Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι δημοκρατικό και προσωπικό σου δικαίωμα. Αλλά όταν κάνεις παρέλαση για να επιβάλεις την διαφορετικότητα σου με τέτοια συνθήματα τότε μέσα σου κυλάει φασιστικό αίμα.
Όταν θέλεις να επιβάλεις κάτι με μίσος τότε δεν θα γίνεις ποτέ ο αγαπημένος που επιθυμείς διότι έχεις ήδη επιλέξει τον δρόμο της τοξικής μοναξιάς.
Όχι αγαπητοί μου ομοφυλόφιλοι δεν διεκδικείτε δικαιώματα …. Απλά από ό,τι φαίνεται ή μάλλον από αυτό που προβάλλετε πίσω από την σεξουαλική επιλογή σας κρύβεται μια ιδεολογία μίσους , ρατσισμού, κακίας, τοξικότητας και ανθελληνισμού. Σας αγαπάμε διότι είστε εικόνες Θεού αλλά με τέτοιες συμπεριφορές μεταμορφώνεστε σε ομοιώματα των δαιμόνων.
Αν το δικό σας σύνθημα είναι «Να ζήσουμε εμείς και να πεθάνουν οι άλλοι», κάποιοι άλλοι να ξέρεις έχουμε άλλο σύνθημα «Να πεθάνουμε εμείς για να ζήσει ο άλλος». Οπότε η δική σας αγάπη είναι ένας προβατόσχημος λύκος άρα είναι μια αγάπη που πάσχει και είναι επικίνδυνη. Η τέλεια και η πραγματική αγάπη κανονικά όχι μόνο φόβο δεν προκαλεί αλλά προσεκλύει την ενότητα , την αγκαλιά και προάγει τον άνθρωπο και το κοινονικό σύνολο. Για ποιά λοιπόν αγάπη μιλάνε ; Όταν θέλεις να πεθάνει ο άλλος και να ζήσεις εσύ τι είδους αγάπη ειναι αυτή ; Μπορεί κάποιος να μας απαντήσει; Όταν κάνεις παρέλαση για κάποια μορφή δικαιωματισμού και βρίζεις την Θρησκεία, μιλάς για την συνθήκη των Πρεσπών, για την Μακεδονία, για το Θεό και τους Αγίους τότε μήπως τελικά πίσω απο αυτές τις παρελάσεις δεν κρύβεται τελικά μια έκφραση δικαιώματος διαφορετικότητας αλλά κάτι άλλο; Πως γίνεται να θες να σε σεβαστεί και να σε αγαπήσει ο άλλος όταν εσύ τον βρίζεις ;
Όταν βρίζεις την οικογένεια στην ουσία βρίζεις τη μάνα που σε γέννησε και σε έφτασε σε αυτό το σημείο. Όταν βρίζεις την πατρίδα στην ουσία βρίζεις αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους μαχόμενοι ηρωϊκά στο μέτωπο για να κάνεις εσύ παρέλαση με το εσωρουχό και με το φραπέ στο χέρι σε έναν τόπο ελευθερίας, αγάπης και ειρήνης. Σε μια πατρίδα που τα χώματα που πατάς είναι αιματοβαμμένα. Αν πεθάνει η Ελλάδα στην ουσία θα πεθάνεις και εσύ διότι είσαι ζωντανό κύτταρο της μητέρας πατρίδας.
YΓ. Ένα εύλογο ερώτημα. Η επιτροπή του gay-pride και γενικά οι οργανώσεις δικαιωμάτων όπως η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα καταδίκασε αυτά τα συνθήματα ή όχι; Γιατί τέτοια πανό ή άλλα υβριστικά συνθήματα δεν απομακρύνθηκαν ή δεν καταδικάστηκαν απο τα συντονιστικά όργανα των παρελάσεων ;Έχουμε κάποια ενημέρωση; Για να βάλουμε καλό λογισμό το μόνο που μπορούμε να πούμε έιναι οτι αυτό το σύνθημα δεν εκφράζει όλή την κοινότητα.. είναι όμως έτσι...Έχουμε τελικά κάποια αντίδραση; Κάποιος να καταδικάζει αυτά τα συνθήματα και τα πανό;
Όποιος σπέρνει μίσος και διχόνια εμείς θα απαντάμε πάντα με αγάπη. Ας τελειώσουμε αυτο το άρθρο με τα τελευταία λόγια του Κυρίου επάνω στο Σταυρό "«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Κατά Λουκάν ΚΓ', 34)".
Καλό φωτισμό και μετάνοια..
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr Λιγότερα
euxh.gr - "ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον"

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=jFFDsz_ ... Art4AaABAg
Άγιο Πνέυμα: πηγή χαράς - π. Λίβυος

[toula]

Μην αφήσεις μια πτώση να σου κλέψει όλο τον αγώνα που έκανες.
Μια στιγμή αδυναμίας δεν ακυρώνει μέρες, μήνες προσπάθειας. Μια λάθος επιλογή δεν σβήνει τα βήματα που έκανες μέχρι εδώ.
Από το πάθος και την αμαρτία σου, μεγαλύτερο λάθος είναι η απελπισία σου. Πιο μεγάλη από την αμαρτία που έκανες είναι η απελπισία.
Συχνά, μετά από μια πτώση, δεν είναι το πάθος που μας νικά περισσότερο, αλλά η απογοήτευση. Εκείνη η εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει ότι όλα χάθηκαν, ότι δεν άξιζε ο κόπος, ότι είμαστε πάλι από την αρχή.
Μα δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέμα. Τεράστιο ψέμα.
Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από το πόσες φορές πέφτει, αλλά από το πόσες φορές σηκώνεται. Κανένας μεγάλος αγώνας δεν κερδήθηκε χωρίς πληγές, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς στιγμές που νόμιζες ότι έχασες τον δρόμο σου.
Ο Θεός δεν στέκεται απέναντί μας ως δικαστής που μετρά τα λάθη μας. Στέκεται ως Πατέρας που περιμένει να σηκωθούμε. Δεν Του κάνει εντύπωση που έπεσες. Του δίνει χαρά που δεν εγκατέλειψες.
Μην ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια αναλύοντας ατελείωτα το γιατί συνέβη. Η κούραση, η μοναξιά, ο φόβος, η συνήθεια, η πίεση, οι πληγές της ψυχής, πολλές φορές θολώνουν το βλέμμα μας. Το πιο σημαντικό δεν είναι γιατί έπεσες. Το πιο σημαντικό είναι τι θα κάνεις τώρα. Άσε τις αναλύσεις και απλά σήκω.
Σήκω.
Με τα λάθη σου.
Με τις αδυναμίες σου.
Με τις πληγές σου.
Σήκω και συνέχισε.
Γιατί η πτώση δεν είναι το τέλος της διαδρομής.
Τέλος είναι μόνο να πάψεις να περπατάς.
Και να θυμάσαι κάτι:
Δεν είσαι το πάθος σου.
Δεν είσαι το λάθος σου.
Δεν είσαι η χειρότερη στιγμή της ζωής σου.
Είσαι ένας άνθρωπος που αγωνίζεται.
Ένα παιδί του Θεού που παλεύει.
Και όσο παλεύεις, υπάρχει ελπίδα.
Μία μέρα τη φορά.
Ένα βήμα τη φορά.
Μία ανάσταση μετά από κάθε μικρό σταυρό.
Είσαι φως μην σκοτεινιάζεις.
-π. Λίβυος-

[toula]

Ο άνθρωπος νομίζει συχνά ότι πρέπει να «φτιάξει» τον εαυτό του πριν σταθεί ενώπιον του Θεού.
Να οργανώσει τις σκέψεις του.
Να αποδώσει πνευματικά.
Να γίνει πιο θρησκευτικός.
Όμως πολλές φορές η πιο βαθιά προσευχή είναι να πέσεις εξαντλημένος μπροστά στον Θεό χωρίς μάσκες και προσωπεία.
Τόσο καθαρός, τόσο συντετριμμένος.
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος έλεγε ότι μία καρδιά συντετριμμένη αξίζει περισσότερο από χιλιάδες μεγάλα λόγια. Το να δεις λέει τις αμαρτίες σου, τις πληγές σου, τον εξαντλημένο εαυτό σου, είναι ανώτερο από το να αναστήσεις νεκρούς.
Γιατί ο Θεός δεν συγκινείται από την ρητορική μας, τα επιτεύγματα ή τα κατορθώματα μας, αλλά από την αλήθεια μας.
Το ξεγύμνωμα της ύπαρξης.
Συγκινείται από τις καρδιές εκείνες που τόλμησαν να κοιταχτούν με τα σκοτάδια τους και δεν συμβιβάστηκαν στο ψέμα τους.
-π.Λίβυος-

[toula]

4 Ιουνίου 1995.Κοίμηση της Γερόντισσας Μακρίνας (κατά κόσμον Μαρία Βασσοπούλου) .
Την ευχή της να έχουμε.
«Μετά την κοίμησι του Γέροντος Ιωσήφ, ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, πολλές φορές τα βράδυα στην αγρυπνία του έβλεπε με τους νοερούς του οφθαλμούς, δύο στύλους πυρός πάνω από τον Βόλο, να υψώνονται από την γη στον ουρανό.
Επρόκειτο για την ήδη μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα και μία από τις χαριτωμένες [=γεμάτες θεία χάρη, δηλ. την αγαθή ενέργεια του Θεού] μοναχές της.
Και έλεγε ο παπα-Εφραίμ χαρούμενος:
«Βρε-βρε!
Για κοίτα! Εμείς στα βράχια τόσο κοπιάζουμε, για να βρούμε λίγα ψίχουλα [θείας χάρης], και αυτές στον κόσμο τόση Χάρι!
Τι κάνουν αυτές εκεί πέρα!»
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γέροντος Εφραίμ: Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).

[toula]

Σας μεταφέρω μια παραγγελία του ουρανού:
Η Νύμφη του Χρίστου να είναι ειρηνική, χαρούμενη και αισιόδοξη, όσες δυσκολίες κι αν συναντάει.
Να καταφέρνει ο πνευματικός και αφιερωμένος άνθρωπος να είναι πάντοτε ξάστερος.
Να στέκεται παραπάνω από καταστάσεις, από κάτι πού θα συμβεί, από δυσκολίες.
Να το πνίγει μέσα του.
Εφόσον εγκαταλείψαμε τα πάντα, θέλουμε δεν θέλουμε θα περπατήσουμε στ’ αχνάρια των Αγίων. Αυτό καλούμεθα να κάνουμε.
Και κατ’ ακολουθίαν δεν μας κουράζει και δεν μας απογοητεύει καμμιά δυσκολία.
Διότι αν οί Μάρτυρες αντιμετώπισαν το Μαρτύριο με χαρά και με ενθουσιασμό, εμείς είναι να στεκόμαστε σε τυχόν μικροδυσκολίες;
Συναντήσαμε εμείς δυσκολίες πού συνάντησε ο Παύλος;
Μπορεί να είμαστε λίγο αδύνατοι και μας στοιχίζει.
Έτσι, παιδί μου, θα μας κάνει μεγάλο παράπονο ο Κύριος.
«Βρέ παιδί μου», θα πει «εγώ πάνω στο Σταυρό παραπονέθηκα;
Δέχτηκα καρφιά. Παραπονέθηκα εγώ;
Παρουσιάστηκα σκυθρωπός και κατηφής καί… καί… και απογοητευμένος;
Έσύ, γιατί, παιδί μου;
Γιατί αφήνεις τον εαυτό σου και απογοητεύεσαι»;
Να λέμε: «Είσαι καλή δυσκολία, ήλθες να με ωφελήσεις.
Ήλθες να με γεμίσεις με τη χάρη του Θεού, με τη δύναμη του Κυρίου.
Και τί είσαι σύ δυσκολία μπροστά στο Σταυρό του Κυρίου; Λοιπόν έτσι νομίζω· ώς Πνευματικός μικρός και ταπεινός, αυτό έχω να καταθέσω. Και δεν πρέπει να αφήνουμε το κάθε τι πού λέμε απαρατήρητο και να μην το εφαρμόζουμε.
Διότι θα μου ζητήσει λόγο ο Θεός εκεί πάνω.
Θα μου πεί: «τί έκανες εκεί κάτω;
Γιατί δικαιολογούσες τις δυσκολίες της καθεμιάς και προχωρούσε ο καιρός με τα ελαττώματα της;».
Γέρων Ευσέβιος Γιαννακακης.