Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Θεός το έργο το δικό Του το έκανε, τώρα μένει η δική μας ελευθερία να συναντήσει την αγάπη του
«…Το να πάω στο απόδειπνο, το να πάω στην προηγιασμένη, το να πάω στους χαιρετισμούς, το έχει ανάγκη το σπίτι μου, το έχουν ανάγκη τα παιδιά μου, το έχει ανάγκη η ειρήνη του σπιτιού μου…
το έχει ανάγκη η δουλειά μου, το έχει ανάγκη η γειτονιά που κάθομαι. Ο Θεός το έργο το δικό Του το έκανε, τώρα μένει η δική μας ελευθερία να συναντήσει την αγάπη του Θεού και αυτό θα σημαίνει τη σωτηρία μας!…»
Μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης και Σισανίου Παύλος

[toula]

Αυτό είναι ακριβώς το καθήκον των χριστιανών γονέων. Το χρέος πατέρων και μητέρων: Να οδηγήσουν τα παιδιά τους στο Σωτήρα Χριστό.
“Όταν κάποιο βράδυ, μετά από μια κουραστική μέρα, που ο Κύριος είχε περάσει κηρύσσοντας και συζητώντας αδιάκοπα με το λαό, τους Φαρισαίους και τους μαθητές. Τότε μερικές μητέρες θέλησαν να φέρουν κοντά Του τα παιδιά τους για να τα ευλογήσει. Οι μαθητές δεν ήθελαν όμως να ενοχλήσουν τον Κύριο, και γι’ αυτό δεν τις άφηναν να Τον πλησιάσουν. Τότε ο Χριστός είπε τα στοργικά λόγια: «Άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με» (Λουκ. 18: 16).
Αυτό είναι ακριβώς το καθήκον των χριστιανών γονέων. Το χρέος πατέρων και μητέρων: Να οδηγήσουν τα παιδιά τους στο Σωτήρα Χριστό.
Αλλά, θα πείτε, πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό, τώρα που ο Σωτήρας δεν κηρύσσει πια με ανθρώπινη μορφή πάνω στη γη;
Κι όμως, θα κατορθωθεί, αν οι γονείς φέρουν τα παιδιά τους σ’ επαφή με το Χριστό – με την ορθόδοξη πίστη και με τα μυστήρια της αγίας Εκκλησίας μας – και αν τα διδάξουν να Τον αγαπούν θερμά και να υπακούουν στο νόμο Του. Ο δρόμος που θα οδηγήσει σ’ αυτό είναι η χριστιανική, ορθόδοξη, εκκλησιαστική αγωγή.
Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας είναι, ότι τα παιδιά δεν έχουν καλή ανατροφή. Εσείς οι γονείς παραπονιέστε συχνά γι’ αυτό, και δυστυχώς τα παράπονά σας είναι βάσιμα. Κανείς όμως δεν μπορεί ν’ αμφιβάλλει, για το πόσο ατελή αγωγή ασκούν οι γονείς σήμερα.
Η αγωγή των παιδιών είναι ένας μεγάλος άρρωστος. Και όταν θέλουν να γιατρέψουν έναν άρρωστο, το πρώτο πράγμα που φροντίζουν να μάθουν, είναι το πού πονάει. Γι’ αυτό κι εμείς θα ρωτήσουμε πρώτ’ απ’ όλα: «Τι πονάει στην αγωγή των παιδιών μας;»
Εκείνοι που συναναστρέφονται με νέους, θα μας πουν – αν βέβαια είναι ειλικρινείς – ότι αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι η έλλειψη χριστιανικών βιωμάτων και ορθοδόξου ήθους. Και γι’ αυτό ευθύνεται πρωταρχικά η οικογένεια. Οι καθηγητές θρησκευτικών μάς πληροφορούν, ότι πολύ συχνά έρχονται στο σχολείο παιδιά, που για τη χριστιανική διαπαιδαγώγησή τους η οικογένεια δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου.
Ρωτάς κάποτε το παιδί: «Προσεύχεσαι στο Θεό;». Και παίρνεις την απάντηση: «Κανείς δεν προσεύχεται στο σπίτι».
Η προσπάθεια του εκπαιδευτικού δεν βρίσκει συμπαράσταση στο σπίτι. Δεν υπάρχει σχεδόν η δυνατότητα να ρυθμιστεί ο σωστός εκκλησιασμός και η γενικότερη πνευματική αγωγή των παιδιών. Και βλέπει κανείς τα παιδιά ν’ αδιαφορούν για την εκκλησία και την προσευχή, ή να μην ξέρουν ούτε το σταυρό τους να κάνουν. Συχνά από παιδιά σχολικής ηλικίας ακούγονται αυθάδεις συζητήσεις για θέματα της πίστεως, ψέματα, όρκοι, αισχρότατες βλασφημίες ή και ρητές δηλώσεις απιστίας.
Παρατηρούμε ακόμα πως από τα παιδιά της εποχής μας λείπουν οι αρετές εκείνες, που πρέπει να στολίζουν την παιδική ηλικία.
Για το δωδεκάχρονο Ιησού διαβάζουμε, ότι πήγαινε με τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων και υποτασσόταν σ’ αυτούς. «Ηύξανε» και «προέκοπτε σοφία, και ηλικία, και χάριτι παρά Θεώ και ανθρώποις» (Λουκ. 2:52). Αυτός είναι το πρότυπο για όλα τα παιδιά. Αυτόν πρέπει να μιμούνται. Συμβαίνει όμως σήμερα αυτό;
Θα σας υπενθυμίσω μερικές μόνο ελλείψεις των συγχρόνων παιδιών, για τις οποίες παραπονιέστε, και πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Πρώτ’ απ’ όλα, εσείς οι ίδιοι λέτε, ότι τα παιδιά σας έχασαν τη σεμνότητά τους, και διαμαρτύρεστε για την αγένεια, την ιδιοτροπία, τη σκληρότητα και την αγριότητά τους. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά στους γονείς ή στους μεγαλύτερους!..
Εσείς οι ίδιοι παραπονιέστε για την ανυπακοή και τα ψέματα των παιδιών, δεν μπορείτε να δικαιολογήσετε την επιπολαιότητά τους, και στενοχωριέστε γιατί δεν θέλουν να καταπιαστούν με κάποια σοβαρή εργασία.
Εσείς σχολιάζετε την αφηρημάδα τους και το ασυγκράτητο πάθος για απολαύσεις, από το οποίο έχουν κυριευτεί. Λέτε ακόμα, ότι τα παιδιά γνωρίζουν πράγματα, που οι μεγάλοι τ’ αναφέρουν με πολλή συστολή, και που, σύμφωνα με τους λόγους του αποστόλου, δεν πρέπει ούτε στις συζητήσεις των ενηλίκων χριστιανών να έχουν θέση.
Ποιος όμως φταίει για όλ’ αυτά;
Σύντομη αλλά σωστή απάντηση στο ερώτημα είναι τούτη: Αν τα παιδιά δεν έχουν ανατραφεί σωστά, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης ανήκει στους γονείς.
Γέροντας Δαμασκηνός Ορλόφσκι
Από το βιβλίο: Επισκόπου Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ Ειρηναίου, «Μητέρα, πρόσεχε!». Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

