Ιδού η σωτηρία και η ζωή.
Άγιος Συμεών Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης
Για την ιερή και θεοποιό προσευχή.

[toula]

"Η αλήθειά μας"
Πηγαίνουμε σε.."προσκυνηματικές" .. εκδρομές, αλλά η ψυχή μας, δεν εξέρχεται εις απάντησιν του Θεού...
Επισκεπτόμαστε ιερά μέρη, αλλά η επίσκεψη του Αγ.Πνεύματος, δεν αποδεικνύεται στη ζωή μας..
Είμαστε γεμάτοι από άχρηστη θεολογική γνώση, αλλά πολύ φτωχοί σε πολύτιμο, πνευματικό βίωμα...
Γι΄αυτό και η λατρεία μας, που έχει πρωτοφανή λειτουργική μεγαλοπρέπεια, μοιάζει περισσότερο με γιορτή, παρά με μυστήριο.......
Θυμίζει πιο πολύ .."θέαμα", παρά ΠΡΟΣΕΥΧΗ!!.
Μητρ.Μεσογαίας Νικόλαος.

[toula]

Ξέρεις, συγχώρεση δεν σημαίνει ότι δικαιολογώ όσα μου έκαναν.
Σημαίνει ότι αρνούμαι να στο τραύμα μου να αποφασίζει για τη ζωή μου.
Οι γονείς σου πιθανόν έδωσαν ό,τι μπορούσαν.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν σε πλήγωσαν.
Οι δύο αλήθειες μπορεί να συνυπάρχουν.
Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν είναι μόνο τι έκαναν εκείνοι σε σένα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα κάνεις τώρα εσύ με αυτό το τραύμα.
Γιατί τα τραύματα έχουν έναν παράξενο τρόπο να επιβιώνουν.
Περνούν από γενιά σε γενιά, όχι επειδή οι άνθρωποι είναι κακοί, αλλά επειδή ο πόνος που δεν θεραπεύεται βρίσκει πάντα έναν νέο άνθρωπο για να κατοικήσει.
Εκεί βρίσκεται η μεγάλη ευκαιρία της ζωής σου.
Όχι να αποκτήσεις τέλειους γονείς στο παρελθόν.
Αυτό δεν γίνεται.
Αλλά να γίνεις εσύ ένας διαφορετικός άνθρωπος στο παρόν.
Ο Χριστός δεν ήρθε μόνο να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας.
Ήρθε να σπάσει τις αλυσίδες που κρατούν τον άνθρωπο δέσμιο του παρελθόντος.
Γι' αυτό η συγχώρεση δεν είναι λήθη.
Είναι η απόφαση να μη συνεχίσει το ΚΑΚΟ να τραυματίζει άλλους ανθρώπους μέσα από την ζωή σου.
Μην αναρωτιέσαι κάθε μέρα γιατί δεν σε αγάπησαν όπως είχες ανάγκη.
Ρώτα τον εαυτό σου:
«Πώς μπορώ σήμερα να αγαπήσω το παιδί μου, ώστε να μη χρειαστεί κάποτε να θεραπεύει τις πληγές που εγώ δεν τόλμησα να αντιμετωπίσω;»
Εκεί αρχίζει η πραγματική συγχώρεση.
Όχι όταν αλλάζει το παρελθόν, αλλά όταν σταματά να καθορίζει το μέλλον.
Ο Χριστός δεν ήρθε μόνο να μας συγχωρήσει.
Ήρθε να μας δώσει τη δύναμη να μη μεταδίδουμε άλλο τον πόνο που παραλάβαμε.
Να γίνει η ζωή μας το σημείο όπου θα σταματήσει η κληρονομιά του τραύματος και θα αρχίσει η κληρονομιά της αγάπης.
- π. Λίβυος- Λιγότερα

[toula]

