Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αθώος κρίθηκε ο επίσκοπος Κυθήρων Ᾱντικυθήρων Σεραφείμ, ο οποίος δικάστηκε από το Β’ Τριμελές Πλημμελιοδικείο Πειραιώς για παράβαση απαγόρευσης πάσης ιερουργίας κατά τον Μάρτιο 2020, λόγω των περιοριστικών μέτρων για τον κορωνοϊό ύστερα από εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου. Μάρτυρας υπεράσπισης κατέθεσε στη δίκη και ο Πειραιώς Σεραφείμ.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Kythera.News όταν ξεκίνησε η δίκη και παρουσιάσθηκαν οι δικηγόροι υπεράσπισης, ο πρόεδρος του δικαστηρίου τους είπε: «Σας τιμά αυτή η υπεράσπιση». Η δίκη τελείωσε σε 15 λεπτά. Ο εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση, ενώ ο πρόεδρος της έδρας προσφώνησε τον μητροπολίτη Κυθήρων ως «εξαιρετικό Σεβασμιότατο».
Με την ανακοίνωση της αθωωτικής απόφασης το ακροατήριο χειροκρότησε. εκκλησια μητρόπολη κυθήρων Σεραφειμ Ο Μητροπολίτης Κυθήρων σήμερα έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά.
Σύμφωνα με την Καθημερινή στις 20 Μαρτίου 2020 ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ άνοιξε τις πόρτες του Μητροπολιτικού ναού του Εσταυρωμένου στη Χώρα των Κυθήρων και κάλεσε τους πιστούς για τους Χαιρετισμούς, τους οποίους τέλεσε κανονικά, παρά τη σχετική απαγόρευση, με τις καμπάνες να χτυπούν και να καλούν τους πιστούς να προσέλθουν στην εκκλησία. Την επομένη ο Μητροπολίτης παρουσιάστηκε στο ΑΤ του νησιού και υποστήριξε ότι δεν είχε φτάσει η εγκύκλιος του Ιερώνυμου. Σχηματίστηκε δικογραφία και αφέθηκε ελεύθερος.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Kythera.News όταν ξεκίνησε η δίκη και παρουσιάσθηκαν οι δικηγόροι υπεράσπισης, ο πρόεδρος του δικαστηρίου τους είπε: «Σας τιμά αυτή η υπεράσπιση». Η δίκη τελείωσε σε 15 λεπτά. Ο εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση, ενώ ο πρόεδρος της έδρας προσφώνησε τον μητροπολίτη Κυθήρων ως «εξαιρετικό Σεβασμιότατο».
Με την ανακοίνωση της αθωωτικής απόφασης το ακροατήριο χειροκρότησε. εκκλησια μητρόπολη κυθήρων Σεραφειμ Ο Μητροπολίτης Κυθήρων σήμερα έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά.
Σύμφωνα με την Καθημερινή στις 20 Μαρτίου 2020 ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ άνοιξε τις πόρτες του Μητροπολιτικού ναού του Εσταυρωμένου στη Χώρα των Κυθήρων και κάλεσε τους πιστούς για τους Χαιρετισμούς, τους οποίους τέλεσε κανονικά, παρά τη σχετική απαγόρευση, με τις καμπάνες να χτυπούν και να καλούν τους πιστούς να προσέλθουν στην εκκλησία. Την επομένη ο Μητροπολίτης παρουσιάστηκε στο ΑΤ του νησιού και υποστήριξε ότι δεν είχε φτάσει η εγκύκλιος του Ιερώνυμου. Σχηματίστηκε δικογραφία και αφέθηκε ελεύθερος.
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ρωτησαν καποτε καποιοι φοιτητες τον Αγιο Ιακωβο Τσαλικη:
-Τι ειναι πιστη γεροντα για σας;
(αποσπασμα απο την συνεντευξη που εδωσε ο Μητροπολιτης Μορφου Νεοφυτος στον θεολογο κ. Θεοδωρο Κυριακου)
-Θα μπορουσα αγαπητα μου παιδια να σας πω αυτο που λεει ο Αποστολος Παυλος : «Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων.» (Εβρ.11,1).
Αλλα ντρεπομαι. ντρεπομαι να σας πω οτι η δικη μου πιστη ειναι πιστη βλεπομενων.
-Δηλαδη. τι βλεπετε;
-Ψελνει ο ψαλτης εξω: «Οι τα Χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες...» κι εγω τα βλεπω φανερα καποτε και ντρεπομαι που εσεις μοντερνα παιδια του 20ου αιωνα, δεν επρεπε να μ ακουτε εμενα τον γερο παπα εδω στο μοναστηρι, αλλα να τρεχετε μεσα στην αμαρτια των Αθηνων. Κι ερχεστε απο τοσα χιλιομετρα για να σας πω τι; Aυτα που βλεπω. Αρα η δικη σας πιστη παιδια μου , που πιστευετε ,αλλος λιγο, αλλος πολυ, σε κατι που δεν βλεπετε, ειναι μεγαλυτερη απ την δικη μου, που εγω πιστευω αυτα που βλεπω.
Αρα λοιπον, υπαρχει ενας κοσμος "ου βλεπομενων".
Λιγοι τα βλεπουν. Οι υπολοιποι μη βιαστουμε να τα κατεβασουμε στα μετρα της δικης μας αμαρτωλης κατανοησης. Μη βιαστουμε, ας περιμενουμε...Μπορει καποτε κι εμεις να δουμε...Πρωτα ο Θεος.
https://youtu.be/BoP9q88Aje8
-Τι ειναι πιστη γεροντα για σας;
(αποσπασμα απο την συνεντευξη που εδωσε ο Μητροπολιτης Μορφου Νεοφυτος στον θεολογο κ. Θεοδωρο Κυριακου)
-Θα μπορουσα αγαπητα μου παιδια να σας πω αυτο που λεει ο Αποστολος Παυλος : «Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων.» (Εβρ.11,1).
Αλλα ντρεπομαι. ντρεπομαι να σας πω οτι η δικη μου πιστη ειναι πιστη βλεπομενων.
-Δηλαδη. τι βλεπετε;
-Ψελνει ο ψαλτης εξω: «Οι τα Χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες...» κι εγω τα βλεπω φανερα καποτε και ντρεπομαι που εσεις μοντερνα παιδια του 20ου αιωνα, δεν επρεπε να μ ακουτε εμενα τον γερο παπα εδω στο μοναστηρι, αλλα να τρεχετε μεσα στην αμαρτια των Αθηνων. Κι ερχεστε απο τοσα χιλιομετρα για να σας πω τι; Aυτα που βλεπω. Αρα η δικη σας πιστη παιδια μου , που πιστευετε ,αλλος λιγο, αλλος πολυ, σε κατι που δεν βλεπετε, ειναι μεγαλυτερη απ την δικη μου, που εγω πιστευω αυτα που βλεπω.
Αρα λοιπον, υπαρχει ενας κοσμος "ου βλεπομενων".
Λιγοι τα βλεπουν. Οι υπολοιποι μη βιαστουμε να τα κατεβασουμε στα μετρα της δικης μας αμαρτωλης κατανοησης. Μη βιαστουμε, ας περιμενουμε...Μπορει καποτε κι εμεις να δουμε...Πρωτα ο Θεος.
https://youtu.be/BoP9q88Aje8
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Άγιος Παίσιος-Αν δεν εξηγής,θα σε δικαιώση ο Θεός
- Γέροντα, πολλές φορές ,όταν μου κάνουν μια παρατήρηση ,νομίζω πως πρέπει να δώσω εξηγήσεις, και λέω: « ναι, έτσι είναι, αλλά… » . - Τι το θέλεις το « αλλά » ; Το « αλλά » δεν έχει … αλάτι και όλα τα αλλοιώνει με την κακή έννοια. Να λες: « Ευλόγησον, με την ευχή σου άλλη φορά θα προσέχω » .
- Γέροντα, όταν κάποιος βγάλη ένα λανθασμένο συμπέρασμα για μια ενέργειά μου, χρειάζεται να εξηγήσω πώς κινήθηκα;
- Αν έχης πνευματική δύναμη , δηλαδή ταπείνωση, να δεχτής ότι έφταιξες και να μη μιλήσης. Άφησε να σε δικαιώση ο Θεός.
Αν δεν μιλήσης εσύ, θα μιλήση μετά ο Θεός. Βλέπεις ο Ιωσήφ, όταν τα αδέλφια του τον πούλησαν, δεν είπε: « Είμαι αδελφός τους . δεν είμαι δούλος. Ο πατέρας μου με αγαπούσε πιο πολύ από όλα τα παιδιά του » . Δεν μίλησε, και μετά μίλησε ο Θεός και τον έκανε βασιλιά. Το νομίζεις, δεν πληροφορεί ο Θεός; Και αν ο Θεός για το συμφέρον σου δείξη την αλήθεια, καλά. Αν όμως δεν την δείξη, πάλι για το συμφέρον σου θα είναι.Όποτε σε αδικεί κάποιος,να σκέφτεσαι ότι δεν σε αδικεί από κακία, αλλά επειδή έτσι είδε τα πράγματα. Ύστερα, αν δεν έχη κακία, ο Θεός θα τον πληροφορήση, θα καταλάβη ότι αδίκησε και θα μετανοήση.
Μόνον όταν υπάρχει κακία δεν πληροφορεί ο Θεός, γιατί η συχνότητα στην οποία εργάζεται ο Θεός είναι ταπείνωση- αγάπη. - -Κάνει , Γέροντα, να ζητάω εξηγήσεις μετά από μία παρεξήγηση; - --Χάλασε ο λογισμός σου;
- Όχι.
- Αν δεν χάλασε ο λογισμός σου δεν χρειάζεται να σου εξηγήση ο άλλος.Αν χάλασε ο λογισμός σου,καλό είναι να δοθεί μία εξήγηση, για να μην χαλάση περισσότερο.
-Γέροντα, αν δεν εξηγής, για να δικαιολογήσης τον εαυτό σου, αλλά λες πώς αντιμετώπισες ένα περιστατικό ,πώς κινήθηκες κ.λ.π.; - Δεν χρειάζεται .Καλύτερα να λες « ευλόγησον » και να μην εξηγής. Εκτός αν σου ζητήσουν να δώσης εξηγήσεις. Τότε ταπεινά να πης πώς έγινε.
Δηλαδή , Γέροντα, πότε πρέπει να εξηγή κανείς;
- Όταν πρόκειται να για παρεξήγηση που αφορά άλλους, τότε επιβάλλεται να εξηγήση κανείς, για να βοηθήση μια κατάσταση. Ή όταν είναι κανείς ευαίσθητος, έχη και λίγο εγωισμό και μπορεί να καμφθή, αν δεν μιλήση ,τότε καλύτερα είναι να εξηγήση πώς κινήθηκε.
- Μερικές φορές, Γέροντα, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την δικαιολογία από την εξήγηση.
- Η δικαιολογία δεν φέρνει ανάπαυση στην ψυχή, ενώ η εξήγηση φέρνει ανάπαυση και ειρήνη.
Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας » ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ’ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
- Γέροντα, πολλές φορές ,όταν μου κάνουν μια παρατήρηση ,νομίζω πως πρέπει να δώσω εξηγήσεις, και λέω: « ναι, έτσι είναι, αλλά… » . - Τι το θέλεις το « αλλά » ; Το « αλλά » δεν έχει … αλάτι και όλα τα αλλοιώνει με την κακή έννοια. Να λες: « Ευλόγησον, με την ευχή σου άλλη φορά θα προσέχω » .
- Γέροντα, όταν κάποιος βγάλη ένα λανθασμένο συμπέρασμα για μια ενέργειά μου, χρειάζεται να εξηγήσω πώς κινήθηκα;
- Αν έχης πνευματική δύναμη , δηλαδή ταπείνωση, να δεχτής ότι έφταιξες και να μη μιλήσης. Άφησε να σε δικαιώση ο Θεός.
Αν δεν μιλήσης εσύ, θα μιλήση μετά ο Θεός. Βλέπεις ο Ιωσήφ, όταν τα αδέλφια του τον πούλησαν, δεν είπε: « Είμαι αδελφός τους . δεν είμαι δούλος. Ο πατέρας μου με αγαπούσε πιο πολύ από όλα τα παιδιά του » . Δεν μίλησε, και μετά μίλησε ο Θεός και τον έκανε βασιλιά. Το νομίζεις, δεν πληροφορεί ο Θεός; Και αν ο Θεός για το συμφέρον σου δείξη την αλήθεια, καλά. Αν όμως δεν την δείξη, πάλι για το συμφέρον σου θα είναι.Όποτε σε αδικεί κάποιος,να σκέφτεσαι ότι δεν σε αδικεί από κακία, αλλά επειδή έτσι είδε τα πράγματα. Ύστερα, αν δεν έχη κακία, ο Θεός θα τον πληροφορήση, θα καταλάβη ότι αδίκησε και θα μετανοήση.
Μόνον όταν υπάρχει κακία δεν πληροφορεί ο Θεός, γιατί η συχνότητα στην οποία εργάζεται ο Θεός είναι ταπείνωση- αγάπη. - -Κάνει , Γέροντα, να ζητάω εξηγήσεις μετά από μία παρεξήγηση; - --Χάλασε ο λογισμός σου;
- Όχι.
- Αν δεν χάλασε ο λογισμός σου δεν χρειάζεται να σου εξηγήση ο άλλος.Αν χάλασε ο λογισμός σου,καλό είναι να δοθεί μία εξήγηση, για να μην χαλάση περισσότερο.
-Γέροντα, αν δεν εξηγής, για να δικαιολογήσης τον εαυτό σου, αλλά λες πώς αντιμετώπισες ένα περιστατικό ,πώς κινήθηκες κ.λ.π.; - Δεν χρειάζεται .Καλύτερα να λες « ευλόγησον » και να μην εξηγής. Εκτός αν σου ζητήσουν να δώσης εξηγήσεις. Τότε ταπεινά να πης πώς έγινε.
Δηλαδή , Γέροντα, πότε πρέπει να εξηγή κανείς;
- Όταν πρόκειται να για παρεξήγηση που αφορά άλλους, τότε επιβάλλεται να εξηγήση κανείς, για να βοηθήση μια κατάσταση. Ή όταν είναι κανείς ευαίσθητος, έχη και λίγο εγωισμό και μπορεί να καμφθή, αν δεν μιλήση ,τότε καλύτερα είναι να εξηγήση πώς κινήθηκε.
- Μερικές φορές, Γέροντα, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την δικαιολογία από την εξήγηση.
- Η δικαιολογία δεν φέρνει ανάπαυση στην ψυχή, ενώ η εξήγηση φέρνει ανάπαυση και ειρήνη.
Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας » ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ’ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Μακάρι να μπορούσαμε να τιμούμε το Θεό για την απουσία Του που μας μαθαίνει να χτυπάμε την πόρτα, να δοκιμάζουμε τις σκέψεις μας και τις καρδιές μας, να μελετάμε τη σημασία των πράξεών μας και να υπολογίζουμε τις παρορμήσεις της ύπαρξής μας. Μακάρι ν’ αναρωτιόμαστε κατά πόσο η θέλησή μας είναι αληθινά προσανατολισμένη προς Αυτόν ή απλώς στρεφόμαστε στο Θεό μόνο για μιας στιγμής παρηγοριά απ’ τα άγχη μας για να τον απαρνηθούμε μετά από λίγο, μόλις αναλάβουμε τις δυνάμεις μας και να κατασπαταλήσουμε έτσι, σαν τον άσωτο υιό, ό,τι μας χάρισε».
(Μητροπολίτης του Σουρόζ Anthony Bloom)
(Μητροπολίτης του Σουρόζ Anthony Bloom)
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Διδακτική διήγηση για όσους «σκοτώνουν» τον πολύτιμο χρόνο τους
Ζούσε στους πρώτους αιώνας ένας μοναχός, ό όποιος όσες φορές τον ερωτούσε ό Ηγούμενος του «Πώς πηγαίνει; στην υγεία σου, αδελφέ;». Αυτός πάντοτε παραπονιόταν ότι ήταν κατάκοπος από την πολλή εργασία.
Ακούγοντας καθημερινώς ό Ηγούμενος το ίδιο παράπονο ερώτησε κάποια ήμερα τον Μοναχό: «Τι είδους εργασία κάμνεις και κοπιάζεις τόσον πολύ, αδελφέ;» Καί ό Μοναχός απάντησε: Άγιε Ηγούμενε έχω τόσες εργασίες κάθε ημέρα καί νύκτα, ώστε οί δυνάμεις μου δεν θα έφθαναν γι' αυτές, εάν ό Θεός δεν με βοηθούσε:
Πρώτον, έχω δύο γεράκια, τα όποια προσπαθώ να κρατώ δέσμια καί να τα εξημερώνω.
Δεύτερον, έχω δύο λαγούς, τους οποίους φυλάγω για να μη φύγουν.
Τρίτον, έχω δύο βόδια, τα όποια επιβλέπω για να εργάζονται.
Τέταρτον, έχω ένα λύκο τον όποιον προσέχω δια να μη βλάψει κανένα.
Πέμπτον, έχω ένα λιοντάρι, το όποιο προσπαθώ να κατανικήσω, καί
Έκτον, έχω ένα ασθενή, τον όποιον πρέπει πάντοτε να τον περιποιούμαι.
Ό Ηγούμενος αφού άκουσε αυτά γέλασε λίγο καί είπε στον Μοναχό: Αυτά. παιδί μου, δεν γίνονται, διότι είναι αδύνατον να εκτελεί κανείς τόσες εργασίες.
Καί όμως, σεβαστέ μου πάτερ, απάντησε ό Μοναχός, σου είπα την αλήθεια.
Καί ό Ηγούμενος, ό όποιος νόμιζε μέχρι ένα βαθμό επιπόλαια καί χωρίς περιεχόμενο τα λόγια του Μοναχού, είπε: Εξήγησε μου, παιδί μου, την παραβολή. Καί ό Μοναχός απάντησε:
-Πρώτον, τα δύο γεράκια, Πάτερ μου, είναι τα δύο μάτια μου, τα όποια πετούν, πηγαίνουν από δω καί άπ' εκεί καί πρέπει να φροντίζω για να μη δουν κάτι, το όποιο θα μπορούσε να με προτρέψει σε κάποια αμαρτία, πράγμα δυστυχώς πού έπαθε ό προφήτης καί βασιλιάς Δαβίδ, βλέποντας την γυναίκα του Ούριου, την Βηρσαβεέ.
-Δεύτερον, οι δύο λαγοί, είναι τα πόδια μου, τα όποια πρέπει να εμποδίζω από το να τρέχουν στις ηδονές καί τον δρόμο της αμαρτίας διότι εις το βάπτισμα μου, όταν ό ιερεύς έχριε αυτά είπε: «Του πορεύεσθε τα διαβήματα Σου» δηλαδή του Ιησού Χριστού. Φαντάζεσαι λοιπόν, Πάτερ μου, πόσους κόπους χρειάζεται αυτό;
-Τρίτον, τα δύο βόδια είναι τα χέρια μου, τα οποία επιβλέπω με μεγάλη προσοχή για να εργάζονται. Να εργάζονται όμως το αγαθόν ως τα χέρια του Κυρίου, πού πάλι στο βάπτισμα μου γι' αυτά ό ιερεύς είπε' «Αί χείρες σου εποίησαν με καί έπλασαν με».