[toula]

Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΥΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
Ο πατήρ Στέφανος Αναγνωστόπουλος διηγείται:
Ενθυμούμαι μια οικογένεια, η οποία για 15 χρόνια φαινομενικά ευημερούσε. Η δουλειά θαυμάσια. Ανέσεις πολλές. Αρρώστιες δεν είχαν. Και κατά κάποιον τρόπο, όλοι νόμιζαν ότι ήσαν ευτυχισμένοι μαζί με τα δυο παιδιά τους.
Στην καρδιά όμως του συζύγου υπήρχε πολλή πίκρα, γιατί η γυναίκα του όχι μόνον ήταν αδιάφορη για την θρησκευτική ζωή, αλλά, θα μπορούσε να την πη κανείς, άθεη.
Ούτε τον σταυρό της δεν έκανε! Στην Εκκλησία ζήτημα είναι αν πήγαινε μια φορά τον χρόνο, εν αντιθέσει με τον σύζυγό της που εκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή.
Επιπλέον δε, προς μεγάλη θλίψη του συζύγου της, δεν ήθελε επ’ ουδενί να κάνει άλλο παιδί, και ποτέ δεν κατάλαβε αυτός ο καημένος ότι είχε κάνει δύο εκτρώσεις.
Αλλά και τα δυο παιδάκια που είχε, μήπως τα μεγάλωνε σωστά; Χαρτιά, φιγούρες χορού και αδιάκριτη χρήση τηλεοράσεως και internet.
Γι’ αυτό και είχαν καταντήσει γκρινιάρικα, νευρικά, φιλόνικα, ατίθασα. Όσο για την γλώσσα και τους τρόπους τους; Ξεπερνούσαν τα όρια της θρασύτητας.
Ο άνδρας της μέρα-νύχτα παρακαλούσε τον Θεό να την φωτίσει, να της δώσει σύνεσι, για να προλάβει τον κατήφορο των παιδιών που ήδη είχε αρχίσει.
Στις παρεμβάσεις του ή στις σοφές του συμβουλές, η γυναίκα του επαναστατούσε.
Κι αυτός ήταν πολύ μαλακός και πράος και υποχωρούσε, δυστυχώς, κι εκεί που δεν έπρεπε, με την ελπίδα ότι κάποτε θ’ αλλάξει.
Η δουλειά του ήταν πολύ σκληρή και απουσίαζε από το σπίτι όλη μέρα. Γύριζε μετά τις 10.00 το βράδυ. Τίμιος, εργατικός, ηθικός και σε άμεση σχέση με τα Μυστήρια της Εκκλησίας και τον αγώνα για πνευματική ζωή.
Έτσι πέρασαν 15 χρόνια, σκληρά και βασανιστικά γι’ αυτόν τον καλό πατέρα και σύζυγο, αλλά 15 χρόνια επιμόνων προσευχών και ελπίδος.
Και έφθασε η ώρα του Θεού!
Κάθε καλοκαίρι συνήθιζαν να παραθερίζουν σ’ ένα χωριό έξω από την πόλη. Πήγαιναν εκεί με το ιδιωτικό τους αυτοκίνητο. Άρχισε να ρίχνει μια ψιλή βροχούλα. Σε μια στιγμή γλιστράει το αυτοκίνητο, αναποδογυρίζει και πέφτει μέσα σε μια χαράδρα.
Όταν τους έβγαλαν απ’ εκεί, ένας μόνον ήταν ζωντανός: η μάνα! Τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο. Και βγαίνει σχεδόν παράλυτη στα πόδια.
Το δράμα της ήταν πολύ μεγάλο, γιατί δεν είχε μάθει να στηρίζεται στον Χριστό. Έκλαιγε, φώναζε, διαμαρτυρόταν! Στο μυαλό της γύριζε συνεχώς η σκέψη της αυτοκτονίας.
Καμμιά από τις δήθεν φίλες της δεν ερχόταν να την δει. Μόνον μια φορά, τυπικά, για τα συλλυπητήρια. Και οι συγγενείς έρχονταν, αλλά από συμφέρον, για να την κληρονομήσουν και μάλιστα δεν το έκρυβαν.
Είχε πολλή περιουσία. Κι όσο τα έβλεπε αυτά, τόσο πιο πολύ αισθανόταν την ερημιά της, την πνευματική της φτώχεια, αλλά και την αξία του ανδρός της.
Την τραγωδία της αυτή, όπως ήταν επόμενο, την πληροφορήθηκε ο Πνευματικός του συζύγου της, αν και κάπως καθυστερημένα.
Άρχισε με τις επισκέψεις του σιγά-σιγά να μεταγγίζει στην καρδιά της την Χάρι του Χριστού, να σταλάζει την δική Του παρηγοριά. Και η καρδιά της, μαλακωμένη από τον πόνο, άρχισε ν’ αναπνέει ευωδία Χριστού.
Μια καινούργια πνευματική χαραυγή ξημέρωνε γι’ αυτήν.
Έπειτα από λίγο καιρό μονολογούσε τα εξής: «Ήταν ανάγκη να με βρει η συμφορά, για να μπορέσω να ξυπνήσω απ’ την ζωή της αμαρτίας: Έπρεπε να κάνω τον Θεό να βάλει στα πόδια μου συντρίμμια, για να με σταματήσει μπροστά στον γκρεμό; Είχε δίκαιο ο άνδρας μου. Χωρίς Χριστόν τα πάντα είναι κενά, και κάτι παραπάνω: χάος!»
Ύστερα από λίγους μήνες αποκαταστάθηκε και η σωματική της υγεία. Υιοθέτησε τέσσερα ορφανά παιδιά, από την Σερβία, για να μπορέσει να τους δώσει αυτά που στέρησε από τα δικά της παιδιά.
Μαζί τους ζει τώρα κατά Θεόν, γιατί Αυτόν έχει βάλει πλέον κέντρο στην ζωή της. «ΟΛΑ για τον Θεό» συνηθίζει μάλιστα να λέγει, μέσα από συνεχή δάκρυα μετανοίας.
Ο Θεός πάντα ευλογεί τη μετάνοια, χορηγεί τη συγγνώμη και ευδοκεί στην αλλαγή ζωής μέσα στην Εκκλησία Του.
Αυτό ας μην το ξεχνάμε ποτέ.