Ένα περιστατικό μέ τόν Άγιο Παΐσιο καί τόν Μητροπολίτη Λεμεσού, Αθανάσιο.
Όταν το 1990-1991 ο πάτερ Αθανάσιος ήταν πρωτεπιστάτης στο Άγιο Όρος, επειδή είχε μία ιδιαίτερη σχέση με τον Άγιο Παΐσιο, έφευγε από την πρωτεύουσα των Καρυών
(ο πρωτεπιστάτης είναι αυτός ο οποίος είναι σαν το διοικητή, θα λέγαμε, σαν το Δήμαρχο ή σαν τον πρόεδρο με τα δεδομένα τα δικά μας και των είκοσι Μονών του Αγ.Όρους.
Στο Άγιο Όρος υπάρχουν είκοσι μεγάλες Μονές, υπάρχουν σκήτες, υπάρχουν ασκητήρια, υπάρχουν σπηλαιώτες μοναχοί και για όλους αυτούς είναι υπεύθυνος ο πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους).
Επειδή λοιπόν ο πρωτεπιστάτης πρέπει πάντα να φεύγει από την Ιερά Κοινότητα, από τις Καρυές, με τη συνοδεία αστυνομικών, ο πάτερ Αθανάσιος, ο Μητροπολίτης μας, επειδή ήθελε να δει ιδιαιτέρως το Γέροντα Παΐσιο έφευγε από την πίσω πόρτα και έλεγε στους Πατέρες εκεί: (στον πάτερ Ισαάκ και στο μακαρίτη, τον πατέρα Αρσένιο) "αν με ζητήσουν οι αστυνομικοί πέστε ότι ξεκουράζεται ο Άγιος Πρώτος".
Έφευγε, κατηφόριζε και πήγαινε στο Γέροντα Παΐσιο.
Ένα απόγευμα λοιπόν που πήγε και ο καιρός βέβαια ήταν και άστατος, δεν είχε καλοκαιρία αλλά ήταν κακοκαιρία, εκεί αφού τον είδε και τον συμβούλευσε ο γέροντας Παΐσιος τον πάτερ Αθανάσιο, κίνησε για να ξεκινήσει να φύγει.
Αλλά όμως άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς.
Ο καιρός άλλαξε ξαφνικά.
Δεν μπορούσε να μετακινηθεί, θα κινδύνευε αν τολμούσε να φύγει έξω από το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου.
Τότε ο Άγιος Παΐσιος είπε στο Μητροπολίτη μας, τότε στον Ιερομόναχο Αθανάσιο:
-Παπά, του λέει, μην ανησυχείς θα φροντίσω εγώ για σένα.
-Δηλαδή, γέροντα, τι θα κάνετε;
-Μην ανησυχείς, θα δεις.
Τον έβαλε τότε σε ένα μικρό διάδρομο και πήγε ο Άγιος Παΐσιος μέσα στο μικρό κουζινάκι που είχε να βρει κάποια πράγματα. Και έρχεται με τρεις σακούλες, αυτές που βάζουμε στους καλάθους τους μεγάλους, με τα σκουπίδια.
Την κόβει λοιπόν τη σακούλα ο Άγιος Παΐσιος με ένα μαχαιράκι από πάνω και του λέει:
"Παπά, άνοιξε τα χέρια σου και θα σε ντύσω εγώ.
Δεν θα πάθεις τίποτα!"
Και εκεί λοιπόν που του φορούσε τις σακούλες άρχισε ο γέροντας Παΐσιος να λέει τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία:
«Ἀγαλλιάσεται ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου...» και λοιπά.
Ο πάτερ Αθανάσιος απόρησε.
Του λέει:
"Γέροντα, αυτά τα λόγια είναι τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία.
Γιατί τα λέτε;
Αφού εγώ είμαι ένας απλός παπάς, ιερομόναχος".
Λέει ο Άγιος:
"που ξέρεις ρε παπά, καμιά φορά, του λέει, μπορεί αυτά τα λόγια που λέω να είναι πραγματικότητα.
Και μπορεί να γίνεις επίσκοπος!".
Ο γέροντας Αθανάσιος χαμογέλασε.
Του λέει: "εε, αστείο θα λέτε γέροντα!"
Και λέει ο Άγιος Παΐσιος:
"καμιά φορά παιδί μου, και τα αστεία έχουν τη δική τους σοβαρότητα".
Αυτό έγινε το 1990 με 1991.
Ο πάτερ Αθανάσιος έγινε Μητροπολίτης το 1999.
Και ο Άγιος Παΐσιος το είχε δει από τότε.
Αρχιμ. Φιλόθεος Μαχαιριώτης, Ι.Μ.ΛΕΜΕΣΟΥ

