Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ὁ χρυσός, μὲ τὴν δοκιμασία μέσα στὴν φωτιά, καθαρίζεται καὶ λάμπει
«Ἐὰν ὀ Κύριος φροντίζει γιὰ τὴν διατροφὴ τῶν πουλιῶν καὶ τῶν ἄλλων ζώων, δὲν θὰ φροντίσῃ γιὰ μᾶς; Μία ἀφορμὴ ἀσκήσεως τῆς ὑπομονῆς μᾶς παρουσιάζει καὶ ἐμεῖς βαρυγκομοῦμε τόσο; Ἐὰν ὑπομείνουμε μὲ ὑπομονὴ τὴν σύντομη αὐτὴ δοκιμασία, θὰ κερδίσουμε μεγάλα ὀφέλη. Ὁ χρυσός, μὲ τὴν δοκιμασία μέσα στὴν φωτιά, καθαρίζεται καὶ λάμπει»
Ὁσίου Σεργίου τοῦ Ῥάντονεζ

[toula]

Ω, πόσο αξιο­λύ­πη­τοι εί­ναι οι πλα­νε­μέ­νοι άν­θρω­ποι!
Αυ­τοί δεν μπο­ρούν να ξέ­ρουν τι εί­ναι η αλη­θι­νή χαρά. Με­ρι­κές φο­ρές δια­σκε­δά­ζουν και γε­λούν, αλλά το γέ­λιο και η από­λαυ­ση, που δο­κι­μά­ζουν, θα με­τα­βλη­θούν σε θρή­νο και θλί­ψη. Δική μας χαρά εί­ναι ο Χρι­στός. Με τα πάθη Του μας έγρα­ψε στο βι­βλίο της ζωής, και στη Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών θα εί­μα­στε αιώ­νια με το Θεό και θα βλέ­που­με τη δόξα Του και θα ευ­φραι­νό­μα­στε μαζί Του. Η χαρά μας εί­ναι το Άγιο Πνεύ­μα. Εί­ναι τόσο γλυ­κό και ευ­χά­ρι­στο! Αυτό μαρ­τυ­ρεί στην ψυχή για τη σω­τη­ρία.
Άγιος Σιλουανός

[toula]

Όσο προ­χω­ρεί ο άν­θρω­πος στην πνευ­μα­τι­κή ζωή, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο ανοί­γουν τα μά­τια της ψυ­χής του. Ο νους του λαμ­πι­κά­ρε­ται, δια­κρί­νει κα­λύ­τε­ρα τα σφάλ­μα­τά του και τις πολ­λές ευερ­γε­σί­ες του Θεού, τα­πει­νώ­νε­ται, συν­τρί­βε­ται εσω­τε­ρι­κά και έρ­χε­ται φυ­σιο­λο­γι­κά η Χά­ρις του Θεού, ο Θεί­ος φω­τι­σμός και απο­κτά διά­κρι­ση. Τότε σε κάθε πε­ρί­πτω­ση βλέ­πει κα­θα­ρά ποιό εί­ναι το θέ­λη­μα του Θεού και δεν σκον­τά­φτει στην πνευ­μα­τι­κή του πο­ρεία. Για­τί η διά­κρι­ση εί­ναι το τι­μό­νι που οδη­γεί τον άν­θρω­πο με ασφά­λεια, ώστε να μην ξε­φεύ­γει από τον ίσιο δρό­μο και να μην πέ­φει, ούτε από δε­ξιά, ούτε από αρι­στε­ρά.

Aγιος Παίσιος ο Αγορείτης

[toula]

Συγκλονιστική διήγηση θαύματος του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου

Δύο ώρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ο Κωνσταντίνος Πολυχρονίου, ανώτερος κρατικός υπάλληλος μπροστά στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο. Μπήκε στην εκκλησία φορώντας πιτζάμες, κάτω από το παλτό του, κάτι που έκανε εντύπωση σε όλους.