[toula]

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διακρίνει τα πάθη κατά την προέλευσή τους σε αυτά που προέρχονται από τις σωματικές αισθήσεις και αυτά που προέρχονται από τη φαντασία.
Ο προσφιλής άγιος Γρηγόριος αναφέρει την αρχή των παθών στην πτώση των πρωτοπλάστων. Αιτίες των παθών θεωρεί ο άγιος τις απάτες του κόσμου. Μιλώντας για την εξέλιξη των παθών -που οδηγούν στην απομάκρυνση από τον Θεό, δίνοντας μικρή ηδονή και μακρά οδύνη- αναφέρεται και στα είδη των παθών. Τα ποικιλόμορφα και πολύμορφα πάθη έχουν συχνά-πυκνά σύνδεσμο και εξάρτηση μεταξύ τους. Ο άγιος Γρηρόριος ο Παλαμάς διακρίνει τα πάθη κατά την προέλευσή τους σε δύο κατηγορίες, αυτά που προέρχονται από τις σωματικές αισθήσεις και αυτά που προέρχονται από τη φαντασία.
Αφήνοντας ο άνθρωπος απρόσεκτο τον εαυτό του τον σκλαβώνει σε μια σειρά παθών που με ακρίβεια ο άγιος τα περιγράφει. Ο ένας κρίκος ενώνεται με τον άλλο και πνίγουν την ελευθερία του ανθρώπου. Ας παρακολουθήσουμε την ενδιαφέρουσα αυτή παθολογία. Κεντρική θέση έχει η αίσθηση της γεύσεως. Η αμετρία της βρώσεως και πόσεως, η λαιμαργία και πολυποσία, φέρνουν τη γαστριμαργία και τη μέθη. Η γαστριμαργία ερεθίζει τα σαρκικά πάθη. Όταν τα σαρκικά πάθη θεριέψουν θέλουν και τις άλλες αισθήσεις δικές τους. Ο φιλοσώματος άνθρωπος γίνεται φιλόϋλος και φιλόκοσμος. Οι επόμενοι κρίκοι της βαριάς αυτής αλυσίδας είναι η φιλοκτημοσύνη και η φιλαργυρία. Ο φιλάργυρος ως πλεονέκτης δεν θ’ αργήσει να οδηγηθεί σε αδικίες και αρπαγές. Ο νους του θολώνεται, ο δαίμονας, τον περιπαίζει, γίνεται μισάνθρωπος και καταστροφέας του εαυτού του. Η πλεονεξία τον κυριεύει και η αφροσύνη της αθεΐας -γιατί η φιλαργυρία είναι απόρριψη του Θεού κι εμπιστοσύνη στο χρήμα- βρίσκεται επί θύραις.
Η φαντασία, η δεύτερη πηγή των παθών, κατά τον ιερό πατέρα είναι ανεπτυγμένη στους φιλόκοσμους και γεννά την αλαζονεία. Τη φαντασία υποδαυλίζει ο δαίμονας και η νίκη του η μεγάλη είναι ότι οι παγιδευμένοι στις πλεκτάνες του δύσκολα μπορούν να το υποψιαστούν κι ας είναι χρόνια η πάθηση. Ο συνδυασμός φαντασίας και αισθήσεων δίνει τα πάθη της ανθρωπαρέσκειας, της κενοδοξίας και της υπερηφάνειας. Γενικώς τα πάθη διακρίνονται σε φανερά και αφανή. Ο άγιος Παλαμάς δίνει σημασία και στα φαινομενικώς ασήμαντα πάθη τα οποία γεννούν σοβαρότερα. Τα πάθη οδηγούν την ψυχή του εργάτη τους στο θάνατο, ένας θάνατος που συνεχίζεται για τους αμετανόητους και μετά τον σωματικό θάνατο. Είναι πολύ αξιοπρόσεκτες οι θέσεις αυτές του αγίου, που πηγάζουν από το Ευαγγέλιο και την πατερική θεολογία. Δυστυχώς συμβαίνει με νεότερους θεολόγους να μιλούν με παρρησία περί την των πάντων αποκαταστάσεως. Η αγάπη του Θεού δεν απορρίπτει τη δικαιοσύνη του, και η αγάπη του αυτή γίνεται μια παρουσία κριτική για τον άνθρωπο….
Μωυσής Αγιορείτης (Μοναχός), Η κοινωνία της ερήμου και η ερημία των πόλεων, εκδ. Τήνος, Αθήνα, 1987

[toula]

“Ας ζητήσουμε συγνώμη από τον Χριστό που ενώ τον σταυρωσαν μια φορά σωματικά εμείς συνεχίζουμε και τον σταυρώνουμε με το πνεύμα!
Και ας Τον παρακαλεσουμε να μην πικραινουμε τους αδερφούς μας, όχι μόνο αυτές τις 50 μέρες, αλλά σε όλη μας την ζωή!”
Αείμνηστος Γέροντας π. Ιωάννης Κεραμιτζής, ο ταπεινός πνευματικός της Ακρόπολης

[toula]

Γέροντα, νιώθω μιὰ ἀνασφάλεια, ἔχω ἄγχος.
– Ἀσφαλίσου, βρὲ παιδάκι μου, στὸν Θεό. Μόνον τὴν ἀσφάλεια τοῦ αὐτοκινήτου ξέρεις; Τὴν ἀσφάλεια τοῦ Θεοῦ δὲν τὴν ξέρεις; Κάνε τὸν σταυρό σου καί, πρὶν κάνης ὁτιδήποτε, πές: «Χριστέ μου, Παναγία μου, βοήθησέ με». Ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀσφάλεια ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐμπιστεύεται τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό, δέχεται συνέχεια ἀπὸ τὸν Θεὸ βενζίνη «σοῦπερ» καὶ τὸ πνευματικό του ὄχημα δὲν σταματάει ποτέ· τρέχει συνέχεια.
Ὅσο μπορεῖς, νὰ προσέχης, νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐμπιστεύεσαι στὸν Θεό, καὶ Ἐκεῖνος θὰ σὲ βοηθήση σὲ κάθε σου δυσκολία. Ἁπλοποίησε τὴν ζωή σου μὲ τὴν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, γιὰ νὰ ἐλευθερωθῆς ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀγωνία.
Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

[toula]

Ἡ νηστεία εἶναι ὅπλο στὸν πόλεμο πού ἔχουμε κατὰ τοῦ διαβόλου.
Ἡ νηστεία εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας. Με την νηστεία ἰσχυροποιεῖται ἡ θέληση, δουλαγωγεῖται τὸ σῶμα, καθαρίζεται ὁ νοῦς, μαλακώνει ἡ καρδιά, καταστέλλονται οἱ σαρκικές ορμές, θεραπεύεται ἡ ψυχή.
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος), ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς…

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἴτε μὲ κάποιο πάθος εἴτε μὲ μελαγχολία, μὲ τὴν ἀμέλεια, τὴν ἀπελπισία, ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς, καὶ θὰ δεῖτε πόσο γρήγορα ἐξαφανίζεται καὶ δὲ μένει οὔτε ἴχνος τῆς παρουσίας του.

Ὅταν σᾶς πολεμάει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζητᾶτε τὴ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ φύλακα Ἄγγελου τῆς ψυχῆς σας καὶ ὅλων τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων.

Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή σας νὰ λέτε τὴ δυσκολία σας σὲ πνευματικὸ Ἱερέα, ἀλλὰ νὰ ζητᾶτε καὶ τὶς προσευχὲς καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων ἀδελφῶν σας, διότι ἕνας ἀδελφὸς ποὺ βοηθιέται ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό, γίνεται δυνατὸς σὰν τὴν ὀχυρωμένη πόλη. Γιὰ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται νὰ ἀσκεῖται βὶα στὸν ἑαυτό σας, νὰ ἐνεργεῖτε γρήγορα καὶ μὲ γεναιότητα.

Νὰ μεταχειρισθεῖς τέσσερα ὅπλα, ἀκαταμάχητα, κατὰ τῶν πειρασμῶν.

Ὁ σατανᾶς εἶναι ὁ μισόκαλος ἐχθρός, ὁ παμπόνηρος καὶ παγκάκιστος, ποὺ μέρα καὶ νύχτα, κάθε ὥρα καὶ στιγμή, μᾶς πολεμάει, μᾶς στεναχωρεῖ καί μᾶς πειράζει. Καὶ ἄλλοτε σὰν πνευματικός σου πατέρας σὲ εἶχα συμβουλέψει πὼς νὰ ἀποφεύγεις τὶς πολύπλοκες παγίδες του καὶ νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τὰ πυρωμένα βέλη του.

Τώρα σὲ συμβουλεύω νὰ μεταχειρισθεῖς τέσσερα ὅπλα ἀκαταμάχητα. Μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα, ἂν βέβαια τὰ χρησιμοποιήσεις μὲ μεγάλη προσοχή, δεξιοτεχνία, προθυμία καὶ ἀνδρεία, ὄχι μόνο θὰ μείνεις ἄτρωτος καὶ ἀβλαβὴς ἀπὸ τὰ βέλη καὶ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ θὰ τὸν νικήσεις καὶ θὰ τὸν ἀφανίσεις.

Πρῶτο ὅπλο κατὰ τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.«Τὸν Κύριο ἔβλεπα συνέχεια μπροστά μου, γιὰ νὰ μὴ μὲ σαλέψει ὁ πειρασμὸς» (Ψάλμ. 15, 8· Πράξ. 2, 25). Ἐκεῖνος ποὺ σκέφτεται καὶ στοχάζεται καλὰ πὼς ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών, καὶ πάντοτε εἶναι μπροστά του, μέρα καὶ νύχτα σὲ κάθε περίσταση, δὲν μπορεῖ νὰ ἁμαρτήσει.

Διότι, ἀφοῦ φοβᾶται νὰ ἁμαρτήσει μπροστὰ σὲ ἕνα τιποτένιο ἄντρα ἢ γυναίκα, ἀκόμη καὶ μπροστὰ σὲ ἕνα μικρὸ παιδί, πὼς θὰ τολμήσει νὰ ἁμαρτήσει μπροστὰ στὸν Παντοδύναμο Θεό, ποὺ Τὸν τρέμουν τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, ὅλα τὰ κτίσματα ποὺ ἀναπνέουν, καὶ ποὺ μὲ ἕνα νεῦμα Τοῦ σαλεύει ὅλη ἡ γῆ;

Δεύτερο ὅπλο εἶναι νὰ συνηθίσεις νὰ λὲς ἀκατάπαυστα τὴν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ». Αὐτὴ τὴν εὐχὴ νὰ ἀρχίζεις νὰ τὴ λές, μόλις σηκωθεῖς τὸ πρωὶ ἀπὸ τὸ κρεβάτι σου.

Νὰ τὴ λὲς καὶ ὅταν περπατᾶς στὸ δρόμο καὶ ὅταν μπαίνεις στὸ αὐτοκίνητο, στὸ τρένο, στὸ πλοῖο, στὸ ἀεροπλάνο· καὶ ἐνῶ ἐργάζεσαι, τρῶς, πίνεις, καὶ σὲ κάθε ὥρα καί περίσταση. Ἀλλὰ νὰ τὴ λὲς μὲ τὴν καρδιά σου, μὲ πίστη εὐλάβεια, ἀγάπη, πόθο καὶ βία. Ὄχι τὸ στόμα νὰ λέει: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ νὰ λένε ἄλλα, καὶ μάλιστα πονηρὰ καὶ ἀντίθετα.

Τρίτο ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ ταπείνωση δηλ. νὰ μὴν ὑψηλοφρονεῖς, ἀλλὰ τὸ φρόνημά σου νὰ εἶναι ταπεινό. Νὰ ἔχεις τὴν αἴσθηση πὼς ὅ,τι ἔχεις δὲν εἶναι δικό σου, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ. Δηλ. τὸ σῶμα σου καὶ ἡ ψυχή, ἡ ὑγεία καὶ ἡ δύναμη, ἡ σοφία, ὁ πλοῦτος καὶ ὅτι ἄλλο ἔχεις, ἀκόμη καὶ οἱ ἀρετές, οἱ ἀγαθοεργίες, οἱ προσευχές, οἱ νηστεῖες, οἱ ἐλεημοσύνες, ὅλα, ὅλα εἶναι χαρίσματα τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ, χωρὶς τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κανένα καλό.

Ὅταν λοιπὸν ἔχεις ταπεινὸ φρόνημα, θὰ σὲ σκεπάζει καὶ θὰ σὲ φυλάει ὁ Θεός. Γιατί ὁ Θεὸς συγκινεῖται μὲ τὸν ταπεινὸ καὶ τὸν προσέχει, ὅπως λέει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὸ βιβλίο τῶν Παροιμιῶν. Ὅταν στὶς καρδιὲς τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων ἀναπαύεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ πλησιάσει ὁ διάβολος;

Τέλος, τέταρτο ὅπλο κατὰ τῶν παγίδων καὶ τῶν πειρασμῶν τοῦ διαβόλου, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ καθαρή, ἡ ἀληθινή, ἡ ὁλόψυχη. Ὅποιος ἔχει αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἔχει μαζί του τὸ Θεό, ποὺ εἶναι ἀγάπη: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰω. 4, 16).

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει μαζί του τὸ Θεὸ προστάτη καὶ βοηθό, τότε ποιὸν θὰ φοβηθεῖ; Ὅπου φῶς, φεύγει τὸ σκοτάδι· ὅπου ἀλήθεια, φυγαδεύεται τὸ ψεῦδος· ὅπου ὁ Θεός, φεύγει σὰν ἀστραπὴ ὁ διάβολος.

Αὐτὰ τὰ τέσσερα ὅπλα λοιπὸν νὰ μεταχειρίζεσαι καὶ νὰ παρακαλᾶς τὸ Θεὸ νὰ σὲ βοηθάει καὶ νὰ σὲ στηρίζει. Καί, ἂν σὰν ἄνθρωπος τραυματιστεῖς ἀπὸ τὸ διάβολο, νὰ τρέχεις ἀμέσως στὸ γιατρό, στὸν πνευματικό, στὴ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση. Νὰ ζητήσεις θεραπεία καὶ θὰ τὴν ἔχεις.

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

www.orthmad.gr

[toula]

Η αιτία για τα λεγόμενα ψυχολογικά είναι ο μεγάλος εγωισμός

Πάρε όσα χάπια θέλεις, ο δαίμονας δεν φεύγει και επομένως δεν φεύγει και η κατάθλιψη.
«Κύριον αίτιον εις την κατάθλιψη» έλεγε ο άγιος Γέροντας Πορφύριος «και σε όλα αυτά που τα λένε πειρασμικά, σατανικά, όπως είναι η νωθρότης, η ακηδία, η τεμπελιά, που μαζί μ’ αυτά είναι τόσα άλλα ψυχολογικά, δηλαδή πειρασμικά πράγματα, είναι ότι έχεις μεγάλον εγωισμό μέσα σου».
Βλέπετε;
Να η αιτία για τα λεγόμενα ψυχολογικά:
Ο μεγάλος εγωισμός.
Προκαλεί μάλιστα εντύπωση που ο άγιος αποκαλεί και τα ψυχολογικά, πειρασμικά, δηλαδή δαιμονικά.
Σήμερα ακούγεται φυσιολογικό να έχεις και λίγη κατάθλιψη και λίγο άγχος. Από που κι ως που είναι φυσιολογικό να έχεις άγχος;
Δηλαδή κάναμε και το δαιμονικό, φυσιολογικό.
Όλα λοιπόν, λέει ο άγιος Πορφύριος, αυτά που εγκολπώνεται ο άνθρωπος με την ελεύθερη θέλησή του και μετά οδηγείται στα ψυχολογικά, είναι ουσιαστικά δαιμονικές ενέργειες, οι οποίες όμως δεν ενεργούν αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα και καταναγκαστικά στον άνθρωπο.
Τις θέλει και ο άνθρωπος και τις εγκολπώνεται αυτές τις δαιμονικές ενέργειες.
Πώς γίνεται αυτό;
Απλούστατα με τις διάφορες αμαρτίες που κάνουμε.
Όταν πας σε ένα μάγο, σε μια μάγισσα, ξέρεις πόσες δαιμονικές ενέργειες εγκολπώνεσαι;
Γιατί ο μάγος και η μάγισσα είναι καθέδρα του σατανά.
Όταν θα πας λοιπόν εκεί θα γεμίσεις με Άγιο Πνεύμα;
Με πονηρό πνεύμα θα γεμίσεις.
Και το πονηρό πνεύμα είναι πονηρό!
Δεν θα σου δείξει αμέσως την κακία του.
Μπορεί να νιώσεις και λίγο καλά και να νομίσεις ότι σε ωφέλησε κιόλας και μετά θα έρθουν οι φοβερές συνέπειες.
«Λοιπόν αυτό είναι το μυστικό» λέει ο άγιος Πορφύριος:
«Έχω πολλά να σας πω πάνω σ’ αυτά που έχω ιδεί στη ζωή μου, από ανθρώπους, που κατείχοντο από τέτοια συναισθήματα, δηλαδή σατανικά συναισθήματα, δηλαδή ο διάβολος, ο κακός εαυτός μας», που υποτάσσεται στον διάβολο «κατορθώνει και παίρνει από τη μπαταρία της ψυχής μας, που έχει τη δύναμη για να κάνομε το καλό, την προσευχή, την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, την ένωσή μας με τον Θεό, αυτός κατορθώνει και μας παίρνει αυτή την ενέργεια και την κάνει θλίψη, κατάθλιψη, και ξέρω πως τα λένε οι λεγόμενοι ψυχίατροι».
Μας κλέβει ο διάβολος δηλαδή την ψυχική μας ενέργεια και μας υποτάσσει σ’ αυτά τα δαιμονικά πράγματα, στις δαιμονικές καταστάσεις, που τις λένε κατάθλιψη κ.λ.π., αλλά ουσιαστικά είναι δαιμονικές ενέργειες και επήρειες.

π. Σάββας Αγιορείτης

[toula]

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ: Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη

Κατά τη Γ’ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Σαρακοστής τιμάται το σύμβολο της πίστης των Χριστιανών ο Τίμιος Σταυρός. Η σύνδεση του Σταυρού με την σωτηρία του ανθρώπου από τον Ιησού Χριστόν έγινε σύμβολο θυσίας και προεικονίσεως της Αναστάσεως. ΄Ετσι ο Σταυρός στον Χριστιανισμό αποτελεί έμβλημα σωτηρίας.

΄Ενας από τους γνωστότερους υμνογράφους της Εκκλησίας μας, ο άγιος Ανδρέας Κρήτης (έζησε κατά τα τέλη του 7ου και αρχές του 8ου αιώνος), εκφράζοντας τη θεολογική σημασία του Σταυρού, που ήδη καθιερώθηκε στην χριστιανική Παράδοση, τονίζει ότι ο Σταυρός αποτελεί την ελπίδα των χριστιανών, ότι είναι ο σωτήρας των απεγνωσμένων, «ο δωτήρ της υγείας, οδός προς αρετήν οδηγούσα…. («ύμνος από την ακολουθία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, P.G. 97, 1020 »).

Διά του Σταυρού εκδηλώνεται πλουσιοπάροχα στον κόσμο το πλήθος της αγάπης της φιλανθρωπίας του Θεού. Γι’ αυτό το σημείο του Σταυρού στην λατρεία και στην υμνολογία της Εκκλησίας μας εξυπηρετεί ακριβώς την αναγνώριση αυτής της πίστεως εκ μέρους των πιστών. Η έναρξη και η λήξη κάθε λειτουργικής πράξεως ή τελετής ( ακόμη και πραγματοποίηση κάθε σημαντικού έργου στην προσωπική μας ζωή) σηματοδοτείται πάντοτε διά του σημείου του Σταυρού.

Ο Σταυρός συνδέεται άμεσα με την ιστορία της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους. Από του Αδάμ μέχρι και της εποχής της γεννήσεως του Ιησού Χριστού οι άνθρωποι έκαναν τόσες μεγάλες αδικίες (αμαρτίες), έτσι ώστε να γίνουν άξιοι του πιο ατιμωτικού θανάτου. Και η πιο ατιμωτική μορφή θανάτου στις αρχές του 1ου αιώνα ήταν ο σταυρικός θάνατος. Επειδή όμως ο Θεός έβλεπε ότι αν και οι κοινοί άνθρωποι πέθαιναν επί του σταυρού θα έμεναν για πάντα νεκροί, από αγάπη προς εμάς, φροντίζει να σταυρωθεί στη θέση μας ο αναμάρτητος αθώος Υιός του, έτσι ώστε ως αθάνατος Υιός και Λόγος του Θεού, με τον θάνατο του να νικήσει τον θάνατο («Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον, πατήσας…»). Αυτό το επίτευγμα της ανθρωπίνης φύσεως του Ιησού Χριστού πραγματοποιείται διότι ήδη η υπόσταση της Θεότητας του Λόγου προσέλαβε ατρέπτως, αχωρίστως, αδιαιρέτως και ασυγχύτως την ανθρώπινη φύση (Δ’ Οικουμενική Σύνοδος, Προεδρίας Πατριάρχου Αλεξανδρείας Κυρίλλου). Η πραγματικότητα της θεώσεως της ανθρωπίνης φύσεως στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, λόγω της ενότητος της ανθρωπίνης φύσεως, δημιουργεί τη δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους που ακολουθούν τις εντολές του Ιησού Χριστού να γίνουν αδελφοί του και αδελφές του, να φθάσουν δηλαδή με την χάρη του Θεού στην προσωπική τους κατά χάριν θέωση. ΄Ετσι, αν με την πτώση του Αδάμ και της Εύας, λόγω πάλι της ενότητος της ανθρωπίνης φύσεως (μία ανθρώπινη φύση που μετέχουν αυτής όλα τα επί μέρους πρόσωπα), όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με το προπατορικό αμάρτημα, που εκφράζεται ως ροπή προς την αμαρτία εξαιτίας της αμαυρώσεως του κατ’ εικόνα Θεού που δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, με το θείο Βάπτισμα ο χριστιανός απεκδύεται τον παλαιόν άνθρωπο της πτώσεως στην αμαρτία και ενδύεται τον νέον άνθρωπο, τον Ιησού Χριστόν («όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε»).

Ο Σταυρός διά της Σταυρώσεως του Ιησού Χριστού, από σύμβολο εξευτελισμού και ατιμώσεως γίνεται σύμβολο θυσίας, δόξας και τιμής, γίνεται το μέσο της νίκης κατά του θανάτου, γίνεται σύμβολο της Αναστάσεως.

Η ζωή του καλού χριστιανού είναι πορεία προς τη ζωή του Χριστού. Κι αυτή η πορεία για να φτάσει στην Ανάσταση, περνά απαραίτητα από την Σταύρωση του Γολγοθά («τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Κύριε, και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν»). Γι’ αυτό στην Ευαγγελική περικοπή της σημερινής εορτής ο Ιησούς Χριστός, από αγάπη και ενδιαφέρον, μας παροτρύνει με σαφήνεια τι πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε από τον θάνατο και να γίνουμε αδελφοί του και αδελφές του, κατά χάριν παιδιά του Θεού, να γίνουμε άγιοι, όπως η θεωθείσα ανθρώπινη φύση του Ιησού Χριστού. Μας λέει λοιπόν: «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μου. Ός γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν, ός δ’ αν απολέση την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν. Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχή αυτού; (Μάρκου 8, 34β-36). Πρέπει δηλαδή «να πεθάνεις πρίν να πεθάνεις για να μή πεθάνεις όταν πεθάνεις».

Ανάλογα με το βαθμό, που ο άνθρωπος ζει και συνηδειτοποιεί την πραγματικότητα της Σταυρικής θυσίας του Ιησού Χριστού, βρίσκει και τη δύναμη, με την χάριν του Θεού, ν’ ακολουθεί στη ζωή του με συνέπεια τις ευαγγελικές προτροπές.

Οι τραγικές στιγμές που ζει ο κόσμος με τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία και την επερχόμενη παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση είναι αφορμή να προσευχηθούμε περισσότερο για τη κατάπαυση του πυρός και την έναρξη του ειρηνικού διαλόγου για το σεβασμό της εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου. Με κάθε μορφής πολέμου αφήνουμε πίσω μας απροστατευτα ορφανά, ρισκάροντας και την βιώσιμη επιβίωση και της Ανθρωπότητας και του Πλανήτη μας. Σε κάθε μορφή σύγχρονου πολέμου ρισκάρουμε και τον αφανισμό μας και τη αυτοκαταστροφή μας με τον αυξημένο κίνδυνο της χρήσης των υφιστάμενων πυρηνικών όπλων.

Με την ενεργειακή και οικονομική κρίση πρέπει να δείξουμε μια δυναμική κοινωνική αλληλεγγύη με τη συνεχή άδολη αγάπη μεταξύ μας στηρίζοντας και προστατεύοντας ο ένας τον άλλον με πολλούς τρόπους. Και φυσικά η κοινωνική αλληλοστήριξη των Λαών και των Χωρών. Οι συνεχείς καθημερινές σπατάλες στα όπλα είναι το μεγαλύτερο ρίσκο για την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας. Με τα όπλα δεν παράγουμε τίποτα, απλώς σκοτώνουμε. Ο πόλεμος, εκτός από τη καταστροφή της ζωής των ανθρώπων, καταστρέφει και τη παραγωγή και τη πρόοδο. Είναι όπως μια μεγάλη επικίνδυνη φωτιά που προχωράει ανεξέλεγκτα που αν δεν παλέψουμε όλοι μας να τη σταματήσουμε θα φθάσει και στα σπίτια μας και θα καούμε όλοι.

Όταν οι άνθρωποι ενεργούν ερήμην της δικαιοσύνης και της φιλανθρωπίας του Θεού, τα κάνουμε θάλασσα με το ρίσκο της αυτοκαταστροφής. Όταν απουσιάζει ο Ιησούς Χριστός από τη ζωή μας, γίνονται πόλεμοι και αδικίες παντού, ακόμη και στο χώρο της οικογένειας, ακόμη και ανάμεσα στους κληρικούς, με αποτέλεσμα να έχουμε φαινόμενα βίας. Το αυξημένο φαινόμενο της οικογενειακής βίας και της αύξησης των διαζυγίων είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα της απομάκρυνσης μας από την οδό του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Καθημερινά με τη βοήθεια του Θεού πρέπει να έχουμε το βλέμμα μας στο Σταυρό του Γολγοθά που σταυρώθηκε ο Χριστός και να μιμούμαστε το παράδειγμα της θυσίας του όσο μπορούμε και να αφήνουμε την αγάπη του να πλημμυρίζει τη ζωή μας με την γαλήνη, την ηρεμία, τη ταπείνωση, την ευγένεια, τη καλοσύνη και τη συνεχή διακονία μας προς τους άλλους. Όπως κάνουν με πολύ αγάπη ξεχωριστές ευσεβείς οικογένειες που βοηθούν και στηρίζουν άπορα και ορφανά παιδιά, έστω και αν βρίσκονται τόσο μακριά από αυτούς, στις χώρες που οι Λαοί υποφέρουν από τη μάστιγα της πείνας. Η άδολη αγάπη μας και η φιλανθρωπία μας είναι η ελπίδα μας για ένα καλύτερο κόσμο πιο δίκαιο και πιο όμορφο γεμάτο καλοσύνη, ειρηνικό, χωρίς πολέμους και πρόσφυγες και μετανάστες και ταυτόχρονα αγάπη και προστασία του Περιβάλλοντος με περιορισμό της μόλυνσης και της καταστροφής του φυσικού πλούτου του Πλανήτη μας.

www.dogma.gr