[toula]

Κάποτε ένας νέος πήγε στον Άγιο Παΐσιο πολύ απογοητευμένος.
— «Γέροντα», του είπε, «ο κόσμος έχει γεμίσει κακία. Παντού βλέπω αδικία, ψέμα και σκοτάδι. Τι μπορώ να κάνω εγώ μόνος μου;»
Ο Άγιος δεν του απάντησε αμέσως.
Το βράδυ τον πήρε μαζί του σε ένα μικρό δωμάτιο. Έκλεισε την πόρτα και έσβησε το φως. Το δωμάτιο βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι.
— «Διώξε το σκοτάδι», του είπε.
Ο νέος άρχισε να κουνά τα χέρια του, να φυσά, να ψάχνει τρόπο να το διώξει. Όσο κι αν προσπαθούσε, το σκοτάδι παρέμενε.
Τότε ο Άγιος άναψε ένα μικρό κεράκι.
Αμέσως όλο το δωμάτιο φωτίστηκε.
Ο Γέροντας τον κοίταξε με αγάπη και του είπε:
— «Είδες; Δεν πολεμάς το σκοτάδι. Ανάβεις το φως. Έτσι είναι και στη ζωή. Μην ασχολείσαι συνέχεια με το κακό. Φρόντισε να γίνεις εσύ φως: με την προσευχή, την καλοσύνη, την ταπείνωση και την αγάπη. Ένα μικρό φως αρκεί για να νικήσει πολύ σκοτάδι.»
Ο νέος έφυγε από το κελί με δάκρυα στα μάτια, έχοντας καταλάβει ότι η μεγαλύτερη αλλαγή στον κόσμο αρχίζει από τη δική μας καρδιά.
Μην αφήνεις το κακό να σε απογοητεύει.
Γίνε εσύ παράδειγμα αγάπης και καλοσύνης.
Το φως του Χριστού, όσο μικρό κι αν φαίνεται, είναι πιο δυνατό από κάθε σκοτάδι.
«Μην πολεμάτε το σκοτάδι. Ανάψτε το φως του Χριστού μέσα σας και το σκοτάδι θα φύγει μόνο του.»
Άγιος Παΐσιος

[toula]

*13 Ἰουλίου 1965 – Μνήμη Φωτίου Κόντογλου*
Σαν σήμερα, 13 Ἰουλίου 1965, πέρασε στὴν αἰωνιότητα ὁ σπουδαῖος λογοτέχνης, ζωγράφος καὶ ἀγιογράφος Φώτης Κόντογλου.
Ἡ ζωή καὶ τὸ ἔργο του ἦταν μία συνεχὴς ὁμολογία πίστεως. Ἀγάπησε βαθιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, ἀναδεικνύοντας μὲ τὸν λόγο καὶ τὸν χρωστήρα του τὸ κάλλος τῆς βυζαντινῆς τέχνης καὶ τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας.
Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ πολλοὶ ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τὶς ρίζες τους, ὁ Κόντογλου ὑπενθύμισε ὅτι ἡ μεγαλύτερη κληρονομιά τοῦ Γένους μας εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη πίστη.
*«Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι μία θεωρία· εἶναι ζωή.»*
Αἰωνία του ἡ μνήμη.