-Τέταρτον, ό λύκος είναι ή γλώσσα μου, ή οποία πάντοτε έχει ανάγκη από χαλινάρι, για να μη δαγκάσει κανένα άδελφόν μου, με την κατηγορία, πού είναι παρών ή απών και πεθάνει. Καί αντιλαμβάνεσαι, πάτερ μου, όταν το Αγιον Πνεύμα δια του Αδελφόθεου Ιακώβου για την γλώσσα λέγει: «Ει τις εν λόγω ου πταιει, ούτος τέλειος ανήρ», καί πάλιν' «Ή γλώσσα πυρ, ό κόσμος της αδικίας, ούτως ή γλώσσα καθίσταται εν τοις μέλεσιν ημών ή σπιλούσα (μολύνουσα) όλον το σώμα...», καί πάλιν: «Την γλώσσαν ουδείς δύναται ανθρώπων δαμάσαι ακατάσχετον κακόν, μεστή ιού θανατηφόρου. Εν αυτή ευλογούμεν τον Θεόν καί πατέρα, καί εν αυτή καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ' όμοίωσιν Θεού γεγονότος...» (Ίακ. γ' 2, 6 καί
. Τι πρέπει να κάμνω εγώ με αυτό το θηρίο, τον λύκο πού έχω στο στόμα μου;
Άλλα καί ακόμη, πώς εγώ, πάτερ μου, να επιτύχω αυτό πού λέγει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος για την γλώσσα, για να μη λέγει περισσότερα ή λιγότερα, αλλά όλα με το ζύγισμα να λέγω, για να είμαι δίκαιος χωρίς κόπου μεγάλου; Δεν λέγει ό Άγιος ότι: ζυγαριά να εχομεν την γλώσσα μας ώστε με μεγάλη προσοχή να ζυγίζομε τα λόγια μας καί να μη λέμε περισσότερα ούτε λιγότερα αλλά τα σωστά με ακρίβεια. Διότι, εάν ζυγίζομε με ακρίβεια καί μεγάλη προσοχή τον χρυσό καί άλλα πράγματα, πρέπει, με μεγαλύτερη προσοχή καί ακρίβεια, να προσέχομε τα λόγια μας.
Καί ακόμη, πάτερ μου, πώς να μη παλέψω με τον λύκο αυτόν, την γλώσσα μου, πού διαβάζω τον Αββά Σισώη καί λέγει' «Αδελφέ, έχω τριάντα χρόνια όπου δεν κάμνω πλέον δέησιν εις τον Θεόν περί αμαρτίας, αλλά αυτό μόνον λέγω εις την προσευχήν μου Κύριε Ιησού Χριστέ σκέπασαν με από της γλώσσης μου, διότι τόσους χρόνους έχω ασκητεύοντας καί πάλιν σκοντάπτω με την γλώσσαν καί αμαρτάνω».
-Πέμπτον, ό λέων, πάτερ μου, είναι ή καρδιά μου, κατά της οποίας διεξάγω νύκτα καί ημέρα πεισματώδη αγώνα και δυστυχώς με έλκει με μεγάλη βία σε όλα όσα βλάπτουν καί καταστρέφουν την ψυχήν μου. Βλέπεις, πάτερ μου, «ότι έγκειται ή διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η' 21), καί ακόμη, ότι ή καρδία μου είναι ακάθαρτος ως είπεν ό Κύριος μου' «Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιέ' 19)' καί ότι πράγματι έτσι είναι και πρέπει να κουρασθώ να την καθαρίσω, μου το επιβεβαίωσε ό Προφήτης Δαβίδ πού λέγει εις τον Κύριον: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν έμοί ό Θεός, καί πνεύμα ευθές έγκαίνισον εν τοις έγκατοις μου» (Ψαλμ. 50, 12), και Έκτον, πάτερ μου, ό ασθενής, είναι το σώμα μου, το όποιον ποτέ δεν ευρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Άλλοτε θέλει τροφή καί άλλοτε νηστεία. Άλλοτε ανάπαυση καί άλλοτε τυραννία. Άλλοτε περίθαλψη καί άλλοτε όχι, καί για τον λόγο ν αυτόν είμαι αναγκασμένος να έχω την προσοχή μου διαρκώς γυρισμένη προς αυτό, για να το περιποιούμαι όσο είναι δίκαιο, επειδή χρειάζεται καί αυτό όπως το τσούφλι για το αυγό.
Αφού άκουσε αυτά ό Ηγούμενος από τον σοφό του Μοναχό, τον συγχάρηκε καί είπε: «Εάν όλοι κάναμε όπως εσύ. τέκνον μου, δηλαδή να εργαζόμαστε δια να συγκρατήσομε τα πάθη μας καί ενημερώσομε τον κακόν - εαυτό μας, ή γη θα γινόταν ουρανός καί ‘όλοι θα είμασταν ευτυχισμένοι καί ειρηνικοί».
Δυστυχώς, αγαπητοί, εμείς δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, καί ή κοινωνία μας κατάντησε ζούγκλα, καίτοι στην Κυριακή προσευχή ό Κύριος μας προτρέπει να λέμε: «Έλθέτω ή βασιλεία σου..., ως εν ουρανώ καί επί - της γης».
Άλλα που χρόνος για την ψυχή μας, την αρετή, την πίστη, τον Χριστό, την σωτηρία της ψυχής μας. Βλέπετε τον κόσμον καί τα του κόσμου ανόητα καί αμαρτωλά τα έχουμε περισπούδαστα, μόδα, καφενείο, χαρτί, γήπεδο, ταβέρνα, διαφθορά, χορός καί γενικά ότι έχει σχέση με την σάρκα. Γι' αυτό καί φθάσαμε τόσο χαμηλά καί ζούμε σαν να μην γνωρίσαμε Χριστόν καί είμεθα άξιοι της τύχης μας. Αυτό τιμωρούμεθα από τίς επιλογές καί τίς αμαρτίες μας. Είθε να θελήσουμε να δεχθούμε τον θείο φωτισμό, εργαστούμε, για την κάθαρση των αισθήσεων : από τα πάθη, καί την απόκτηση των αρετών του Ευαγγελίου για να έχομε ελπίδα σωτηρίας, με τίς πρεσβείες της Παναγίας καί όλων των Αγίων. Αμήν.
Ζούσε στους πρώτους αιώνας ένας μοναχός, ό όποιος όσες φορές τον ερωτούσε ό Ηγούμενος του «Πώς πηγαίνει; στην υγεία σου, αδελφέ;». Αυτός πάντοτε παραπονιόταν ότι ήταν κατάκοπος από την πολλή εργασία.
Ακούγοντας καθημερινώς ό Ηγούμενος το ίδιο παράπονο ερώτησε κάποια ήμερα τον Μοναχό: «Τι είδους εργασία κάμνεις και κοπιάζεις τόσον πολύ, αδελφέ;» Καί ό Μοναχός απάντησε: Άγιε Ηγούμενε έχω τόσες εργασίες κάθε ημέρα καί νύκτα, ώστε οί δυνάμεις μου δεν θα έφθαναν γι' αυτές, εάν ό Θεός δεν με βοηθούσε:
Πρώτον, έχω δύο γεράκια, τα όποια προσπαθώ να κρατώ δέσμια καί να τα εξημερώνω.
Δεύτερον, έχω δύο λαγούς, τους οποίους φυλάγω για να μη φύγουν.
Τρίτον, έχω δύο βόδια, τα όποια επιβλέπω για να εργάζονται.
Τέταρτον, έχω ένα λύκο τον όποιον προσέχω δια να μη βλάψει κανένα.
Πέμπτον, έχω ένα λιοντάρι, το όποιο προσπαθώ να κατανικήσω, καί
Έκτον, έχω ένα ασθενή, τον όποιον πρέπει πάντοτε να τον περιποιούμαι.
Ό Ηγούμενος αφού άκουσε αυτά γέλασε λίγο καί είπε στον Μοναχό: Αυτά. παιδί μου, δεν γίνονται, διότι είναι αδύνατον να εκτελεί κανείς τόσες εργασίες.
Καί όμως, σεβαστέ μου πάτερ, απάντησε ό Μοναχός, σου είπα την αλήθεια.
Καί ό Ηγούμενος, ό όποιος νόμιζε μέχρι ένα βαθμό επιπόλαια καί χωρίς περιεχόμενο τα λόγια του Μοναχού, είπε: Εξήγησε μου, παιδί μου, την παραβολή. Καί ό Μοναχός απάντησε:
-Πρώτον, τα δύο γεράκια, Πάτερ μου, είναι τα δύο μάτια μου, τα όποια πετούν, πηγαίνουν από δω καί άπ' εκεί καί πρέπει να φροντίζω για να μη δουν κάτι, το όποιο θα μπορούσε να με προτρέψει σε κάποια αμαρτία, πράγμα δυστυχώς πού έπαθε ό προφήτης καί βασιλιάς Δαβίδ, βλέποντας την γυναίκα του Ούριου, την Βηρσαβεέ.
-Δεύτερον, οι δύο λαγοί, είναι τα πόδια μου, τα όποια πρέπει να εμποδίζω από το να τρέχουν στις ηδονές καί τον δρόμο της αμαρτίας διότι εις το βάπτισμα μου, όταν ό ιερεύς έχριε αυτά είπε: «Του πορεύεσθε τα διαβήματα Σου» δηλαδή του Ιησού Χριστού. Φαντάζεσαι λοιπόν, Πάτερ μου, πόσους κόπους χρειάζεται αυτό;
-Τρίτον, τα δύο βόδια είναι τα χέρια μου, τα οποία επιβλέπω με μεγάλη προσοχή για να εργάζονται. Να εργάζονται όμως το αγαθόν ως τα χέρια του Κυρίου, πού πάλι στο βάπτισμα μου γι' αυτά ό ιερεύς είπε' «Αί χείρες σου εποίησαν με καί έπλασαν με».
