Πορεία και συνάντηση

[inaf]

Πορεία και συνάντηση
Αντωνίου, Μητροπολίτη Σουρόζ
Εκδόσεις Ακρίτας

Υπάρχει μια θαυμάσια παράγραφος στα κείμενα του πατρός Ιωάννου της Κρονστάνδης, ενός Ρώσου ιερέα που έζησε στο τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, όπου λέει ότι ο Θεός δε μας αποκαλύπτει την ασκήμια της ψυχής μας παρά μόνο όταν μπορέσει να διακρίνει μέσα μας αρκετή πίστη και αρκετή ελπίδα ώστε να μην τσακιστούμε από τη θέα των αμαρτιών μας.

Με άλλα λόγια, όσες φορές βλέπουμε τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας και όσο αυτή η επίγνωση αυξάνει διότι αισθανόμαστε τον εαυτό μας περισσότερο κάτω από το Φως του Θεού (δηλαδή κάτω από το φως της Θείας Κρίσης), τότε πρέπει να συμπεράνουμε δύο πράγματα: ότι με οδύνη ανακαλύψαμε την εσωτερική μας ασκήμια και ότι, παρά την οδύνη αυτή, μπορούμε συγχρόνως να χαιρόμαστε γιατί ο Θεός μας χάρισε την εμπιστοσύνη Του. Αυτός ο ίδιος μας εμπιστεύτηκε μια νέα γνώση του εαυτού μας, όπως είναι, όπως Αυτός πάντοτε μας έβλεπε και όπως, μερικές φορές, μας εμπόδισε να δούμε γιατί δεν αντέχαμε στην αλήθεια. Και πάλι εδώ η κρίση γίνεται χαρά γιατί, παρ’ όλο ότι ανακαλύπτουμε τι είναι κακό, αυτή η ανακάλυψη μετριάζεται απ’ την αίσθηση ότι ο Θεός έχει δει αρκετή πίστη, ελπίδα και κουράγιο μέσα μας ώστε να μας επιτρέψει να δούμε• γιατί ξέρει ότι τώρα πια μπορούμε και να δράσουμε.

[inaf]

…θυμήσου το αποτυχημένο ψάρεμα του Πέτρου που κατέληξε σε θαύμα. Ο Πέτρος είχε προσκαλέσει το Χριστό στη βάρκα του. Μπροστά του ο Χριστός είχε μιλήσει στα πλήθη αλλά ο Πέτρος δεν είχε αντιληφτεί το μεγαλείο Του. Κι ο Κύριος λέει τότε στους μαθητές Του ν’ ανοιχτούν στα βαθιά και κει να ρίξουν τα δίχτυα τους. Ο Πέτρος Του απαντά: «ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον». Ρίχνει τα δίχτυα και είναι αδύνατο να τα τρβήξει μέσα! Ζητάει βοήθεια από τους άλλους που βρίσκονται στις άλλες βάρκες και μόνο τότε καταλαβαίνει για μια ακόμα φορά – αλλά όχι τελειωτικά, μέχρι τη στιγμή που ο ίδιος ο Θεός θα του αποκαλύψει ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος – ότι βρίσκεται μπροστά σε κάτι, μπροστά σε Κάποιον πολύ ανώτερο απ’ ότι ο ίδιος μπορεί να αντιληφτεί. Πλημμυρίζει από ένα ιερό δέος, πέφτει στα πόδια του Ιησού και κραυγάζει: «ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε». Αυτή ακριβώς τη στιγμή διαισθάνεται το μεγαλείο Αυτού που ήταν παρών ανάμεσά τους και ξέροντας τι είναι ο εαυτό του Τον παρακαλεί να φύγει.

Αλήθεια, μας συμβαίνει ποτέ σε στιγμές που η προσευχή μας ανεβάζει ψηλά, σε στιγμές που έχουμε συνείδηση του Θεού, της Αγιότητάς Του, του Μεγαλείου Του, να Του πούμε: «Κύριε, φύγε από κοντά μου, είμαι ανάξιος για ένα τέτοιο πλησίασμα που Συ ο ίδιος προκάλεσες»; Ή μήπως τις πιο πολλές φορές προσπαθούμε να επιβάλουμε εμείς στο Θεό ένα τέτοιο πλησίασμα, μια οικειότητα που ο Θεός δε ζήτησε; Μήπως δηλαδή προσπαθούμε να του προσάψουμε τον εαυτό μας, να παραβιάσουμε την πόρτα που Εκείνος θέλει αυτή τη στιγμή να μείνει κλειστή; Θυμήσου πάλι τον εκατονταρχο που εκλιπαρούσε το Χριστό να γιατρέψει τον υπηρέτη του: «καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. Καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται». Κάνουμε και μεις το ίδιο; Έχουμε τέτοια αντίληψη για το Θεό ώστε να μην θέλουμε να τον εξαναγκάσουμε να ρθει; Μια μόνο λέξη Του είναι αρκετή για να γίνει το θαύμα και δεν χρειαζόμαστε περισσότερο; Αναγνωρίζουμε την κυρίαρχη ελευθερία Του και λατρεύουμε το μεγαλείο Του; Αναγνωρίζουμε με μια εσωτερική βεβαιότητα ότι ο λόγος Του είναι ζωή σ’ όσους απευθύνεται;

[marinam]

Πορεία και συνάντηση
Αντωνίου, Μητροπολίτη Σουρόζ
Εκδόσεις Ακρίτας

Υπάρχει μια θαυμάσια παράγραφος στα κείμενα του πατρός Ιωάννου της Κρονστάνδης, ενός Ρώσου ιερέα που έζησε στο τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, όπου λέει ότι ο Θεός δε μας αποκαλύπτει την ασκήμια της ψυχής μας παρά μόνο όταν μπορέσει να διακρίνει μέσα μας αρκετή πίστη και αρκετή ελπίδα ώστε να μην τσακιστούμε από τη θέα των αμαρτιών μας.

Με άλλα λόγια, όσες φορές βλέπουμε τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας και όσο αυτή η επίγνωση αυξάνει διότι αισθανόμαστε τον εαυτό μας περισσότερο κάτω από το Φως του Θεού (δηλαδή κάτω από το φως της Θείας Κρίσης), τότε πρέπει να συμπεράνουμε δύο πράγματα: ότι με οδύνη ανακαλύψαμε την εσωτερική μας ασκήμια και ότι, παρά την οδύνη αυτή, μπορούμε συγχρόνως να χαιρόμαστε γιατί ο Θεός μας χάρισε την εμπιστοσύνη Του. Αυτός ο ίδιος μας εμπιστεύτηκε μια νέα γνώση του εαυτού μας, όπως είναι, όπως Αυτός πάντοτε μας έβλεπε και όπως, μερικές φορές, μας εμπόδισε να δούμε γιατί δεν αντέχαμε στην αλήθεια. Και πάλι εδώ η κρίση γίνεται χαρά γιατί, παρ’ όλο ότι ανακαλύπτουμε τι είναι κακό, αυτή η ανακάλυψη μετριάζεται απ’ την αίσθηση ότι ο Θεός έχει δει αρκετή πίστη, ελπίδα και κουράγιο μέσα μας ώστε να μας επιτρέψει να δούμε• γιατί ξέρει ότι τώρα πια μπορούμε και να δράσουμε.

Σωτηράκη μου είσαι καλά; Καιρό έχω να σου μιλήσω. Τι να σου πρωτοαπαντήσω; Υπέροχο αυτό που διάβαζω δεν θα το μειώσω με κάποιο ανούσιο ποστάρισμά μου. Σε ευχαριστώ που το ανάρτησες.