[toula]

«Γιατί Γέροντα
ενώ πολλές φορές έχουμε νιώσει την παντοδυναμία του Θεού,
δεν βλέπουμε την πρόνοιά Του για μας;» «Είναι παγίδα του διαβόλου.
Ο διάβολος ρίχνει στάχτη στα μάτια του ανθρώπου, για να μη δει την πρόνοια του Θεού. Γιατί, όταν δει ο άνθρωπος την πρόνοια του Θεού, θα μαλακώσει η γρανιτένια καρδιά του, θα γίνει ευαίσθητη και θα ξεσπάσει σε δοξολογία, και αυτό δεν συμφέρει τον διάβολο».
«Είτε προσευχόμαστε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους, η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή…»
«Τα χρόνια που περνάμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός!»
«Τα πατερικά βιβλία για να βοηθήσουν, πρέπει να διαβάζονται με ταπείνωση και προσευχή…»
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Sinaxari.

[toula]

Άγιος Παΐσιος - Πώς κατεβαίνει ο νους στην καρδιά, όταν προσευχόμαστε!
Πολλές φορές διαβάζουμε για την καρδιακή προσευχή ( προσευχή με κατάνυξη), που αναφέρουν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας! Πώς άραγε μπορεί να γίνει αυτό; Έχουν ειπωθεί
και διάφορες τεχνικές που δεν είναι εφαρμόσιμες για τους περισσότερους. Σε ένα προσκύνημά μου στο Άγιον Όρος ο π. Παΐσιος ο μαθηματικός, άμεσος μαθητής του αγίου Παϊσίου, μου είπε τι έλεγε ο Άγιος για την καρδιακή προσευχή! Έλεγε λοιπόν:
" Όταν πονάει το χέρι μας, ο νους μας είναι εκεί! Για να κατεβεί ο νους στην καρδιά, πρέπει να πονέσει η καρδιά! Και πώς θα πονέσει η καρδιά;
Αν σκεφτούμε τις αμαρτίες μας και αναλογιστούμε συγχρόνως τις πολλές ευεργεσίες του Θεού στην ζωή μας, τότε πονάει η καρδιά (κατανύσσεται) και κατεβαίνει ο νους σ' αυτήν! Τότε η προσευχή μας γίνεται καρδιακή "! ( με κατάνυξη και όχι μηχανικά και με ψυχρότητα).
Ένας μεγάλος Άγιος, με τόσο απλά λόγια, μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να προσευχόμαστε!
Η αγία ευχή του να μας σκεπάζει πάντοτε, Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Αν δεν αγαπήσουμε και δεν συγχωρήσουμε τους πάντες, δεν θα σωθούμε!
Ο άγιος Πατέρας μας Ιωάννης μάς μιλούσε πάντοτε για την αναγκαιότητα της συμμετοχής μας στα άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας. Ιδιαίτερα και πολλές φορές αναφερόταν στην εξομολόγηση ως απαραίτητη προϋπόθεση της σωτηρίας μας! Εκτός όμως από αυτά, αναφερόταν πολλές φορές στην αγάπη και την συγχώρεση. Ο ίδιος αγαπούσε και συγχωρούσε τον κάθε άνθρωπο! Ακόμα και όταν κάποιοι άνθρωποι τον στεναχωρούσαν πολύ, απέφευγε να τους κατακρίνει και δεν αναφερόταν ούτε στα περιστατικά των διάφορων πειρασμών που είχε υποστεί! Ό,τι γνωρίζαμε σχετικά με αυτά ήταν από ανθρώπους του πολύ στενού του περιβάλλοντος. Για να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε την μεγάλη σημασία της αγάπης και της συγχωρητικότητας, μας έλεγε: " ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΟΎΜΕ"!
Ο μεγάλος και αδιάλειπτος πνευματικός του αγώνας και η εφαρμογή αυτών που μας δίδασκε, στην ζωή του, μετέδιδαν την χάρη του Κυρίου μας και αποτελούν για τον κάθε χριστιανό την οδό προς την Σωτηρία!
Είθε να έχουμε την αγία ευχή του!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός