" Η πίστις υπομονήν κατεργάζεται, η υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή εγκράτεια...." (Απόστολος Παύλος) για να γίνουν τα πάντα εν πάσι Χριστός. Γιατί κατέβηκε στον κόσμο "ίνα ημείς θεοποιηθώμεν" .
Υπομένουμε και τους άλλους αλλά και τις βασάνους της ζωής γενικότερα για να γίνουμε δοκιμασμένοι και "...χρυσίου τιμιώτεροι..", Αμήν.
Στενή η Πύλη... [αρετές - κακίες]
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
Αββά Ιcαάκ του Σύρου «Περί των διαφόρων ειδών των πειρασμών»
Άκουσον δε πάλιν, οτι άπασαι αί λυπηραι περιστάσεις και αι θλίψεις, αί μή μετέχουσαι υπομονής, προξενούσι διπλήν βάσανον καθότι ή υπομονή αποδιώκει τήν πικρίαν των συμφορών του ανθρώπου, ή δε μικροψυχία είναι μήτηρ της κολάσεως· ή υπομονή είναι μήτηρ της παρηγοριάς και δύναμίς τις, ήτις φυσικώς γεννάται έξ ευρυχώρου καρδίας, τήν οποίαν δύναμιν δύσκολον υπάρχει να ευρη τις εις τάς έαυτού θλίψεις άνευ του θείου χαρίσματος του ευρισκομένου δια τής επιμόνου ευχής και τής εκχύσεως τών δακρύων.
Άκουσον δε πάλιν, οτι άπασαι αί λυπηραι περιστάσεις και αι θλίψεις, αί μή μετέχουσαι υπομονής, προξενούσι διπλήν βάσανον καθότι ή υπομονή αποδιώκει τήν πικρίαν των συμφορών του ανθρώπου, ή δε μικροψυχία είναι μήτηρ της κολάσεως· ή υπομονή είναι μήτηρ της παρηγοριάς και δύναμίς τις, ήτις φυσικώς γεννάται έξ ευρυχώρου καρδίας, τήν οποίαν δύναμιν δύσκολον υπάρχει να ευρη τις εις τάς έαυτού θλίψεις άνευ του θείου χαρίσματος του ευρισκομένου δια τής επιμόνου ευχής και τής εκχύσεως τών δακρύων.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
ΥΠΑΚΟΗ
Γεροντικό «Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός»
Ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, προτού γίνει Ερημίτης, έζησε πολλά χρόνια την υποταγή κάποιου γέροντος στη Θηβαϊδα. Όταν πρωτοπήγε, για να τον δοκιμάση ο Αββάς του, τον πήρε μια μέρα και αφού περπάτησαν δώδεκα ώρες δρόμο από την καλύβα τους, έφθασαν σ’ ένα τόπο άνυδρο. Πήρε τότε ο Γέροντας το ραβδί του, το έμπηξε στη γη και πρόσταξε το νεαρό Ιωάννη να πηγαίνη κάθε μέρα μ’ έναν κάδο νερό να το ποτίζη. Ο καλός υποτακτικός έκανε πρόθυμα τον ορισμό του Γέροντος. Ύστερα από τρία χρόνια το ξερό ξύλο βλάστησε κι’ έκανε καρύδια. Τα πήρε ο Γέροντας και τα πήγε την Κυριακή στην Εκκλησία. Μετά τη λειτουργία τα μοίρασε στους Εριμήτες, λέγοντάς τους:
- Ελάτε, αδελφοί. Να γευτήτε τους καρπούς της υπακοής.
Γεροντικό «Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός»
Ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, προτού γίνει Ερημίτης, έζησε πολλά χρόνια την υποταγή κάποιου γέροντος στη Θηβαϊδα. Όταν πρωτοπήγε, για να τον δοκιμάση ο Αββάς του, τον πήρε μια μέρα και αφού περπάτησαν δώδεκα ώρες δρόμο από την καλύβα τους, έφθασαν σ’ ένα τόπο άνυδρο. Πήρε τότε ο Γέροντας το ραβδί του, το έμπηξε στη γη και πρόσταξε το νεαρό Ιωάννη να πηγαίνη κάθε μέρα μ’ έναν κάδο νερό να το ποτίζη. Ο καλός υποτακτικός έκανε πρόθυμα τον ορισμό του Γέροντος. Ύστερα από τρία χρόνια το ξερό ξύλο βλάστησε κι’ έκανε καρύδια. Τα πήρε ο Γέροντας και τα πήγε την Κυριακή στην Εκκλησία. Μετά τη λειτουργία τα μοίρασε στους Εριμήτες, λέγοντάς τους:
- Ελάτε, αδελφοί. Να γευτήτε τους καρπούς της υπακοής.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Πήγε κάποτε ένας Θηβαίος στον αββά Σισόη θέλοντας να γίνει μοναχός. Ο γέροντας τον ρώτησε αν έχει κανένα στον κόσμο. Αυτός είπε:
- Έχω ένα γιό.