-Τέταρτον, ό λύκος είναι ή γλώσσα μου, ή οποία πάντοτε έχει ανάγκη από χαλινάρι, για να μη δαγκάσει κανένα άδελφόν μου, με την κατηγορία, πού είναι παρών ή απών και πεθάνει. Καί αντιλαμβάνεσαι, πάτερ μου, όταν το Αγιον Πνεύμα δια του Αδελφόθεου Ιακώβου για την γλώσσα λέγει: «Ει τις εν λόγω ου πταιει, ούτος τέλειος ανήρ», καί πάλιν' «Ή γλώσσα πυρ, ό κόσμος της αδικίας, ούτως ή γλώσσα καθίσταται εν τοις μέλεσιν ημών ή σπιλούσα (μολύνουσα) όλον το σώμα...», καί πάλιν: «Την γλώσσαν ουδείς δύναται ανθρώπων δαμάσαι ακατάσχετον κακόν, μεστή ιού θανατηφόρου. Εν αυτή ευλογούμεν τον Θεόν καί πατέρα, καί εν αυτή καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ' όμοίωσιν Θεού γεγονότος...» (Ίακ. γ' 2, 6 καί
Άλλα καί ακόμη, πώς εγώ, πάτερ μου, να επιτύχω αυτό πού λέγει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος για την γλώσσα, για να μη λέγει περισσότερα ή λιγότερα, αλλά όλα με το ζύγισμα να λέγω, για να είμαι δίκαιος χωρίς κόπου μεγάλου; Δεν λέγει ό Άγιος ότι: ζυγαριά να εχομεν την γλώσσα μας ώστε με μεγάλη προσοχή να ζυγίζομε τα λόγια μας καί να μη λέμε περισσότερα ούτε λιγότερα αλλά τα σωστά με ακρίβεια. Διότι, εάν ζυγίζομε με ακρίβεια καί μεγάλη προσοχή τον χρυσό καί άλλα πράγματα, πρέπει, με μεγαλύτερη προσοχή καί ακρίβεια, να προσέχομε τα λόγια μας.
Καί ακόμη, πάτερ μου, πώς να μη παλέψω με τον λύκο αυτόν, την γλώσσα μου, πού διαβάζω τον Αββά Σισώη καί λέγει' «Αδελφέ, έχω τριάντα χρόνια όπου δεν κάμνω πλέον δέησιν εις τον Θεόν περί αμαρτίας, αλλά αυτό μόνον λέγω εις την προσευχήν μου Κύριε Ιησού Χριστέ σκέπασαν με από της γλώσσης μου, διότι τόσους χρόνους έχω ασκητεύοντας καί πάλιν σκοντάπτω με την γλώσσαν καί αμαρτάνω».
-Πέμπτον, ό λέων, πάτερ μου, είναι ή καρδιά μου, κατά της οποίας διεξάγω νύκτα καί ημέρα πεισματώδη αγώνα και δυστυχώς με έλκει με μεγάλη βία σε όλα όσα βλάπτουν καί καταστρέφουν την ψυχήν μου. Βλέπεις, πάτερ μου, «ότι έγκειται ή διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η' 21), καί ακόμη, ότι ή καρδία μου είναι ακάθαρτος ως είπεν ό Κύριος μου' «Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιέ' 19)' καί ότι πράγματι έτσι είναι και πρέπει να κουρασθώ να την καθαρίσω, μου το επιβεβαίωσε ό Προφήτης Δαβίδ πού λέγει εις τον Κύριον: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν έμοί ό Θεός, καί πνεύμα ευθές έγκαίνισον εν τοις έγκατοις μου» (Ψαλμ. 50, 12), και Έκτον, πάτερ μου, ό ασθενής, είναι το σώμα μου, το όποιον ποτέ δεν ευρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Άλλοτε θέλει τροφή καί άλλοτε νηστεία. Άλλοτε ανάπαυση καί άλλοτε τυραννία. Άλλοτε περίθαλψη καί άλλοτε όχι, καί για τον λόγο ν αυτόν είμαι αναγκασμένος να έχω την προσοχή μου διαρκώς γυρισμένη προς αυτό, για να το περιποιούμαι όσο είναι δίκαιο, επειδή χρειάζεται καί αυτό όπως το τσούφλι για το αυγό.
Αφού άκουσε αυτά ό Ηγούμενος από τον σοφό του Μοναχό, τον συγχάρηκε καί είπε: «Εάν όλοι κάναμε όπως εσύ. τέκνον μου, δηλαδή να εργαζόμαστε δια να συγκρατήσομε τα πάθη μας καί ενημερώσομε τον κακόν - εαυτό μας, ή γη θα γινόταν ουρανός καί ‘όλοι θα είμασταν ευτυχισμένοι καί ειρηνικοί».
Δυστυχώς, αγαπητοί, εμείς δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, καί ή κοινωνία μας κατάντησε ζούγκλα, καίτοι στην Κυριακή προσευχή ό Κύριος μας προτρέπει να λέμε: «Έλθέτω ή βασιλεία σου..., ως εν ουρανώ καί επί - της γης».
Άλλα που χρόνος για την ψυχή μας, την αρετή, την πίστη, τον Χριστό, την σωτηρία της ψυχής μας. Βλέπετε τον κόσμον καί τα του κόσμου ανόητα καί αμαρτωλά τα έχουμε περισπούδαστα, μόδα, καφενείο, χαρτί, γήπεδο, ταβέρνα, διαφθορά, χορός καί γενικά ότι έχει σχέση με την σάρκα. Γι' αυτό καί φθάσαμε τόσο χαμηλά καί ζούμε σαν να μην γνωρίσαμε Χριστόν καί είμεθα άξιοι της τύχης μας. Αυτό τιμωρούμεθα από τίς επιλογές καί τίς αμαρτίες μας. Είθε να θελήσουμε να δεχθούμε τον θείο φωτισμό, εργαστούμε, για την κάθαρση των αισθήσεων : από τα πάθη, καί την απόκτηση των αρετών του Ευαγγελίου για να έχομε ελπίδα σωτηρίας, με τίς πρεσβείες της Παναγίας καί όλων των Αγίων. Αμήν.
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η αρχαία μας πατρίδα(Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου)
Με κατασπαράζει ο διάβολος με την κακή δουλεία:
με τα δεσμά αμαρτιών τυραννικά με δένει,για να μου κάνει πιο πικρή αυτή την ξενιτειά μου
θλίψη μου δίνει ατέλειωτη και βάρος από πόνους (...)
Ψυχή μου,ξύπνησε λοιπόν απ'την αιχμαλωσία
και φώναξε στο βασιλιά τον πανταχού παρόντα:
«Σύ πού προσφέρεις κι εκτελείς κάθε δικαιοσύνη,
σπάσε, Θεέ μου,τα δεσμά και χάλασε τα τείχη
και γκρέμισε τις φυλακές,Δέσποτα,λύτρωσε με
και δίκασε τον Τύραννο, πού 'ναι άδικος τελείως
όπως τον ξαναδίκασες στο φρούριο του Αδη,
και πίσω έφερες ξανά εις την αρχαία πατρίδα
και τον προπάτορα Αδάμ και όλους τους Αγίους.
Κι εμάς σε Σένα φέρε μας ξανά από τα ξένα,
για να μην πάμε μακριά ολότελα Θεέ μας,
και μείνουμε στην ξενιτειά για πάντα ξένοι, ξένοι!
Ό ξένος πάντα θλίβεται, ό ξένος πάντα κλαίει,
ό ξένος πάντοτε θρηνεί, παρηγοριά δεν έχει.
Μα όσοι από την ξενιτειά γυρίσουνε κοντά Σου
θα γεμισθουν πολλή χαρά και την αιώνια δόξα
και βασιλεία ουρανών και φως πού δεν θα σβήσει
κι όλόγλυκη κι αθάνατη ζωή τους περιμένει.
Κι εμένα αξίωσε,Θεέ,κοντά Σου να γυρίσω,
με τις πρεσβείες της Αγνής Πανάμωμης Παρθένου
και του Τιμίου Σου Σταυρου και πάντων των Αγίων».
Πεντηκοντακέφαλον, Κώδ. 522 Εθνικής Βιβλιοθήκες Ελλάδος, φφ. 43α-43β.Απόδοση Σταύρου Φωτίου
περιοδικό ''Σύναξη''
Με κατασπαράζει ο διάβολος με την κακή δουλεία:
με τα δεσμά αμαρτιών τυραννικά με δένει,για να μου κάνει πιο πικρή αυτή την ξενιτειά μου
θλίψη μου δίνει ατέλειωτη και βάρος από πόνους (...)
Ψυχή μου,ξύπνησε λοιπόν απ'την αιχμαλωσία
και φώναξε στο βασιλιά τον πανταχού παρόντα:
«Σύ πού προσφέρεις κι εκτελείς κάθε δικαιοσύνη,
σπάσε, Θεέ μου,τα δεσμά και χάλασε τα τείχη
και γκρέμισε τις φυλακές,Δέσποτα,λύτρωσε με
και δίκασε τον Τύραννο, πού 'ναι άδικος τελείως
όπως τον ξαναδίκασες στο φρούριο του Αδη,
και πίσω έφερες ξανά εις την αρχαία πατρίδα
και τον προπάτορα Αδάμ και όλους τους Αγίους.
Κι εμάς σε Σένα φέρε μας ξανά από τα ξένα,
για να μην πάμε μακριά ολότελα Θεέ μας,
και μείνουμε στην ξενιτειά για πάντα ξένοι, ξένοι!
Ό ξένος πάντα θλίβεται, ό ξένος πάντα κλαίει,
ό ξένος πάντοτε θρηνεί, παρηγοριά δεν έχει.
Μα όσοι από την ξενιτειά γυρίσουνε κοντά Σου
θα γεμισθουν πολλή χαρά και την αιώνια δόξα
και βασιλεία ουρανών και φως πού δεν θα σβήσει
κι όλόγλυκη κι αθάνατη ζωή τους περιμένει.
Κι εμένα αξίωσε,Θεέ,κοντά Σου να γυρίσω,
με τις πρεσβείες της Αγνής Πανάμωμης Παρθένου
και του Τιμίου Σου Σταυρου και πάντων των Αγίων».
Πεντηκοντακέφαλον, Κώδ. 522 Εθνικής Βιβλιοθήκες Ελλάδος, φφ. 43α-43β.Απόδοση Σταύρου Φωτίου
περιοδικό ''Σύναξη''
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Άγιος Πορφύριος:Στις 10...ραντεβού με το Θεό
-Προσευχή, παιδί μου, Ανάργυρε, έλεγε, σημαίνει συνομιλία με τον ίδιο τον Θεό, που είναι ο Πλάστης, είναι ο Δημιουργός του Σύμπαντος! Είναι Εκείνος που έπλασε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και ομοίωση Του. Είναι Εκείνος που έφτιαξε αυτά που βλέπουμε, αλλά και εκείνα που δεν βλέπουμε με τα ανθρώπινα μάτια μας.
Τέλος είναι εκείνος που δεν αρνιέται ποτέ να συνομιλήσει μαζί μα, αρκεί να του το ζητήσουμε εμείς, όποτε θέλουμε και όσες φορές θέλουμε. Δεν πρόκειται να μας πει ποτέ όχι. Αντίθετα, είναι πάντα πρόθυμος να μας ακούσει με προσοχή και με αγάπη όπως κάνει κάθε καλός Πατέρας, όταν του το ζητά το παιδί του.
Και όχι μόνο αυτό,αλλά και να μας δώσει ότι του ζητήσουμε, αρκεί να είναι αυτό που του ζητάμε προς το συμφέρον της ψυχής μας. Αλήθεια αναλογίστηκες ποτέ παιδί μου να συνομιλήσεις έστω και μια φορά με κάποιον από τους σημερινούς άρχοντες της Πατρίδας μας και να έγινε η επιθυμία σου; αν όχι σου συνιστώ να το τολμήσεις.Θα διαπιστώσεις ότι η επιθυμία σου θα παραμείνει απλώς επιθυμία!
Ουδέποτε θα δεχτούν να μιλήσουν μαζί σου.Το πολύ-πολύ να σε παραπέμψουν σε κανένα παρακατιανό, για να σε ξεφορτωθούν ... Αντίθετα ο Κύριος μας που είναι ο Βασιλεύς των Βασιλέων, δεν πρόκειται ποτέ να σε παραπέμψει σε κανέναν και δεν πρόκειται ποτέ να αρνηθεί να συνομιλήσει μαζί σου, δια της προσευχής και πρόσθεσε: τα καταλαβαίνεις αυτά που σου τα λεω;
- Ασφαλώς ναι, Παππούλη μου, του απάντησα.
- Και,όμως εμένα κάτι μου λεει, πως δεν θέλεις να τα καταλάβεις.
Γιατί, εάν τα καταλάβαινες, θα έκανες πιο πολύ προσευχή.
Ο Παππούλης προσηύχετο πολύ.Και ήθελε και τα δικά του πνευματικά παιδιά να κάνουν το ίδιο.Ιδιαίτερα σε εμένα ήθελε με κάθε τρόπο, να με πείσει να το κάνω.Γι' αυτό συνεχώς μου μιλούσε,για την δύναμη της προσευχής.
- Μα, προσεύχεστε εσείς για μένα, προσέθεσα
-Και όταν τρώγω εγώ χορταίνεις εσύ;ρώτησε
Οπότε με αφόπλισε τελείως!
- Άκουσε Ανάργυρε, μου λεει. Θα σου κάνω μια πρόταση, αλλά θέλω εξ αρχής να μου υποσχεθείς, ότι θα την δεχτείς, και θα την τηρήσεις.
-Σας το υπόσχομαι, Παππούλη. Είμαι έτοιμος να κάνω ότι μου πείτε.
-Ε! τότε σου προτείνω να προσευχόμεθα την ίδια ώρα ακριβώς, και οι δυο μαζί. Και ο ένας θα προσεύχεται για τον άλλο.
Συμφωνήσαμε και υποσχεθήκαμε.Καθορίσαμε,μάλιστα και την ώρα της προσευχής.Ήταν η 10 μ.μ. Ο Παππούλης, όπως μου εξήγησε, πίστευε πάρα πολύ σ'αυτό το είδος της προσευχής.Τα αποτελέσματα,μου έλεγε, της κοινής προσευχής,είναι καταπληκτικά.Θα το διαπιστώσεις και μόνος σου.Θέλω όμως, ακριβώς στις 10 μμ. Να είσαι πιστός στο ραντεβού μας.Να μην παραλείψεις, ούτε μία φορά να τηρήσεις την υπόσχεσή σου.Και εγώ θα κάνω το ίδιο.
Προχωρώντας με τον Παππούλη,φτάσαμε στην αφετηρία των λεωφορείων του Πολυγώνου.Αυτήν την φορά δεν με άφησε να τον ακολουθήσω μέχρι το σπίτι του,όπως συνήθως έκανα.Όχι μου λέει,δεν θα έρθεις μαζί μου.Θα πας σπίτι σου.Προ ολίγου υποσχεθήκαμε κάτι.Πρέπει να αρχίσεις αμέσως. Από απόψε.
Το γοργόν και χάριν έχει.Υπάκουσα.Ο Παππούλης επιβιβάστηκε στο λεωφορείο και εγώ περίμενα την αναχώρηση του.Μόλις ξεκίνησε το λεωφορείο,θυμάμαι καλά, μου χτύπησε το τζάμι και μου είπε:Στις 10 ακριβώς! Νομίζω πως αυτή την στιγμή βλέπω την μορφή του και ακούω την φωνή του! Το πρόσωπο του έλαμπε και ομοίαζε με αγγελικό!Ήταν βέβαια, και κατά 30 χρόνια νεώτερος. Στην πιο δημιουργική ηλικία.
Περίμενα στην αφετηρία μέχρι την στιγμή που το λεωφορείο χάθηκε μέσα στο χάος της απέραντης Αθήνας κουβαλώντας μαζί του και έναν άγνωστο, μέχρι τότε, Άγιο της Εκκλησίας του Δεσπότου χριστού και αμέσως μετά έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου προκειμένου να είμαι απόλυτα συνεπής στο ραντεβού της προσευχής.
Πράγματι!Στις 10 μ.μ. κλείστηκα στο δωμάτιο μου και άρχισα να προσεύχομαι.Όμως, από το πρώτο κιόλας λεπτό, άρχισαν να διαπερνούν το σώμα μου έντονα ρεύματα ,που άρχιζαν από τα κάτω άκρα και έφθαναν μέχρι την κεφαλή μου και τανάπαλιν(!),ενώ ένα ισχυρό άπλετο φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο μου και μου έδινε την εντύπωση, ότι βρισκόμουν μέσα σε φλόγες, οι οποίες, όμως δεν με έκαιγαν!Στην αρχή τρόμαξα πολύ και λίγο έλειψε να καταληφθώ από πανικό !αμέσως όπως συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα φαινόμενα απέρρεαν από την δύναμη της προσευχής του Παππούλη και όχι μόνο ηρέμησα, αλλά καταλήφθηκα από μια πρωτοφανή αγαλλίαση, που μου έδινε την εντύπωση ότι δεν πατούσα καθόλου στην γη!
Όλα αυτά συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της προσευχής.Την άλλη μέρα η πρώτη μου δουλειά ήταν να επικοινωνήσω με τον Παππούλη.Ήμουν αποφασισμένος να μην του πω τίποτα. Ήθελα πρώτα να μιλήσει ο παππούλης. Και έτσι έγινε.
Μόλις ζήτησα την ευχή του, ο παππούλης με ιδιαίτερη ικανοποίηση και με τρανταχτά γέλια, μου είπε: Τρόμαξες ε! Και λίγο έλειψε να το βάλεις στα πόδια ...; Όμως εγώ σε έβλεπα μέσα σε έντονο φως, που πλημμύριζε όλο το δωμάτιο σου και εσύ περιχαρής ανέβαινες -ανέβαινες σαν να ήθελες να φτάσεις στο Θρόνο του Κυρίου! Βλέπεις τι δύναμη έχει αυτού του είδους η προσευχή; Συνέχισε και θα με θυμηθείς. Πράγματι! Τον θυμάμαι.Και θα τον θυμάμαι όχι μόνον σ'; αυτή, αλλά και στην άλλη ζωή.Γιατί τα φαινόμενα αυτά προϊόντος του χρόνου, έγιναν τόσο έντονα ώστε να μην μπορώ να τα περιγράψω!
Μακάρι να προσεύχεται και τώρα μαζί μου. Δεν θα ήθελα τίποτε άλλο.Γένοιτο!
Ανάργυρος Ι. Καλιάτσος Ο Πατήρ Πορφύριος: Ο Διορατικός, ο Προορατικός, ο Ιαματικός Επτάλοφος 1996
-Προσευχή, παιδί μου, Ανάργυρε, έλεγε, σημαίνει συνομιλία με τον ίδιο τον Θεό, που είναι ο Πλάστης, είναι ο Δημιουργός του Σύμπαντος! Είναι Εκείνος που έπλασε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και ομοίωση Του. Είναι Εκείνος που έφτιαξε αυτά που βλέπουμε, αλλά και εκείνα που δεν βλέπουμε με τα ανθρώπινα μάτια μας.
Τέλος είναι εκείνος που δεν αρνιέται ποτέ να συνομιλήσει μαζί μα, αρκεί να του το ζητήσουμε εμείς, όποτε θέλουμε και όσες φορές θέλουμε. Δεν πρόκειται να μας πει ποτέ όχι. Αντίθετα, είναι πάντα πρόθυμος να μας ακούσει με προσοχή και με αγάπη όπως κάνει κάθε καλός Πατέρας, όταν του το ζητά το παιδί του.
Και όχι μόνο αυτό,αλλά και να μας δώσει ότι του ζητήσουμε, αρκεί να είναι αυτό που του ζητάμε προς το συμφέρον της ψυχής μας. Αλήθεια αναλογίστηκες ποτέ παιδί μου να συνομιλήσεις έστω και μια φορά με κάποιον από τους σημερινούς άρχοντες της Πατρίδας μας και να έγινε η επιθυμία σου; αν όχι σου συνιστώ να το τολμήσεις.Θα διαπιστώσεις ότι η επιθυμία σου θα παραμείνει απλώς επιθυμία!
Ουδέποτε θα δεχτούν να μιλήσουν μαζί σου.Το πολύ-πολύ να σε παραπέμψουν σε κανένα παρακατιανό, για να σε ξεφορτωθούν ... Αντίθετα ο Κύριος μας που είναι ο Βασιλεύς των Βασιλέων, δεν πρόκειται ποτέ να σε παραπέμψει σε κανέναν και δεν πρόκειται ποτέ να αρνηθεί να συνομιλήσει μαζί σου, δια της προσευχής και πρόσθεσε: τα καταλαβαίνεις αυτά που σου τα λεω;
- Ασφαλώς ναι, Παππούλη μου, του απάντησα.
- Και,όμως εμένα κάτι μου λεει, πως δεν θέλεις να τα καταλάβεις.
Γιατί, εάν τα καταλάβαινες, θα έκανες πιο πολύ προσευχή.
Ο Παππούλης προσηύχετο πολύ.Και ήθελε και τα δικά του πνευματικά παιδιά να κάνουν το ίδιο.Ιδιαίτερα σε εμένα ήθελε με κάθε τρόπο, να με πείσει να το κάνω.Γι' αυτό συνεχώς μου μιλούσε,για την δύναμη της προσευχής.
- Μα, προσεύχεστε εσείς για μένα, προσέθεσα
-Και όταν τρώγω εγώ χορταίνεις εσύ;ρώτησε
Οπότε με αφόπλισε τελείως!
- Άκουσε Ανάργυρε, μου λεει. Θα σου κάνω μια πρόταση, αλλά θέλω εξ αρχής να μου υποσχεθείς, ότι θα την δεχτείς, και θα την τηρήσεις.
-Σας το υπόσχομαι, Παππούλη. Είμαι έτοιμος να κάνω ότι μου πείτε.
-Ε! τότε σου προτείνω να προσευχόμεθα την ίδια ώρα ακριβώς, και οι δυο μαζί. Και ο ένας θα προσεύχεται για τον άλλο.
Συμφωνήσαμε και υποσχεθήκαμε.Καθορίσαμε,μάλιστα και την ώρα της προσευχής.Ήταν η 10 μ.μ. Ο Παππούλης, όπως μου εξήγησε, πίστευε πάρα πολύ σ'αυτό το είδος της προσευχής.Τα αποτελέσματα,μου έλεγε, της κοινής προσευχής,είναι καταπληκτικά.Θα το διαπιστώσεις και μόνος σου.Θέλω όμως, ακριβώς στις 10 μμ. Να είσαι πιστός στο ραντεβού μας.Να μην παραλείψεις, ούτε μία φορά να τηρήσεις την υπόσχεσή σου.Και εγώ θα κάνω το ίδιο.
Προχωρώντας με τον Παππούλη,φτάσαμε στην αφετηρία των λεωφορείων του Πολυγώνου.Αυτήν την φορά δεν με άφησε να τον ακολουθήσω μέχρι το σπίτι του,όπως συνήθως έκανα.Όχι μου λέει,δεν θα έρθεις μαζί μου.Θα πας σπίτι σου.Προ ολίγου υποσχεθήκαμε κάτι.Πρέπει να αρχίσεις αμέσως. Από απόψε.
Το γοργόν και χάριν έχει.Υπάκουσα.Ο Παππούλης επιβιβάστηκε στο λεωφορείο και εγώ περίμενα την αναχώρηση του.Μόλις ξεκίνησε το λεωφορείο,θυμάμαι καλά, μου χτύπησε το τζάμι και μου είπε:Στις 10 ακριβώς! Νομίζω πως αυτή την στιγμή βλέπω την μορφή του και ακούω την φωνή του! Το πρόσωπο του έλαμπε και ομοίαζε με αγγελικό!Ήταν βέβαια, και κατά 30 χρόνια νεώτερος. Στην πιο δημιουργική ηλικία.
Περίμενα στην αφετηρία μέχρι την στιγμή που το λεωφορείο χάθηκε μέσα στο χάος της απέραντης Αθήνας κουβαλώντας μαζί του και έναν άγνωστο, μέχρι τότε, Άγιο της Εκκλησίας του Δεσπότου χριστού και αμέσως μετά έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου προκειμένου να είμαι απόλυτα συνεπής στο ραντεβού της προσευχής.
Πράγματι!Στις 10 μ.μ. κλείστηκα στο δωμάτιο μου και άρχισα να προσεύχομαι.Όμως, από το πρώτο κιόλας λεπτό, άρχισαν να διαπερνούν το σώμα μου έντονα ρεύματα ,που άρχιζαν από τα κάτω άκρα και έφθαναν μέχρι την κεφαλή μου και τανάπαλιν(!),ενώ ένα ισχυρό άπλετο φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο μου και μου έδινε την εντύπωση, ότι βρισκόμουν μέσα σε φλόγες, οι οποίες, όμως δεν με έκαιγαν!Στην αρχή τρόμαξα πολύ και λίγο έλειψε να καταληφθώ από πανικό !αμέσως όπως συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα φαινόμενα απέρρεαν από την δύναμη της προσευχής του Παππούλη και όχι μόνο ηρέμησα, αλλά καταλήφθηκα από μια πρωτοφανή αγαλλίαση, που μου έδινε την εντύπωση ότι δεν πατούσα καθόλου στην γη!
Όλα αυτά συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της προσευχής.Την άλλη μέρα η πρώτη μου δουλειά ήταν να επικοινωνήσω με τον Παππούλη.Ήμουν αποφασισμένος να μην του πω τίποτα. Ήθελα πρώτα να μιλήσει ο παππούλης. Και έτσι έγινε.
Μόλις ζήτησα την ευχή του, ο παππούλης με ιδιαίτερη ικανοποίηση και με τρανταχτά γέλια, μου είπε: Τρόμαξες ε! Και λίγο έλειψε να το βάλεις στα πόδια ...; Όμως εγώ σε έβλεπα μέσα σε έντονο φως, που πλημμύριζε όλο το δωμάτιο σου και εσύ περιχαρής ανέβαινες -ανέβαινες σαν να ήθελες να φτάσεις στο Θρόνο του Κυρίου! Βλέπεις τι δύναμη έχει αυτού του είδους η προσευχή; Συνέχισε και θα με θυμηθείς. Πράγματι! Τον θυμάμαι.Και θα τον θυμάμαι όχι μόνον σ'; αυτή, αλλά και στην άλλη ζωή.Γιατί τα φαινόμενα αυτά προϊόντος του χρόνου, έγιναν τόσο έντονα ώστε να μην μπορώ να τα περιγράψω!
Μακάρι να προσεύχεται και τώρα μαζί μου. Δεν θα ήθελα τίποτε άλλο.Γένοιτο!
Ανάργυρος Ι. Καλιάτσος Ο Πατήρ Πορφύριος: Ο Διορατικός, ο Προορατικός, ο Ιαματικός Επτάλοφος 1996
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο Χριστός είναι το παν».
«Ένας είναι ο στόχος μας, η αγάπη στο Χριστό, η λαχτάρα, η ένωση με το Χριστό. Είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη για το Χριστό είναι η αγάπη για τον πλησίον, για όλους και για τους εχθρούς.
Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό μας θα κατορθώσουμε να αγαπήσουμε το Θεό. Η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν βρεις το Χριστό, έχεις τα πάντα, δε θέλεις τίποτε άλλο.
Όπου υπάρχει η αγάπη του Χριστού, εξαφανίζεται η μοναξιά, είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος, ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε άγχος, ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα.
Όταν έρθει ο Χριστός στην καρδιά, η ζωή αλλάζει, τα πάθη εξαφανίζονται. Ο Χριστός είναι το παν».
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
«Ένας είναι ο στόχος μας, η αγάπη στο Χριστό, η λαχτάρα, η ένωση με το Χριστό. Είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη για το Χριστό είναι η αγάπη για τον πλησίον, για όλους και για τους εχθρούς.
Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό μας θα κατορθώσουμε να αγαπήσουμε το Θεό. Η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν βρεις το Χριστό, έχεις τα πάντα, δε θέλεις τίποτε άλλο.
Όπου υπάρχει η αγάπη του Χριστού, εξαφανίζεται η μοναξιά, είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος, ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε άγχος, ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα.
Όταν έρθει ο Χριστός στην καρδιά, η ζωή αλλάζει, τα πάθη εξαφανίζονται. Ο Χριστός είναι το παν».
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Το Μυστικό του Αγίου Πορφυρίου
Το πρωί της 28ης Νοεμβρίου 2013, την επομένη της αγιοκατάταξης του Αγίου Πορφυρίου, με πήρε τηλέφωνο ο Σεβασμιώτατος και μου είπε: «Σε εντέλλομαι ως Επίσκοπος της Εκκλησίας, όπως ήδη είπα και σε άλλους, να γράψεις κάτι για τον άγιο Πορφύριο».
Να πω σήμερα ότι δεν συστέλλομαι; Να πω ότι δεν ντρέπομαι, εγώ να μιλήσω γι` αυτόν που ζήσαμε από το 1980, που γευτήκαμε ως οικείον του Τριαδικού Θεού, που όλος ο κόσμος υποκλινόταν στην άφθαστη ταπείνωση, απλότητα, εκούσια νηπιότητα, καταστάσεις που κρύβονταν μέσα στο εκπληκτικό χάρισμα της Διορατικότητας που είχε;
Σε παρακαλώ Άγιε Πορφύριε, φώτισέ με να γράψω για σένα αυτά που έχω μέσα στην καρδιά μου!
Το διορατικό χάρισμά του, για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά, ήταν αυτό που άμεσα αντιλαμβανόσουν όσες φορές και να τον έβλεπες. Πιστέψετέ με, όμως, όσο και να φαίνεται ανόητο, δε γοητεύτηκα ποτέ από αυτό το θεϊκό χάρισμα, γιατί η καρδιά μου δεν είχε αυτό πρώτιστα ανάγκη, αλλά να καταλάβει πώς λειτουργούσε η καρδιά του, ποια ήταν η βαθύτερη σχέση του με τον Θεό.
Ποιο ήταν το Μυστικό του Αγίου Πορφυρίου;
Δεν μου έδωσε ποτέ την εντύπωση του Γέροντα που απαιτούσε με τρόπο υπακοή σε αυτά που σου έλεγε, αλλά, ενώ μιλούσε αυθεντικά κατ` ευθείαν στη συνείδησή σου, σου άφηνε μια τέτοια ελευθερία, που προκαλούσε το φιλότιμο.
Ενώ σου έλεγε απίστευτα πράγματα και σου απεκάλυπτε όλα τα κεκρυμμένα για να σε βοηθήσει, αυτό που κυριαρχούσε στην αποκαλυπτική αυτή επικοινωνία ήταν η εν Χριστώ ταπείνωση και αγάπη, χωρίς κανένα συναισθηματισμό.
Ποιο, όμως, ήταν το Μυστικό του;
Η διόραση, η απλότητα, η ταπείνωση, η διαρκής επικοινωνία του με τον Τριαδικό Θεό, ήταν καταστάσεις εμφανέστατες. Είχε γίνει το φως της γης, το άλας, η πόλις επί όρους κειμένη!
Ποιο ήταν το Μυστικό του;
Ο μέγας αυτός Άγιος, που ήταν ανάμεσά μας, όπως και άλλοι Άγιοι που ζήσαμε, ο Γέροντας Παΐσιος, ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, ο Γέροντας Ευμένιος του Λοιμωδών νόσων, ο Γέροντας Αμβρόσιος της μονής Δαδίου και άλλοι που γνωρίζουμε, είχαν ένα κοινό μυστικό, που επιμελούνταν καθημερινά και διαρκώς στην καρδιά τους:
Τη διαρκή Μετάνοια!
Μας αποκάλυψε ο άγιος Πορφύριος το μυστικό του αυτό στην τελευταία επιστολή του προς τα Πνευματικά του παιδιά.
Παρόμοια επιστολή άφησε και ο Γέρων Παΐσιος.
Ο Γέρων Ιάκωβος τι άλλο απεκάλυπτε, όταν σε κάθε φράση του προς οποιονδήποτε έλεγε: «με συγχωρείτε!»
Ομολογούν οι Άγιοι αυτοί την αμαρτωλότητά τους ενώπιον όλης της Εκκλησίας με τόση συντριβή και ζητούν τη συγχώρεση όλων.
Αυτά τα λόγια που είναι στην επιστολή του αγίου Πορφυρίου, δεν είναι ταπεινολογίες, είναι παγκόσμια εξομολόγηση, που μας αποκαλύπτει ποιο ήταν το μυστικό του: η αδιάλειπτη Μετάνοια.
Έγινε ο ταπεινός Πορφύριος ακόλουθος του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που γράφει:
«Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχωμεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν».
Μας καθορίζει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εδώ, τι είναι πλάνη: η έλλειψη συνείδησης αμαρτωλότητας.
Έγινε ο ταπεινός Πορφύριος ακόλουθος του αγίου Ιωάννη της Κλίμακας, που γράφει στην κλίμακα, στο κεφάλαιο για την υπερηφάνεια προς το τέλος, ότι του ομολογεί ο πονηρός ότι δεν τον νικά τίποτα άλλο, παρά η διαρκής Μετάνοια ενώπιον του Κυρίου.
Γνώριζε ο ταπεινός Πορφύριος τον άγιο Συμεών τον Θεολόγο, που αποκαλύπτει στα γραπτά του ότι του εμφανιζόταν ο Χριστός και του έλεγε:
«Μή ἀποστεῖς τῆς Μετανοίας ἐπιμελούμενος, ἡ γάρ τοιαύτη, μετά τῆς ἐμῆς εὐσπλαχνίας ἑνούμενη, ἐξαλείφει πάντα τά ἀνομήματα».
Περισσότερο, όμως, είχε ο άγιος Πορφύριος διαρκώς συναίσθηση τον λόγο του Χριστού μας και του Τιμίου Προδρόμου:
«Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γὰρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».
Γνώριζε ο ταπεινός Πορφύριος ότι η Μετάνοια, ως μυστήριο της Εκκλησίας, θεμελιώνεται στις εντολές του Ευαγγελίου.
Γνώριζε, ότι δεν μπορεί να αγαπήσει τον Χριστόν αν δεν τηρεί τις εντολές Του, αν δεν τις φυλάσσει εντός της καρδίας του ως τον Θησαυρόν των αγαθών και ότι αυτή η φύλαξη, μαζί με την εγρήγορση, την αγρυπνία του νου, και τη διάθεση να ακολουθήσει τον Χριστό, γεννούσαν τη Μετάνοια και προσευχόταν από βάθους καρδίας και διαρκώς:
«Ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν!»
Γνώριζε, ότι η Μετάνοια είναι το επίκεντρο της προσευχής του, γιατί: «πᾶς … ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» και ότι «ὁ καταβὰς αὐτός ἐστι καὶ ὁ ἀναβὰς».
Γνώριζε, ότι η Μετάνοια, ως Μυστήριο της Εκκλησίας, ενεργοποιεί όλα τα Μυστήρια, με πρώτο το Βάπτισμα, την Εξομολόγηση, τη Θεία Κοινωνία.
Γνώριζε ο Άγιος του Θεού παιδιόθεν, ότι κάθε φορά που κοινωνούσε έπαιρνε την άφεση των αμαρτιών και την αιώνιο ζωή.
«Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον!», λέγει ο λειτουργός και κοινωνών τον λαόν Ιερέας.
Γνώριζε, ότι με την άφεση των αμαρτιών που ελάμβανε όταν κοινωνούσε, άνοιγε η πύλη της Αιωνίου Ζωής, που είναι η γνώση του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και ότι γνώση στην Εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει κοινωνία ζωής.
Το Μυστικό του αγίου Πορφυρίου ήταν η διαρκής, επιμελημένη Μετάνοια και εκζήτηση αφέσεως των αμαρτιών.
Το Μυστικό αυτό, που έκρυβε μια ζωή, άφησε να ξεχειλίσει στην τελευταία επιστολή του:
«Από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι Άγιος. Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα ενθυμόμουνα, βέβαια, τα εξομολογήθηκα, με συγχώρεσε ο Θεός. Αλλά όμως τώρα έχω ένα συναίσθημα, ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, γιατί και εγώ όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας».
Ποιο είναι το Μυστικό του Αγίου;
Η Μετάνοια, που περικλείεται μέσα στα λόγια του «Πάτερ Ημών»:
«Ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν!».
Ποιο είναι το βαθύτερο Μυστικό του αγίου Πορφυρίου;
Λέει ότι «ο κόσμος με πήρε για καλό και όλοι με φωνάζουνε Άγιο. Εγώ όμως αισθάνομαι, ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου».
Τι αποκαλύπτουν αυτά τα λόγια;
Ότι ο Άγιος είχε επίγνωση ότι ζούσε μέσα του ο Θεός και ο Θεός τον συγχωρούσε, αλλά του απεκάλυπτε βαθύτερα και βαθύτερα την αμαρτία του, που ονομάζει πνευματική, δηλαδή καρδιακή.
Αμαρτία στα παιδικά χρόνια, αμαρτία και στα γεράματα. Μας αποκαλύπτει ο Άγιος, λίγο πριν τον θάνατο και όντας σε μεγάλο βαθμό τελειότητας, το διάγραμμα της αμαρτίας, που γίνεται στην αρχή αντιληπτή σαν πράξη, αργότερα σαν λογισμός και στο τέλος σαν επιθυμία, σαν πνευματική, καρδιακή αμαρτία.
Μας αποκαλύπτει ο άγιος Πορφύριος με αυτά τα λόγια ότι όσο γινόταν μέτοχος της Θείας Ζωής, τόσο εμβάθυνε μέσα του η όραση της αμαρτίας, ενώ εξωτερικά φαινόταν μόνο το Φως, γι` αυτό και τον φωνάζανε οι άλλοι Άγιο.
Μας αποκαλύπτει ο Άγιος και το διάγραμμα της Πνευματικής του ζωής, ότι όλο τον χρόνο της ζωής του, από μικρό παιδί μέχρι και τη στιγμή που γράφει την πνευματική αυτή διαθήκη του, είχε διαρκή και επιμελημένη αντίληψη της αμαρτίας, αλλά και της άφεσης των αμαρτιών του.
Η διαρκής, επιμελημένη Μετάνοια, που προκαλεί την άφεση αμαρτιών και την είσοδο και μετοχή στην Αιώνιο Ζωή, είναι το Μυστικό του Αγίου Πορφυρίου.
Ταις του Αγίου Πορφυρίου πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς!
Αμήν!
Ανδρέας Χριστοφόρου
https://www.pothosmetanoias.gr/
Το πρωί της 28ης Νοεμβρίου 2013, την επομένη της αγιοκατάταξης του Αγίου Πορφυρίου, με πήρε τηλέφωνο ο Σεβασμιώτατος και μου είπε: «Σε εντέλλομαι ως Επίσκοπος της Εκκλησίας, όπως ήδη είπα και σε άλλους, να γράψεις κάτι για τον άγιο Πορφύριο».
Να πω σήμερα ότι δεν συστέλλομαι; Να πω ότι δεν ντρέπομαι, εγώ να μιλήσω γι` αυτόν που ζήσαμε από το 1980, που γευτήκαμε ως οικείον του Τριαδικού Θεού, που όλος ο κόσμος υποκλινόταν στην άφθαστη ταπείνωση, απλότητα, εκούσια νηπιότητα, καταστάσεις που κρύβονταν μέσα στο εκπληκτικό χάρισμα της Διορατικότητας που είχε;
Σε παρακαλώ Άγιε Πορφύριε, φώτισέ με να γράψω για σένα αυτά που έχω μέσα στην καρδιά μου!
Το διορατικό χάρισμά του, για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά, ήταν αυτό που άμεσα αντιλαμβανόσουν όσες φορές και να τον έβλεπες. Πιστέψετέ με, όμως, όσο και να φαίνεται ανόητο, δε γοητεύτηκα ποτέ από αυτό το θεϊκό χάρισμα, γιατί η καρδιά μου δεν είχε αυτό πρώτιστα ανάγκη, αλλά να καταλάβει πώς λειτουργούσε η καρδιά του, ποια ήταν η βαθύτερη σχέση του με τον Θεό.
Ποιο ήταν το Μυστικό του Αγίου Πορφυρίου;
Δεν μου έδωσε ποτέ την εντύπωση του Γέροντα που απαιτούσε με τρόπο υπακοή σε αυτά που σου έλεγε, αλλά, ενώ μιλούσε αυθεντικά κατ` ευθείαν στη συνείδησή σου, σου άφηνε μια τέτοια ελευθερία, που προκαλούσε το φιλότιμο.
Ενώ σου έλεγε απίστευτα πράγματα και σου απεκάλυπτε όλα τα κεκρυμμένα για να σε βοηθήσει, αυτό που κυριαρχούσε στην αποκαλυπτική αυτή επικοινωνία ήταν η εν Χριστώ ταπείνωση και αγάπη, χωρίς κανένα συναισθηματισμό.
Ποιο, όμως, ήταν το Μυστικό του;
Η διόραση, η απλότητα, η ταπείνωση, η διαρκής επικοινωνία του με τον Τριαδικό Θεό, ήταν καταστάσεις εμφανέστατες. Είχε γίνει το φως της γης, το άλας, η πόλις επί όρους κειμένη!
Ποιο ήταν το Μυστικό του;
Ο μέγας αυτός Άγιος, που ήταν ανάμεσά μας, όπως και άλλοι Άγιοι που ζήσαμε, ο Γέροντας Παΐσιος, ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, ο Γέροντας Ευμένιος του Λοιμωδών νόσων, ο Γέροντας Αμβρόσιος της μονής Δαδίου και άλλοι που γνωρίζουμε, είχαν ένα κοινό μυστικό, που επιμελούνταν καθημερινά και διαρκώς στην καρδιά τους:
Τη διαρκή Μετάνοια!
Μας αποκάλυψε ο άγιος Πορφύριος το μυστικό του αυτό στην τελευταία επιστολή του προς τα Πνευματικά του παιδιά.
Παρόμοια επιστολή άφησε και ο Γέρων Παΐσιος.
Ο Γέρων Ιάκωβος τι άλλο απεκάλυπτε, όταν σε κάθε φράση του προς οποιονδήποτε έλεγε: «με συγχωρείτε!»
Ομολογούν οι Άγιοι αυτοί την αμαρτωλότητά τους ενώπιον όλης της Εκκλησίας με τόση συντριβή και ζητούν τη συγχώρεση όλων.
Αυτά τα λόγια που είναι στην επιστολή του αγίου Πορφυρίου, δεν είναι ταπεινολογίες, είναι παγκόσμια εξομολόγηση, που μας αποκαλύπτει ποιο ήταν το μυστικό του: η αδιάλειπτη Μετάνοια.
Έγινε ο ταπεινός Πορφύριος ακόλουθος του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που γράφει:
«Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχωμεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν».
Μας καθορίζει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εδώ, τι είναι πλάνη: η έλλειψη συνείδησης αμαρτωλότητας.
Έγινε ο ταπεινός Πορφύριος ακόλουθος του αγίου Ιωάννη της Κλίμακας, που γράφει στην κλίμακα, στο κεφάλαιο για την υπερηφάνεια προς το τέλος, ότι του ομολογεί ο πονηρός ότι δεν τον νικά τίποτα άλλο, παρά η διαρκής Μετάνοια ενώπιον του Κυρίου.
Γνώριζε ο ταπεινός Πορφύριος τον άγιο Συμεών τον Θεολόγο, που αποκαλύπτει στα γραπτά του ότι του εμφανιζόταν ο Χριστός και του έλεγε:
«Μή ἀποστεῖς τῆς Μετανοίας ἐπιμελούμενος, ἡ γάρ τοιαύτη, μετά τῆς ἐμῆς εὐσπλαχνίας ἑνούμενη, ἐξαλείφει πάντα τά ἀνομήματα».
Περισσότερο, όμως, είχε ο άγιος Πορφύριος διαρκώς συναίσθηση τον λόγο του Χριστού μας και του Τιμίου Προδρόμου:
«Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γὰρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».
Γνώριζε ο ταπεινός Πορφύριος ότι η Μετάνοια, ως μυστήριο της Εκκλησίας, θεμελιώνεται στις εντολές του Ευαγγελίου.
Γνώριζε, ότι δεν μπορεί να αγαπήσει τον Χριστόν αν δεν τηρεί τις εντολές Του, αν δεν τις φυλάσσει εντός της καρδίας του ως τον Θησαυρόν των αγαθών και ότι αυτή η φύλαξη, μαζί με την εγρήγορση, την αγρυπνία του νου, και τη διάθεση να ακολουθήσει τον Χριστό, γεννούσαν τη Μετάνοια και προσευχόταν από βάθους καρδίας και διαρκώς:
«Ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν!»
Γνώριζε, ότι η Μετάνοια είναι το επίκεντρο της προσευχής του, γιατί: «πᾶς … ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» και ότι «ὁ καταβὰς αὐτός ἐστι καὶ ὁ ἀναβὰς».
Γνώριζε, ότι η Μετάνοια, ως Μυστήριο της Εκκλησίας, ενεργοποιεί όλα τα Μυστήρια, με πρώτο το Βάπτισμα, την Εξομολόγηση, τη Θεία Κοινωνία.
Γνώριζε ο Άγιος του Θεού παιδιόθεν, ότι κάθε φορά που κοινωνούσε έπαιρνε την άφεση των αμαρτιών και την αιώνιο ζωή.
«Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον!», λέγει ο λειτουργός και κοινωνών τον λαόν Ιερέας.
Γνώριζε, ότι με την άφεση των αμαρτιών που ελάμβανε όταν κοινωνούσε, άνοιγε η πύλη της Αιωνίου Ζωής, που είναι η γνώση του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και ότι γνώση στην Εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει κοινωνία ζωής.
Το Μυστικό του αγίου Πορφυρίου ήταν η διαρκής, επιμελημένη Μετάνοια και εκζήτηση αφέσεως των αμαρτιών.
Το Μυστικό αυτό, που έκρυβε μια ζωή, άφησε να ξεχειλίσει στην τελευταία επιστολή του:
«Από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι Άγιος. Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα ενθυμόμουνα, βέβαια, τα εξομολογήθηκα, με συγχώρεσε ο Θεός. Αλλά όμως τώρα έχω ένα συναίσθημα, ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, γιατί και εγώ όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας».
Ποιο είναι το Μυστικό του Αγίου;
Η Μετάνοια, που περικλείεται μέσα στα λόγια του «Πάτερ Ημών»:
«Ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν!».
Ποιο είναι το βαθύτερο Μυστικό του αγίου Πορφυρίου;
Λέει ότι «ο κόσμος με πήρε για καλό και όλοι με φωνάζουνε Άγιο. Εγώ όμως αισθάνομαι, ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου».
Τι αποκαλύπτουν αυτά τα λόγια;
Ότι ο Άγιος είχε επίγνωση ότι ζούσε μέσα του ο Θεός και ο Θεός τον συγχωρούσε, αλλά του απεκάλυπτε βαθύτερα και βαθύτερα την αμαρτία του, που ονομάζει πνευματική, δηλαδή καρδιακή.
Αμαρτία στα παιδικά χρόνια, αμαρτία και στα γεράματα. Μας αποκαλύπτει ο Άγιος, λίγο πριν τον θάνατο και όντας σε μεγάλο βαθμό τελειότητας, το διάγραμμα της αμαρτίας, που γίνεται στην αρχή αντιληπτή σαν πράξη, αργότερα σαν λογισμός και στο τέλος σαν επιθυμία, σαν πνευματική, καρδιακή αμαρτία.
Μας αποκαλύπτει ο άγιος Πορφύριος με αυτά τα λόγια ότι όσο γινόταν μέτοχος της Θείας Ζωής, τόσο εμβάθυνε μέσα του η όραση της αμαρτίας, ενώ εξωτερικά φαινόταν μόνο το Φως, γι` αυτό και τον φωνάζανε οι άλλοι Άγιο.
Μας αποκαλύπτει ο Άγιος και το διάγραμμα της Πνευματικής του ζωής, ότι όλο τον χρόνο της ζωής του, από μικρό παιδί μέχρι και τη στιγμή που γράφει την πνευματική αυτή διαθήκη του, είχε διαρκή και επιμελημένη αντίληψη της αμαρτίας, αλλά και της άφεσης των αμαρτιών του.
Η διαρκής, επιμελημένη Μετάνοια, που προκαλεί την άφεση αμαρτιών και την είσοδο και μετοχή στην Αιώνιο Ζωή, είναι το Μυστικό του Αγίου Πορφυρίου.
Ταις του Αγίου Πορφυρίου πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς!
Αμήν!
Ανδρέας Χριστοφόρου
https://www.pothosmetanoias.gr/
-
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 36562
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πόσα είδη φίλων υπάρχουν;
– Γέροντα, πόσα είδη φίλων υπάρχουν;
– Τέσσερα, απάντησε.
1. Οι φίλοι που είναι σαν το φαγητό, κάθε μέρα τους χρειάζεσαι.
2. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν το φάρμακο, τους ψάχνεις όταν νοιώθεις άσχημα.
3. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν ασθένεια, οι ίδιοι σε ψάχνουν.
4. Αλλά υπάρχουν και οι φίλοι που είναι σαν τον αέρα! Δεν είναι ορατοί, αλλά είναι πάντα μαζί σου.
Από το Μέγα Γεροντικό https://proskynitis.blogspot.com/
– Γέροντα, πόσα είδη φίλων υπάρχουν;
– Τέσσερα, απάντησε.
1. Οι φίλοι που είναι σαν το φαγητό, κάθε μέρα τους χρειάζεσαι.
2. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν το φάρμακο, τους ψάχνεις όταν νοιώθεις άσχημα.
3. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν ασθένεια, οι ίδιοι σε ψάχνουν.
4. Αλλά υπάρχουν και οι φίλοι που είναι σαν τον αέρα! Δεν είναι ορατοί, αλλά είναι πάντα μαζί σου.
Από το Μέγα Γεροντικό https://proskynitis.blogspot.com/