Τον σταμάτησε ένας ιερέας και τον ρώτησε γιατί έκλαιγε τόση ώρα, και γιατί δεν ήταν ντυμένος κανονικά. «Ερχομαι κατευθείαν από τον “Ευαγγελισμό” πάτερ», απάντησε και συνέχισε, «Έχει περάσει δεκαετία και πλέον να σταθώ όρθιος όπως με βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση του νευρικού συστήματος και μία αρρώστια που είχα περάσει μου έφεραν αναπηρία τόση που έχασα τη θέση μου, πήρα πρόωρα σύνταξη και οδηγήθηκα στα Νοσοκομεία γιατί μετά το δεύτερο χρόνο είχα πάνω από 80% παράλυση των κάτω άκρων.
Ή παράλυση, η κακή ψυχολογική κατάσταση, η πρόωρη έξοδος μου από τη δραστηριότητα της ζωής με οδηγούσαν σε μαρασμό, σχεδόν στο θάνατο. Η γυναίκα μου, προσευχόταν συνεχώς για ένα θαύμα!!
Όταν ήρθε ακόμα μια φορά στο Νοσοκομείο και με βρήκε να κοιμάμαι, δεν με ξύπνησε, παρά κάθισε δίπλα στο κρεβάτι μου σε μια καρέκλα. Για λίγα λεπτά την πήρε ο ύπνος και βλέπει στο όνειρο της ότι, στο διπλανό θάλαμο γινόταν επισκεπτήριο γιατρών.

Ανάμεσα τους ήταν ένας άγνωστος ξένος γιατρός. Τον πλησιάζει η γυναίκα μου και του λέει: Γιατρέ μου, είστε ξένος; Σας βλέπω για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο. Σας παρακαλώ στο διπλανό θάλαμο έχω τον άνδρα μου πάνω από δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου έχουν πει την αλήθεια, ότι χάνω το σύντροφο μου. Χάνω το στήριγμα μου. Θα πεθάνει ο σύζυγος μου. Ελάτε, γιατρέ μου, να τον δείτε, να του δώσετε κουράγιο, να μας πείτε κάτι και σεις.

– Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε και θα δω και το σύζυγο σου. Ναι, γιατρέ μου, πέστε μου το όνομα σας, να σας περιμένω…

– Ιωάννης Ρώσος, της απαντά.

Ξυπνάει, πετιέται από το κάθισμα της. Με βλέπει που προσπαθώ μόνος μου, στηριγμένος στους αγκώνες μου, να σηκωθώ. Βοήθησε με, γυναίκα, της λέω, κάποιος με κρατάει άπ’ τις μασχάλες και με σηκώνει, βοήθησε και συ…

Σηκώθηκα, πάτησα στο έδαφος, όταν τα κλάματα της γυναίκας μου είχαν φέρει γύρω μας γιατρούς και βοηθητικό προσωπικό. Ό υπεύθυνος γιατρός του τμήματος, ένας πιστός χριστιανός, συγκλονίζεται από τη διήγηση της συζύγου μου και προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου όπως είστε, φύγετε, πάρτε ταξί από την είσοδο του Νοσοκομείου και πηγαίνετε κατευθείαν, στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, που είναι στο Προκόπι της Εύβοιας, όπου βρίσκεται ολόκληρο το ιερό Του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε το μεγάλο σας ευχαριστώ και γυρίστε για το εξιτήριο που αυτή τη φορά, το υπογράφει όχι γιατρός…. αλλά ένας Άγιος!!!”

Να έχουμε όλοι την Ευλογία και την Προστασία του θαυματουργού Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου!!!

Όμορφη μέρα!!!

www.orthmad.gr

[toula]

Λες ότι εξομολογείσαι , Κοινωνάς και προσεύχεσαι.
Λες ότι είσαι ο άνθρωπος της Εκκλησίας αλλά τελικά μένεις ο ίδιος. Περνούν τα χρόνια αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Συχνά μπορεί να έχεις γίνει τύραννος ή και δαίμονας για τους άλλους. Κάπου κάνεις λάθος. Κάπου μπορεί να έχεις επαναπαυτεί ή να τα έχεις βρει με τους δαίμονες σου. Μπαίνει η Θεία Κοινωνία στο στόμα σου αλλά δεν μπαίνει στην καρδιά σου. Κατεβάζεις το κεφάλι σου στο πετραχείλι για να σου διαβάσει ο Παπάς την εξομολογητική ευχή αλλά δεν κατεβάζεις τον εγωϊσμό σου στην καθημερινότητα της ζωής σου. Προσεύχεσαι με το στόμα αλλά η καρδιά σου έχει προδώσει τον Χριστό.
Το θέμα δεν είναι αν εξομολογείσαι αλλά το ΠΩΣ εξομολογείσαι
Το θέμα δεν είναι να Κοινωνάς αλλά ΠΩΣ κοινωνάς
Το θέμα δεν είναι αν προσεύχεσαι αλλά ΠΩΣ προσεύχεσαι
Το θέμα είναι αυτό το ΠΩΣ, αυτός ο ΤΡΟΠΟΣ….
Το θέμα δεν είναι ΤΙ βλέπεις αλλά ΠΩΣ το βλέπεις . . .
Το θέμα δεν είναι τι βλέπουν τα μάτια αλλά πως το μεταφράζει τελικά η καρδιά. . .
Πως τελικά στέκεσαι ενώπιον Θεού και ανθρώπων στην καθημερινή σου ζωή. . . ;
Βάλε μια αρχή ξεκινώντας να βρίσκεις τα λάθη στον εαυτό σου και όχι στους άλλους . .
Όταν αρχίζεις να βλέπεις αρετές στους άλλους και λάθη στον εαυτό σου, κάτι καλό γίνεται μέσα στην καρδιά σου
Καλό αγώνα….
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr
euxh.gr - Αυτός ο τρόπος . . .

[toula]

Το Άγιο Φως κάθε χρό­νο, δεν βγαί­νει λόγω της αξί­ας και των αγώ­νων των Ορ­θο­δό­ξων, αλλά για να πι­στο­ποι­η­θεί, ότι η Ορ­θο­δο­ξία εί­ναι η μόνη Αλή­θεια και όλα τα άλλα θρη­σκεύ­μα­τα εί­ναι νο­η­τά σκο­τά­δια και πλά­νες του νοός.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Είχαμε πιο κάτω ένα γεροντάκο μοναχό που μας είχε έρθει από το Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου.
Όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν έτρωγε τίποτε. Τεσσαράκοντα ημέρας μόνο Αγία Κοινωνία και Αγιασμό και λίγο αντίδωρο.
Όλη την Τεσσαρακοστή και τον έβλεπες πω! πω! πω! μόνο που τον έβλεπες αισθανόσουνα δέος.
Είχε αρχίσει να νηστεύη (έτσι) από εκεί κάτω ο πατήρ Γεράσιμος.
Και αυτός ο άνθρωπος πήγε 109 χρονών. (Ήταν) ο π. Γεράσιμος από την Καλύβη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Πού να τον ευρής αυτόν σήμερα; Πάνε αυτές οι μορφές.
Αυτό είναι Χάρις Θεού, δεν είναι ανθρώπινο πράγμα, κατάλαβες;
Βρε, Γερόντισσα, εγώ τότε που ήμουνα στην έρημο ο καημένος, ήμουνα νέος, ακούεις; την εβδομάδα δύο φορές το τελείωνα το Ψαλτήρι.
Δηλαδή τι;
Στην υπακοή με ‘βάζαν οι Γέροντες και το διάβαζα.
Εγώ το Ψαλτήρι το διάβαζα εκεί που πιάναμε τα ξυλόγλυπτα, δεν το διάβαζα στην Εκκλησία. Τρία (καθίσματα διάβαζα) τις πρωινές ώρες και τρία τις απογευματινές ώρες.
Αλλά τις Ώρες και τα Μεσώρια μέσα στην Εκκλησία.
Γερόντισσα, θυμάμαι την ζωή, άκου να δης, μόλις άρχιζε η Σαρακοστή στις τρεις μέρες η φωνή μας γινότανε φωνούλα ταπεινή, κατανυκτική. Γινότανε μόνη της έτσι, δεν μπορούσε να είναι αλλοιώς.
Γιατί;
– Απ’ την πείνα.
Όταν λείπανε οι Γέροντές μου αγαπούσα να πηγαίνω μόνος μου, στο εκκλησάκι μας εκεί στην ασκητική καλύβα που είχαμε και έψαλα.
Είχα δύο αγίους Γέροντες πολύ καλούς, ο Γέροντάς μου ήταν μεγάλης αξίας άνθρωπος και λείπανε και εγώ που του έκανα υπακοή, αλλά δεν κατόρθωσα να αποκτήσω και εγώ την χάρη που είχε, αλλά να σου πω όταν λείπανε οι Γέροντες, με αφήνανε στο σπίτι γιατί εγώ ήμουν μικρούλης δεν με βγάζανε έξω, δεν πήγαινα σε πανηγύρεις, σε εορτές δεν πήγαινα, και ενθυμούμαι που έψαλα όλο κατανυκτικά τροπάρια και εύρισκα τροπάρια στην Παρακλητική του Σαββάτου ή ορισμένες ημέρες που είχε κατανυκτικά τροπάρια, κυρίως έλεγα την παράκληση του Χριστού (τον κανόνα στον Ιησού).
Έπειτα θυμάμαι που έλεγα με μεγάλη κατάνυξη και αγάπη το όνομα Ιησού, αλλά το έλεγα πάρα πολύ γλυκά και κατανυκτικά, έτσι με πόνο την λέξη Ιησού μου, Ιησού, αλλά αυτό το Ιησού δεν μπορώ να το προφέρω τώρα.
Πολύ μ’ άρεσε, αλλά (τώρα) δεν μπορώ να πω την λέξη, (τότε) το έλεγα έτσι με μια γλυκύτητα, με ένα είδος λυγμού, έτσι κατανύξεως, συγκινήσεως, αγάπης, ευλαβείας στον Χριστό.
Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 206.

[toula]

Νὰ θυσιάσω τὸν ἑαυτό μου, μόνο νὰ σὲ δῶ ἐσένα, τὸ παιδί μου, νὰ πᾶς στὸν Παράδεισο· αὐτὸς εἶναι ὁ δικός μου ὁ παράδεισος, νὰ εἶσαι ῾σὺ στὸν παράδεισο κι ἐγὼ ἂς καῶ, ἂς καῶ.
Ἔτσι εἶναι.
Δὲν μετριέται ἡ πατρικὴ ἀγάπη. Καὶ ὡς Γέροντας καὶ ὡς ὑποτακτικός, πῆρα μία πείρα. Σαράντα χρόνια ὑποτακτικὸς καὶ δέκα-δεκαπέντε χρόνια ὡς Γέροντας. Εἶδα καὶ τὴ μία ἀγάπη καὶ τὴν ἄλλη ἀγάπη.
Ἡ πατρικὴ ἀγάπη, πάτερ μου, εἶναι πολὺ ψηλά, πολὺ ψηλά!
Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.

[toula]

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Εφραιμ Κατουνακιώτη.
Όταν κάποτε του είπε κάποιος πως τον θεωρούν άγιο, απάντησε:
«Αλίμονο από τους άγιους που η φήμη τους έφτασε στην Αθήνα. Υπάρ­χουν πραγματικά άγιοι που βρίσκονται μέσα στις πόλεις, τις πολυκα­τοικίες και τα χωριά.
Έτυχε να γνωρίσω πολλούς τέτοιους αγίους που ζούνε στον κόσμο… Με στενοχωρεί να βλέπω ανθρώπους να θεοποιούν συνανθρώπους τους, και χριστιανούς να απαιτούν από σένα να γίνεις κοσμοδιορθωτής.
Δεν βρίσκομαι σε σχέση εχθρότητας με τους ανθρώπους που περνούν από ’δω, αλλά κάτι που ο ίδιος χρειάζομαι και που ίσως κι αυτοί για το ίδιο να ψάχνουν, είναι η σιωπή και η ησυχία».
Προσευχόμενος αναχώρησε του παρόντος μάταιου βίου στις 14/27-2-1998. Γράφει ένας ιερομόναχος:
«Έβλεπα κοιμώμενον έναν όσιον ανήκοντα πλέον εις την χορείαν των Αγιορειτών Πατέρων και ηυχαρίστησα τον Θεόν και τον Γέροντα που με αγάπησε και χαρακτήρισε την ζωήν μου με την ιδικήν του.
Τέλος, το σώμα του εδέχθη η μητέρα γη, αγιαζόμενη υπ’ αυτού, την δε αγίαν του ψυχήν υπεδέχθη χαίρουσα η χορεία πάντων των οσίων των εν ασκήσει διαλαμψάντων, των οποίων η μνήμη την ημέραν εκείνη ήρχιζε με τον Εσπερινό, διά να εορτάση ούτω ο όσιος μετά των οσίων.
Εις ημάς άφησε μνήμην και υπόδειγμα ενάρετου ησυχαστικής ζωής, ζωής Αγιορείτου μοναχού και νοσταλγικήν ανάμνησιν του σεπτού του προσώπου…».
Ήταν πράγματι ένας μεγάλος αγωνιστής, θεοφώτιστος και χαριτωμένος, ευλογημένος και μακάριος, ακέραιος, ακριβοδίκαιος, άψογος και καθαρός. Όπως είπαν «μετά την οσιακή του κοίμηση, άδειασαν τα Κατουνάκια…».
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Γ΄, εκδ. Μυγδονία σ. 1429-1437.

[toula]

-24 Φεβρουαρίου 1998. Τρεις ημέρες πριν από την κοίμησή του..
Ανεβαίνω τα Κατουνάκια με βαριά θλίψη.
Οι πατέρες στο τηλέφωνο με ενημέρωσαν:
“Δεν θα δεις τον γέροντα όπως τον γνώρισες και τον αποχαιρέτησες τελευταία φορά.”
Μπήκα στο κελί του.
Μ’ έπιασαν τα κλάματα.
Ο γέροντας ξαπλωμένος με σωληνάκι από τη μύτη.
Φαινόταν να μην επικοινωνεί.
Όταν άκουσε την πόρτα τέντωσε τα μάτια.
Ο υποτακτικός του π. Νεκτάριος τον πλησίασε στο αφτί.
Του είπε κάποια αστεία δυνατά.
Η ακοή του κάπως λειτουργεί.
Με δυσκολία γέλασε. Του είπε ακόμη.
Ήρθε ο παπά Νεκτάριος από το Σαγματά!
Γούρλωσε τα μάτια.
Δύο δάκρυα κύλησαν απ’ τα μάτια του.
Δεν άντεχα να τον βλέπω.
Πώς ο Θεός δοκιμάζει τους αγίους!
Βγήκαμε έξω. Οι πατέρες μού είπαν:
Πριν πάθει το τελευταίο εγκεφαλικό, κατά την ώρα του Αποδείπνου, κάτι ψιθύρισε τρεις φορές.
Παναγία μου, τέτοιο τέλος;
Δεν μας είπε τίποτα....
Μετά από λίγες μέρες βγήκε από την εκκλησία.
Ήθελε να πάει στην τουαλέτα και ρωτούσε τον π. Ιωσήφ:
Είναι ακόμη μακριά;
Τελικά έξω από το κελί του άφησε τη μαγκούρα του.
Καταλάβαμε ότι κάτι έπαθε.
Τον βάλαμε στο κρεβάτι.
Νομίσαμε ότι δεν αντιδρά.
Με πολλές προσπάθειες μετά από δέκα μέρες κάπως αντέδρασε. Οι γιατροί είπαν ότι καταλαβαίνει και λειτουργεί το δάκρυ και το γέλιο.
Θέλει κάτι να πει αλλά δεν μπορεί.
Πολλές φορές τον βλέπουμε να υποφέρει.
Φαίνεται ότι αντιδρά στον πόνο.
Όμως ο Θεός δεν τον αφήνει.
Τον βλέπουμε να γλυκαίνει το πρόσωπό του, κυρίως, αφού μεταλάβει....
[Από το βιβλίο: “ΑΓΙΩΝ ΟΡΟΣ” Μητροπολίτη Αργολίδος, Νεκταρίου]