Του λέει ο γέροντας:
- Πήγαινε ρίξε τον στο πατάμι και έπειτα γίνεσαι μοναχός.
Όταν έφυγε αυτός για να ρίξει τον γιό του, ο γέροντας έστειλε ένα αδελφό για να τον εμποδίσει.
Του λέει ο αδελφός:
- Σταμάτα τι κάνεις εκεί;
Κι εκείνος απάντησε:
- Ο αββάς μου είπε να τον ρίξω.
Λέγει τότε ο αδελφός:
- Ναι, αλλά ύστερα είπε να μην τον ρίξεις.
Και αφού τον άφησε πήγε στο γέροντα και έγινε δόκιμος μοναχός χάρη στην υπακοή του.
- Έχω ένα γιό.
Του λέει ο γέροντας:
- Πήγαινε ρίξε τον στο πατάμι και έπειτα γίνεσαι μοναχός.
Όταν έφυγε αυτός για να ρίξει τον γιό του, ο γέροντας έστειλε ένα αδελφό για να τον εμποδίσει.
Του λέει ο αδελφός:
- Σταμάτα τι κάνεις εκεί;
Κι εκείνος απάντησε:
- Ο αββάς μου είπε να τον ρίξω.
Λέγει τότε ο αδελφός:
- Ναι, αλλά ύστερα είπε να μην τον ρίξεις.
Και αφού τον άφησε πήγε στο γέροντα και έγινε δόκιμος μοναχός χάρη στην υπακοή του.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Υπακοή του Αβράμ στο Θεό μέχρι θανάτου
Και μετά από αυτά ο Θεός εδοκίμασε τον Αβραάμ και του είπε: Αβραάμ , Αβραάμ. Αυτός είπε ∙ εδώ είμαι. Του είπε: Πάρε τον υιό σου τον αγαπητό, τον Ισαάκ και πήγαινε σε υψηλό τόπο σε ένα από τα όρη, το οποίο θα σου δείξω, να τον θυσιάσης. Σηκώθηκε το πρωϊ ο Αβραάμ, σαμάρωσε το γαϊδαρό του, πήρε δύο υπηρέτες και τον Ισαάκ το παιδί του… πήρε ο Αβαάμ τα ξύλα της θυσίας και τον Ισαάκ τον υιόν του, επήρε τη φωτιά και το μαχαίρι και επροχώρησαν οι δύο πλέον. Είπε ο Ισαάκ στον Αβαάμ τον πατέρα του…που είναι το πρόβατο για τη θυσία; Είπε ο Αβράμ ∙ ο Θεός θα ιδεί το δικό Του πρόβατο για θυσία, παιδί μου…..έβαλε τον Ισαάκ στο θυσιαστήριο επάνω στα ξύλα. Και άπλωσε ο Αβραάμ το χέρι του να πάρη το μαχαίρι να σφάξη το παιδί του.Και εφώναξε σε αυτόν άγγελος Κυρίου από τον ουρανό και του είπε ∙ Αβράμ. Αβραάμ…μην απλώνεις το χέρι σου να κάνης τίποτα στο παιδί. Τώρα γνωρίζω ότι εσύ φοβάσαι το Θεό και δεν ελυπήθηκες ούτε τον υιό σου τον αγαπητό για Μένα. Και σήκωσε τα μάτια του ο Αβραάμ και να κριός δεμένος από τα κέρατά του σε φυτό Σαβέκ …
Και μετά από αυτά ο Θεός εδοκίμασε τον Αβραάμ και του είπε: Αβραάμ , Αβραάμ. Αυτός είπε ∙ εδώ είμαι. Του είπε: Πάρε τον υιό σου τον αγαπητό, τον Ισαάκ και πήγαινε σε υψηλό τόπο σε ένα από τα όρη, το οποίο θα σου δείξω, να τον θυσιάσης. Σηκώθηκε το πρωϊ ο Αβραάμ, σαμάρωσε το γαϊδαρό του, πήρε δύο υπηρέτες και τον Ισαάκ το παιδί του… πήρε ο Αβαάμ τα ξύλα της θυσίας και τον Ισαάκ τον υιόν του, επήρε τη φωτιά και το μαχαίρι και επροχώρησαν οι δύο πλέον. Είπε ο Ισαάκ στον Αβαάμ τον πατέρα του…που είναι το πρόβατο για τη θυσία; Είπε ο Αβράμ ∙ ο Θεός θα ιδεί το δικό Του πρόβατο για θυσία, παιδί μου…..έβαλε τον Ισαάκ στο θυσιαστήριο επάνω στα ξύλα. Και άπλωσε ο Αβραάμ το χέρι του να πάρη το μαχαίρι να σφάξη το παιδί του.Και εφώναξε σε αυτόν άγγελος Κυρίου από τον ουρανό και του είπε ∙ Αβράμ. Αβραάμ…μην απλώνεις το χέρι σου να κάνης τίποτα στο παιδί. Τώρα γνωρίζω ότι εσύ φοβάσαι το Θεό και δεν ελυπήθηκες ούτε τον υιό σου τον αγαπητό για Μένα. Και σήκωσε τα μάτια του ο Αβραάμ και να κριός δεμένος από τα κέρατά του σε φυτό Σαβέκ …
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Γεροντικό Υπακοή-Ακτημοσύνη – Μοναχός Βησσαρίων
Ο ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ, νέος ευσεβής από την Αλεξάνδρεια, διηγείται ο Παλλάδος, από πλούσια κι' αρχοντική γενιά, πήγε νά προσκύνηση τους αγίους Τόπους κι' επισκέφθηκε πολλά μοναστήρια κι' ησυχαστήρια στην Παλαιστίνη. Σαν γύρισε στην πατρίδα του την Αίγυπτο, με την καρδιά πλημμυρισμένη από θεϊκό έρωτα, μοίρασε τα υπάρχοντα του στους φτωχούς, για ν' ακολουθήσει την αμέριμνη ζωή των μοναχών. Κράτησε μόνο ένα μεγάλο υποστατικό στα περίχωρα τής Αλεξανδρείας, κατάφυτο από οπωροφόρα δέντρα, πού το είχε ζηλέψη ο Έπαρχος για την ξεχωριστή ομορφιά του και πολλές φορές του είχε ζητήσει νά το αγοράση, προσφέροντας γενναία τιμή. Μα ο Βησσαρίων δε δεχόταν, γιατί σκόπευε νά το χαρίση στο γυναικείο μοναστήρι, πού βρισκόταν εκεί κοντά.
Όταν αποφάσισε ν' άκολουθήση τον ερημικό βίο, πήγε κι εξομολογήθηκε στον Αββά Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη. Μεταξύ των άλλων του είπε και για το υποστατικό.
-Πούλησε το στον Έπαρχο, τον συμβούλεψε ο Γέροντας και δώσε τα χρήματα στο μοναστήρι. Μην αφήσεις υποστατικά στις καλογριές, γιατί θα χάσουν την ψυχή τους.
Μα ο Βησσαρίων δε θέλησε τότε νά πεισθή στη συνετή συμβουλή του Γέροντος κι' έκανε δωρητήριο το μεγάλο κτήμα στο γυναικείο μοναστήρι. Ελευθερωμένος ύστερα από όλες τις υλικές του φροντίδες, πήγε στην έρημο κι' έμεινε σε μία φτωχική καλύβα, στη σκήτη των Πατέρων.
Πέρασαν δεκαέξι μήνες αφ' ότου ο ευλαβής νέος αγωνιζόταν τον καλό τής αρετής αγώνα, αφήνοντας κατά μέρος κάθε γήινη απασχόληση, όταν μία νύχτα ήλθε νά τον συνταράξη ένα τρομακτικό όνειρο: είδε πώς βρέθηκε στη Βηθλεέμ, στο ναό τής άγιας Γεννήσεως. Ξαφνικά ο ναός άστραψε από ουράνιο φως κι' άρχισαν νά μπαίνουν μέσα σε παράταξη νέοι Ιεροπρεπείς, ντυμένοι με ολόχρυσες στολές, πού έψαλλαν μελωδικά άσματα. Ανάμεσα τους ήταν μία Γυναίκα, πού ή ομορφιά της δε χωρεί σε νου ανθρώπινο, ντυμένη με πορφύρα, σαν Βασίλισσα, και με διάδημα από αστέρια στο κεφάλι.
Δεν πρόλαβε νά συνέλθη από την έκπληξη του ο Βησσαρίων, όταν άκουσε έναν από τους συνοδούς τής ουράνιας Βασίλισσας νά τον φωνάζη αυστηρά με τ' όνομά του. Γύρισε προς το μέρος του κι' αντελήφθηκε πώς τον κύτταζε με βλέμμα βλοσυρό:
-Τι έχεις ν' άπολογηθής για τις παρθένους, του είπε, πού, από τότε πού τους χάρισες το κτήμα σου, δεν έπαψαν ούτε μία μέρα νά εξοργίζουν τον Θεόν; Μεγάλη τιμωρία σε περιμένει, αν δεν διόρθωσης το σφάλμα σου.
-Κύριε μου, τόλμησε ν' άποκριθή ο Βησσαρίων, τρέμοντας σύγκορμος από το μεγάλο φόβο του, για νά τις αναπαύσω τους το δώρισα, επειδή, σαν γυναίκες, είναι σκεύη αδύνατα, όχι για νά παροργίσουν τον Θεόν.
Τότε πήρε τον λόγο η Βασίλισσα:
-Καλή η προαίρεσή σου, τέκνον, άλλ' ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους βρήκε αιτία νά ζημιώση τις ψυχές τους. Ημπορούσε ο Θεός, ο οποίος προνοεί δια τα πλάσματα Του, νά τους στήλη ποταμούς από χρυσόν, αλλά δεν θάταν το συμφέρον των. Καθώς έλεγε αυτά, σήκωσε το ευλογημένο χέρι της και έδειξε εκείνον πού λίγο πριν είχε τρομοκρατήσει τον Βησσαρίωνα.
-Αυτός είναι το πρότυπο των μοναχών. Ας τον μιμούνται όσοι θέλουν νά αρέσουν εις τον Θεόν. Διόρθωσε το λάθος σου και θα με έχης πάντοτε προστασία.
Ύστερα απευθύνθηκε σ' εκείνον πού είχε δείξει:
-Σφράγισε την καρδιά του, Βαπτιστά, δια νά μη νομίσει πώς όλα αυτά είναι φαντασία.
Άπλωσε το δεξί του χέρι ο Τίμιος Πρόδρομος και σφράγισε με το σημείο του Σταυρού το στήθος του Βησσαρίωνος και αμέσως χάθηκε το όραμα.
Μόλις ξημέρωσε, ξεκίνησε ο Βησσαρίων για τον Αββά Ισίδωρο. Τρομαγμένος ακόμη, του διηγήθηκε την οπτασία.
-Έπρεπε νά είχες ακούσει τη συμβουλή μου, τέκνον μου, του είπε ο Γέροντας. Δεν ξέρεις πώς τα υποστατικά έχουν μέριμνες και φροντίδες; Χρειάζονται καλλιέργεια κι' όταν άνδρες συναλλάσσονται με ασκήτριες, ο διάβολος δεν αφήνει απείραχτες ούτε αυτές, ούτε εκείνους. Αν είναι γενικά κακό στους μοναχούς νά έχουν υλικές φροντίδες, πολύ περισσότερο άπρεπο για τις παρθένους.
Χωρίς αναβολή, την ίδια κιόλας ήμερα, τον πήρε ο Γέροντας και κατέβηκαν στο γυναικείο μοναστήρι και με κάποια πρόφαση έπεισαν τις μοναχές νά δεχτούν νά πουλήσουν το υποστατικό στον Έπαρχο και νά εισπράξουν τα χρήματα. Έτσι, ήσυχος, πια, γύρισε στο ασκητήριό του ο καλός Βησσαρίων.
Ο ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ, νέος ευσεβής από την Αλεξάνδρεια, διηγείται ο Παλλάδος, από πλούσια κι' αρχοντική γενιά, πήγε νά προσκύνηση τους αγίους Τόπους κι' επισκέφθηκε πολλά μοναστήρια κι' ησυχαστήρια στην Παλαιστίνη. Σαν γύρισε στην πατρίδα του την Αίγυπτο, με την καρδιά πλημμυρισμένη από θεϊκό έρωτα, μοίρασε τα υπάρχοντα του στους φτωχούς, για ν' ακολουθήσει την αμέριμνη ζωή των μοναχών. Κράτησε μόνο ένα μεγάλο υποστατικό στα περίχωρα τής Αλεξανδρείας, κατάφυτο από οπωροφόρα δέντρα, πού το είχε ζηλέψη ο Έπαρχος για την ξεχωριστή ομορφιά του και πολλές φορές του είχε ζητήσει νά το αγοράση, προσφέροντας γενναία τιμή. Μα ο Βησσαρίων δε δεχόταν, γιατί σκόπευε νά το χαρίση στο γυναικείο μοναστήρι, πού βρισκόταν εκεί κοντά.
Όταν αποφάσισε ν' άκολουθήση τον ερημικό βίο, πήγε κι εξομολογήθηκε στον Αββά Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη. Μεταξύ των άλλων του είπε και για το υποστατικό.
-Πούλησε το στον Έπαρχο, τον συμβούλεψε ο Γέροντας και δώσε τα χρήματα στο μοναστήρι. Μην αφήσεις υποστατικά στις καλογριές, γιατί θα χάσουν την ψυχή τους.
Μα ο Βησσαρίων δε θέλησε τότε νά πεισθή στη συνετή συμβουλή του Γέροντος κι' έκανε δωρητήριο το μεγάλο κτήμα στο γυναικείο μοναστήρι. Ελευθερωμένος ύστερα από όλες τις υλικές του φροντίδες, πήγε στην έρημο κι' έμεινε σε μία φτωχική καλύβα, στη σκήτη των Πατέρων.
Πέρασαν δεκαέξι μήνες αφ' ότου ο ευλαβής νέος αγωνιζόταν τον καλό τής αρετής αγώνα, αφήνοντας κατά μέρος κάθε γήινη απασχόληση, όταν μία νύχτα ήλθε νά τον συνταράξη ένα τρομακτικό όνειρο: είδε πώς βρέθηκε στη Βηθλεέμ, στο ναό τής άγιας Γεννήσεως. Ξαφνικά ο ναός άστραψε από ουράνιο φως κι' άρχισαν νά μπαίνουν μέσα σε παράταξη νέοι Ιεροπρεπείς, ντυμένοι με ολόχρυσες στολές, πού έψαλλαν μελωδικά άσματα. Ανάμεσα τους ήταν μία Γυναίκα, πού ή ομορφιά της δε χωρεί σε νου ανθρώπινο, ντυμένη με πορφύρα, σαν Βασίλισσα, και με διάδημα από αστέρια στο κεφάλι.
Δεν πρόλαβε νά συνέλθη από την έκπληξη του ο Βησσαρίων, όταν άκουσε έναν από τους συνοδούς τής ουράνιας Βασίλισσας νά τον φωνάζη αυστηρά με τ' όνομά του. Γύρισε προς το μέρος του κι' αντελήφθηκε πώς τον κύτταζε με βλέμμα βλοσυρό:
-Τι έχεις ν' άπολογηθής για τις παρθένους, του είπε, πού, από τότε πού τους χάρισες το κτήμα σου, δεν έπαψαν ούτε μία μέρα νά εξοργίζουν τον Θεόν; Μεγάλη τιμωρία σε περιμένει, αν δεν διόρθωσης το σφάλμα σου.
-Κύριε μου, τόλμησε ν' άποκριθή ο Βησσαρίων, τρέμοντας σύγκορμος από το μεγάλο φόβο του, για νά τις αναπαύσω τους το δώρισα, επειδή, σαν γυναίκες, είναι σκεύη αδύνατα, όχι για νά παροργίσουν τον Θεόν.
Τότε πήρε τον λόγο η Βασίλισσα:
-Καλή η προαίρεσή σου, τέκνον, άλλ' ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους βρήκε αιτία νά ζημιώση τις ψυχές τους. Ημπορούσε ο Θεός, ο οποίος προνοεί δια τα πλάσματα Του, νά τους στήλη ποταμούς από χρυσόν, αλλά δεν θάταν το συμφέρον των. Καθώς έλεγε αυτά, σήκωσε το ευλογημένο χέρι της και έδειξε εκείνον πού λίγο πριν είχε τρομοκρατήσει τον Βησσαρίωνα.
-Αυτός είναι το πρότυπο των μοναχών. Ας τον μιμούνται όσοι θέλουν νά αρέσουν εις τον Θεόν. Διόρθωσε το λάθος σου και θα με έχης πάντοτε προστασία.
Ύστερα απευθύνθηκε σ' εκείνον πού είχε δείξει:
-Σφράγισε την καρδιά του, Βαπτιστά, δια νά μη νομίσει πώς όλα αυτά είναι φαντασία.
Άπλωσε το δεξί του χέρι ο Τίμιος Πρόδρομος και σφράγισε με το σημείο του Σταυρού το στήθος του Βησσαρίωνος και αμέσως χάθηκε το όραμα.
Μόλις ξημέρωσε, ξεκίνησε ο Βησσαρίων για τον Αββά Ισίδωρο. Τρομαγμένος ακόμη, του διηγήθηκε την οπτασία.
-Έπρεπε νά είχες ακούσει τη συμβουλή μου, τέκνον μου, του είπε ο Γέροντας. Δεν ξέρεις πώς τα υποστατικά έχουν μέριμνες και φροντίδες; Χρειάζονται καλλιέργεια κι' όταν άνδρες συναλλάσσονται με ασκήτριες, ο διάβολος δεν αφήνει απείραχτες ούτε αυτές, ούτε εκείνους. Αν είναι γενικά κακό στους μοναχούς νά έχουν υλικές φροντίδες, πολύ περισσότερο άπρεπο για τις παρθένους.
Χωρίς αναβολή, την ίδια κιόλας ήμερα, τον πήρε ο Γέροντας και κατέβηκαν στο γυναικείο μοναστήρι και με κάποια πρόφαση έπεισαν τις μοναχές νά δεχτούν νά πουλήσουν το υποστατικό στον Έπαρχο και νά εισπράξουν τα χρήματα. Έτσι, ήσυχος, πια, γύρισε στο ασκητήριό του ο καλός Βησσαρίων.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Ο Κύριος έλεγε σ’ αυτούς και παραβολή για το «ότι πρέπει να προσεύχονται και να μην αποθαρρύνονται». Λοιπόν καθόλου να μην αποθαρρύνεσαι, ούτε να αθυμείς επειδή δεν έλαβες. Γιατί θα λάβης αργότερα. Τελειώνοντας την παραβολή αυτή, ο Κύριος είπε: « Αν και ούτε το Θεό φοβάμαι ούτε τους ανθρώπους ντρέπομαι, όμως επειδή αυτή η γυναίκα με ενοχλεί συνεχώς, θα της δώσω το δίκαιό της. Έτσι και ο Θεός, θα κάνει σύντομα το θέλημα αυτών που Τον παρακαλούν νύχτα και μέρα». Γι’ αυτό λοιπόν να είσαι χαρούμενος και να επιμένεις, υπομένοντας τον κόπο της νοεράς προσευχής.
Όσιος Νείλος «Περί Προσευχής»
Ο Κύριος έλεγε σ’ αυτούς και παραβολή για το «ότι πρέπει να προσεύχονται και να μην αποθαρρύνονται». Λοιπόν καθόλου να μην αποθαρρύνεσαι, ούτε να αθυμείς επειδή δεν έλαβες. Γιατί θα λάβης αργότερα. Τελειώνοντας την παραβολή αυτή, ο Κύριος είπε: « Αν και ούτε το Θεό φοβάμαι ούτε τους ανθρώπους ντρέπομαι, όμως επειδή αυτή η γυναίκα με ενοχλεί συνεχώς, θα της δώσω το δίκαιό της. Έτσι και ο Θεός, θα κάνει σύντομα το θέλημα αυτών που Τον παρακαλούν νύχτα και μέρα». Γι’ αυτό λοιπόν να είσαι χαρούμενος και να επιμένεις, υπομένοντας τον κόπο της νοεράς προσευχής.
Όσιος Νείλος «Περί Προσευχής»
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Ο πιστός από υπερβολική αφοσίωση είναι περισσότερο έτοιμος να αποτύχει όταν ζητάει παρά να επιτύχει χωρίς να ζητάη. Είναι προσευχή όλη η ζωή του και συνομιλία με τον Θεό, και αν είναι καθαρός από αμαρτήματα, θα επιτύχει όλα όσα ζητεί. Γιατί ο Θεός λέει στο δίκαιο, «ζήτησε, και θα στο δώσω, βάλε στο νού σου, και θα σου το κάνω». Αν είναι προς το συμφέρον του, θα τα λάβει αμέσως, πράγματα που δεν τον συμφέρουν δεν θα τα ζητήσει ποτέ, γι’ αυτό και δεν θα λάβει.
Αγίου κλήμεντος Αλεξανδρέως «Στρωματεύς Έβδομος κεφ. Ιβ΄»
Αγίου κλήμεντος Αλεξανδρέως «Στρωματεύς Έβδομος κεφ. Ιβ΄»
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Έρχεται κάποιος αδελφός να προσευχηθή προς το Θεό, και γεμίζει η καρδιά του από τη θεία χάρη και ευφραίνεται η ψυχή του, όπως η νύμφη από την παρουσία του νυμφίου, σύμφωνα με το λόγο του προφήτη Ησαϊα που λέγει: « Όπως ευφραίνεται ο νυμφίος με τη νύμφη, έτσι θα ευφρανθή και ο Κύριος όταν έρθη μέσα σου». Και συμβαίνει τότε με τον αδελφό, που ασχολείται καθημερινά με τα πνευματικά, σε κάποια στιγμή ν’ αφοσιωθή ολοκληρωτικά στην προσευχή, και αρπάζεται ο εσωτερικός άνθρωπος στην προσευχή φθάνοντας με πολλή γλυκύτητα στο άπειρο βάθος του αιώνα εκείνου, ώστε να εκπλήσσεται ο νους που βρίσκεται ολόκληρος μετέωρος εκεί, και σε όλο το χρονικό διάστημα να ξεχνάει τους λογισμούς και αιχμαλωτίστηκε στα θεία και επουράνια, σε απέραντα και ακατάληπτα πράγματα, σε θαυμαστά πράγματα, που είναι αδύνατο να περιγραφούν με ανθρώπινο στόμα, ώστε την ώρα εκείνη να εύχεται και να παρακαλή, «μακάρι μαζί με την προσευχή να είχε ανεβεί και η ψυχή μου στον ουρανό».
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία Η΄ 1»
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία Η΄ 1»
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Ίσως κάποιος από τους πιο ράθυμους και από αυτούς που δεν θέλουν να προσεύχονται με θέρμη και με ζήλο, θα μπορούσε να ισχυρισθή ότι ο Θεός είπε: «Δεν θα εισέλθη στη βασιλεία εκείνος που με αποκαλεί Κύριε, Κύριε, αλλά εκείνος που εφαρμόζει το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα Μου».
Εάν όμως εγώ έκρινα σωστό ότι για τη σωτηρία μας ήταν αρκετή μόνον η προσευχή, εύλογα θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήση τα παραπάνω λόγια∙ επειδή όμως πιστεύω ότι η προσευχή είναι το θεμέλιο και η ρίζα της πνευματικής ζωής, κανείς ας μη χρησιμοποιήση τα λόγια αυτά ως πρόφαση ραθυμίας. Διότι ούτε η σωφροσύνη μόνη της μπορεί να σώση χωρίς τις άλλες αρετές, ούτε η φροντίδα των φτωχών, ούτε η καλωσύνη μόνη της, ούτε κάτι άλλο από τα εξαίρετα, αλλά όλα πρέπει να συνυπάρχουν στις ψυχές μας.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Περί Προσευχής Α΄»
Εάν όμως εγώ έκρινα σωστό ότι για τη σωτηρία μας ήταν αρκετή μόνον η προσευχή, εύλογα θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήση τα παραπάνω λόγια∙ επειδή όμως πιστεύω ότι η προσευχή είναι το θεμέλιο και η ρίζα της πνευματικής ζωής, κανείς ας μη χρησιμοποιήση τα λόγια αυτά ως πρόφαση ραθυμίας. Διότι ούτε η σωφροσύνη μόνη της μπορεί να σώση χωρίς τις άλλες αρετές, ούτε η φροντίδα των φτωχών, ούτε η καλωσύνη μόνη της, ούτε κάτι άλλο από τα εξαίρετα, αλλά όλα πρέπει να συνυπάρχουν στις ψυχές μας.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Περί Προσευχής Α΄»
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς