Έχω μερικά ερωτήματα, μάλλον ισχυρά για να βγώ απο το καβούκι μου....
Καλά δεν ξέρετε για βάφεστε;
Είναι σημαντικότερο γεγονός η μη περιποίηση προσώπου απο την μη περιποίηση των λανθανόντων συμπεριφορών;
Γιατί συνεχίζει να αναπαράγεται μια κατάσταση συντηρητισμού και πουριτανισμού; Γιατί πρέπει να ενοχοποιείται κάθε τί που σε κάνει όμορφο ή εν πάσει πάσει περιπτώσει σε κάνει να νιώθεις καλύτερα και να στιγματίζεται η χ συμπεριφορά ως κοσμική. Το φαγητό πρέπει να συνοδεύεται απο ύμνους και αναγνώσματα, τα τραγούδια πρέπει να είναι μόνο θρησκευτικά, πατριωτικά και παραδοσιακά, ο καφές στο αρχονταρίκι ή σε κύκλο μέλετης Αγίας Γραφής, ο έρωτας μόνο με ιερό στόχο και τόσες μέρες πριν και μετά κ.τ.λ. κ.τ.λ.
Να μη χαρακτηρίσω δε την περίφημο αναφορά περί τελωνείων και χρωματοπροσωπείας για ένα κείμενο που και επίσημο εκκλησιαστικά δεν είναι και που αν ισχύει ο παράδεισος είναι χαμένος απο τώρα. Είναι δυνατόν με 2 βαψίματα να παίζεται η ψυχή σου; Λογική δεν έχουμε σε αυτό το χώρο όπου το ανάγνωσμα περι τελωνείων έχει γίνει η σημαία του πουριτανισμού... Και ξέρω και Αγία που έγγαμη βάφονταν θεωρώντας ότι τιμούσε τον σύζυγό της. Ακούγεται πως έχει κατατεθεί ένσταση αναίρεσης της Αγιότητάς της στον Επουράνιο Πάγο αλλά η πηγή ελέγχεται......
Στην καλαισθησία μας πρέπει να κάνουμε φροντιστήριο και στην διάκριση, όπως και το σκοπό. Είναι θεμιτός ο σκοπός, είναι το ένδυμά μας και η όλη περιποίηση κατάλληλα για την χ περίσταση; Σε μια χώρα που όρισε την καλαισθησία, που η εκκλησιαστική τέχνη μεγαλούργησε, σήμερα οι Ναοί μας είναι ο ορισμός του κίτς, η τέχνη μας αντιγραφή του ξενόφερτου μπαρόκ και της λαίλαπας του τσιμέντου, οι δε χριστιανοί βλέπουν την τέχνη σαν κάτι το κοσμικό και τα αρχαιολογικά μουσεία ή τον Παρθενώνα ως χάσιμο χρόνου και θεωρία παγανιστικών συμβόλων.
Χωρίς να καίγομαι για το μακιγιάζ αλλά θεωρώντας πως αυτή η γνώριμη κατάσταση κάπου - κάπου πρέπει να πάρει και μια αντίθετη αντιμετώπιση και να πάψει να αποτελεί κουβέντα αποπροσανατολισμού απο τα πραγματικά πνευματικά μας προβλήματα.
Με εκτίμηση πάντα !
