Ενας άκρως διδακτικός διάλογος.

[eleimon]

Ακρως Διδακτικος Διαλογος........

[vasilisalt]

Συμφωνώ ότι οι επισημάνσεις του π. Μωυσή είναι πολύ σημαντικές. Όταν κάποιος ψάχνει καλό Πνευματικό καλά είναι να ξεκινά από την ενορία του και στη συνέχεια κοντά του και ν' αναζητά καλό Πνευματικό κι όχι χαρισματούχο Γέροντα.

Παρ' όλα αυτά δεν πρέπει καθόλου να υποτιμούμε την αξία και τη μεγάλη ευλογία να έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ανθρώπους, που με την άσκησή τους έχουν αξιωθεί να λάβουν πνευματικά χαρίσματα από το Άγιο Πνεύμα, επειδή το παράδειγμα τους και τα λόγια τους μπορούν ν' αποτελέσουν σταθμό στην πνευματική μας ζωή.

Μου άρεσαν πολύ τα παραπάνω λόγια. Δηλαδή πραγματικά το πρόβλημα αφορά κυρίως την προσωπική καθημερινή συμπεριφορά μας αλλά πέρα από αυτό, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσεις Σκεύη εκλογής.
Την συνέντευξη του γέροντα την διάβασα ολόκληρη στη ρομφαία.
Θεωρώ - ως μηδαμινός και τελευταίος που πρέπει να ομιλεί - πως έχει πει και γράψει και πολύ καλύτερα.
Το τμήμα που επέλεξε ο Διονύσης είναι πολύ καλό.
Σταματάω εδώ γιατί θα είναι θράσος να δημοσιεύσω συνολικά τις απόψεις μου για τη συνέντευξη. Θεωρώ πως δικαιώνει τους πάντες και τα πάντα.

[dionysisgr]

Ακουστε αγαπητοι, ο π.Μωϋσης, ειναι απο τους ανθρωπους, που δεν μασανε τα λογια τους, και δεν εχουν προθεση να ριξουν χωμα, πανω απο ακαθαρσιες, οπως κανουν καποια οικοσιτα ζωα.

Τον εχω γνωρισει, και εχουμε μιλησει λιγο, και μπορω να ξερω, οτι ειναι αυτο που φαινεται. Ευθυς, σοβαρος, αληθινος, περα απο τα πνευματικα και συγγραφικα χαρισματα που διαθετει.

Το θεμα ειναι ομως οτι ο π.Μωϋσης, τοποθετει το θεμα, το τοσο σοβαρο αυτο θεμα της πνευματικης καθοδηγησης, στην σωστη του βαση.

Ποια ειναι η σωστη του βαση; Οτι ο λαϊκος ΔΕΝ εχει γεροντα, ουτε και μπορει να εχει γεροντα.Εκ της ταξεως του.

Αυτα ειναι πλανες, και αρρωστημενα πραγματα, και μακραν της ορθοδοξου παραδοσεως. Ειναι γεροντισμος.

Δεν μπορει ο λαϊκος, ο εγγαμος, ο εν τω κοσμω, να κανει την ακρα υπακοη, με την πληρη πραγματικη, ασκητικη-θεολογικη, εννοια σε Γεροντα. Αυτο ειναι καθηκον, ορκος και υποχρεωση Μοναχικη και μονον.

Ο λαϊκος εχει Εξομολογο Ιερεα, κατα προτιμηση εγγαμο, και δεχεται πνευματικη καθοδηγηση, υπο την εννοια της συμβουλης,
και οχι της απολυτου και αδιακριτου υπακοης.

Και μιλω για να ξεκαθαρισω, για την ακρα υπακοη, και εκκοπη θεληματος, που ειναι απιθανο να γινει μεσα στον κοσμο,
και οχι για το αλλο ακρο,
που πανε πολλοι, και οτι τους πει ο πνευματικος τους, το περνανε απο το κοσκινο του μυαλου τους, η ρωτανε 50 ατομα, πριν το κανουν, και τελικα δεν το κανουν και ποτε..

Αυτη ειναι η αλλη, ακρη της πλανης, δηλαδη το να κανει καποιος "γεροντα" τον εαυτο του, και να εχει ετσι για τους τυπους, και το φαινεσθαι καποιον πνευματικο, για να μην τον ελεγχουν οι αλλοι.

Υπακοη ομως ο λαϊκος, οφειλει να κανει στην οικογενεια του, και στον Θεο,
μεσω της φωτισμενης συμβουλης, σε θεματα που προκυπτουν, που θα του δωσει ο πνευματικος του,
το οποιο και αυτο, δηλαδη το "πνευματικος" σαν ορο, με συγκαταβαση το λεμε,
και καθ'υπερβολην, και παραχρηση, καθοτι στην πραγματικοτητα ειναι εξομολογος,
τελει το μυστηριο, και διδει ευχη για να συμμετασχει ο λαϊκος στο Ποτηριον της Ζωης.

Ετσι; Να μην παιρνουμε φορα και το παραξηλωνουμε, και νομιζουμε, κατα φαντασιαν, οτι ειμαστε και τιποτα κοσμοκαλογεροι, η και κανονικοι καλογεροι, ανευ ρασου, στην διανοια μας, και προσπαθουμε να κανουμε ακρα τυφλη υπακοη στον Ιερεα, της Ενοριας μας, τον οποιο εμεις τον εχουμε απο μονοι μας βαφτισει "Γεροντα" μας..

Αυτα ειναι φαιδρα πραγματα. Δεν ειναι σοβαρα. Και ειναι σημεια πνευματικης ανωριμοτητος, και μεγαλομανιας.

Οποιος ονειρευεται, υπακοη, ακτημοσυνη, παρθενια, παει και βαζει το ρασο, αλλιως ειναι σε πλανη γελοιοτητος,
και εμπαιζει και τον Θεο, και τον εαυτο του, και τους αλλους.

Και αυτο θελει να καταδειξει ο π.Μωϋσης, βγαζοντας στην σεντρα την Κυρια αυτη, η οποια ηθελε και τον.. διαδοχο του π.Παϊσιου, για παρτη της, για να "κολλησει" αγιοτητα, λες και ειναι πυρετος, και καμμια λοιμωξη, η αγιοτητα.

Και της λεει ομορφα και ωραια με τον τροπο του, ο π.Mωϋσης: μαζεψου Κυρια (Κυριε, αδερφη, αδερφε), μου, και μεινε εκει στον εξομολογο-πνευματικο, της ενοριας σου, ζησε κατα Θεον, δειξε ανθρωπια και ευσεβεια, και θα σωθεις μια χαρα,
και ασε τους Γερονταδες και τους χαρισματουχους, που ουτε μυρωδια δεν εισαι σε θεση να παρεις απο τις καταστασεις και τις εμπειριες που ζουν και μετεχουν..

Αυτη ειναι η πραγματικοτητα, γιατι να ζουμε με αυταπατες και ψευδαισθησεις;

Καλο ειναι να πας, να παρεις μια ευχη, ναι, απο καποιον Γεροντα, σε μια επισκεψη, σε ενα Μοναστηρι, στο Ορος, ολα καλα.

Αλλα στο επιπεδο το δικο μας, ο πνευματικος Ιερεας-εφημεριος, που ειναι εγγαμος, που ξερει την καθημερινη κοσμικη ζωη, ειναι ο καταλληλοτερος, οδηγος και συμβουλος, να μας οδηγησει να παμε παρεα μαζι του στον ποθητο Παραδεισο.

Αστε τους Γεροντες, και τα μεγαλα υψη, για τους πιο προχωρημενους, και φιλοδοξους, και υψιπετεις αετους,
εγω τουλαχιστον, για να μιλησω προσωπικα,
θεωρω οτι και πολυ μου πεφτει ο π.Αντωνιος που εχω την τιμη να συνδιαλεγομαι μαζι του,
και να με βοηθει στην πενιχρη πνευματικη μου πορεια, εως τωρα εκει στην Ενορια μου.

Και παρα πολυ μου πεφτει, και δοξαζω τον φιλανθρωπο Θεο,
που με περιμαζεψε απο την απωλεια και την ανοησια και με οδηγησε σε αυτον τον αγωνιστη της ζωης και της πιστης.

Λοιπον, καπως ετσι φρονω οτι εχουν τα πραγματα, ας ειμαστε λιγο πιο ρεαλιστες και προσγειωμενοι.

Και απο εκει και περα ο Θεος, κανεναν δεν αφηνει, να χαθει, η να μην προοδευσει, εαν ειναι να προοδευσει..

[filotas]

Το ότι ένας λαϊκός δεν μπορεί να έχει Γέροντα κατά την έννοια που έχουν οι μοναχοί, δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμούμε το ρόλο του Πνευματικού στην πνευματική μας ζωή. Επίσης δε σημαίνει ότι εμείς οι λαϊκοί πρέπει να πορευόμαστε κατά το θέλημα μας, ιδιαίτερα σε πνευματικά ζητήματα. Η εκκοπή του θελήματος και ο ασκητισμός αφορούν τόσο τους μοναχούς όσο και τους λαϊκούς.

Για το θέμα της διαφοράς μεταξύ Εξομολόγου και Πνευματικού έχουμε ήδη συζητήσει. Τότε είχα πει:

Εξομολόγος = Κάθε ιερέας που έχει πάρει από τον Επίσκοπό του το δικαίωμα να εξομολογεί (Σ' αυτόν πάμε και λέμε μόνο τις αμαρτίες μας για να πάρουμε άφεση και να κοινωνήσουμε, αν ο Πνευματικός μας είναι μακριά ή δεν είναι προσωρινά διαθέσιμος)

Πνευματικός = Ο Εξομολόγος που έχουμε επιλέξει με πολύ προσοχή και του έχουμε αναθέσει την πνευματική μας πρόοδο (σ' αυτόν πηγαίνουμε και του λέμε την πνευματική μας κατάσταση και μας δίνει οδηγίες πως ν' αγωνιστούμε καλύτερα για να βελτιωθούμε)

Φυσικά ο Εξομολόγος και ο Πνευματικός καλά είναι να συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο κι αν αυτό δεν συμβεί για πρακτικούς λόγους, τότε όταν ξαναεπισκεφτούμε τον Πνευματικό μας καλά είναι να του πούμε περιληπτικά και τις αμαρτίες τι οποίες εξομολογηθήκαμε σε άλλο Εξομολόγο, έστω κι αν γι αυτές έχουμε πάρει άφεση, ώστε να έχει συνολική εικόνα της κατάστασής μας.
....
Δεν είναι θέμα ορολογίας, αλλά ουσίας. Εσύ πως αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι δεμένος μ' αυτό τον άνθρωπο με μια σχέση Πατέρα - γιου (στο πνευματικό επίπεδο); Με λίγα λόγια τον αγαπάς και τον σέβεσαι όπως τον πατέρα σου; Αισθάνεσαι την ανάγκη να τηρήσεις τις συμβουλές του, εξ αιτίας αυτής της σχέσης; Αν ναι, τότε αυτός είναι ο Πνευματικός σου. Αν όχι τότε χρειάζεται να βρεις κάποιον άλλο, που να μπορεί να σου εμπνεύσει αυτά τα αισθήματα.

Εάν δεν ακούμε τις συμβουλές του Πνευματικού μας, ιδιαίτερα σε πνευματικά ζητήματα, όχι επειδή δεν τα καταφέρνουμε εξ αιτίας των παθών μας, αλλά επειδή θέλουμε να πορευόμαστε κατά το θέλημά μας, τότε είμαστε και αποκλειστικά υπεύθυνοι απέναντι στο Θεό για την τυχόν πνευματική μας αποτυχία και σίγουρα δεν βοηθά αυτό στο ν' αποκτήσουμε ταπείνωση.

Δυστυχώς αυτό κάνουν οι περισσότεροι Χριστιανοί σήμερα. Πηγαίνουν κατά διαστήματα (συνήθως κάθε Πάσχα άντε και Χριστούγεννα) σ' έναν Εξομολόγο, λένε ότι νομίζουν οι ίδιοι ότι είναι αμαρτία, κοινωνούν και πορεύονται μέχρι την επόμενη φορά σύμφωνα με το δικό τους λογισμό. Έτσι θεωρούν ότι έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο Θεό κι έχουν την απαίτηση να πάνε και στον Παράδεισο. Έτσι όμως δεν πορεύονται μαζί με το Θεό, αλλά παράλληλα με το Θεό χωρίς ποτέ να συναντηθούν μαζί Του. Χωρίς άσκηση και υπακοή, νηστεία και προσευχή, τακτική συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας και αξιοποίηση των δοκιμασιών δεν υπάρχει σωτηρία. Η ψυχή γνωρίζει το Θεό μέσα απ' τη μετάνοια, την προσευχή τα δάκρυα και την κατάνυξη, κι αυτά δε γίνονται χωρίς την καθοδήγηση ενός καλού Πνευματικού.

[Μ.Δ.Κ.]

΄΄Ο δικός σου κανόνας, δεν κάνει και στον άλλο καλόγερο΄΄ Ρώσικη παροιμία.

Τι σχέση μπορεί να έχει με το θέμα;

Για εμένα που είμαι αμαρτωλός, αφελής και μειωμένης αντιλήψεως, ο πνευματικός οδηγός ή εξομολόγος, πέστε το όπως θέλετε, αν είναι πράγματι έτσι όπως ο Θεός τον θέλει, θα είναι μέγα όφελος και σανίδα σωτηρίας.
Αν όμως επειδή ακριβώς είμαι αφελής και μειωμένης αντιλήψεως πέσω σε διάβολο ντυμένο με ράσα – υπάρχουν και τέτοιοι- αλλοίμονό μου, η αφέλεια και μειωμένη αντίληψη των πραγμάτων που έχω, δύσκολα θα με βοηθήσουν να δώ ότι ο ΄΄πνευματικός΄΄ μου είναι τυφλός και οδηγεί και εμένα τον τυφλό στον γκρεμό.
Αν δε μου έχουν συστήσει ότι απαραίτητα πρέπει να καταθέσω την ψυχή μου, στα πόδια ενός ΄΄πνευματικού΄΄ αλλιώς δεν θα βρω σωτηρία, τότε την ευθύνη της ψευδούς τούτης βεβαίωσης, αλλά και των ολέθριων συνεπειών της, την έχει και αυτός που βεβαίωσε κάτι τέτοιο.
Αν είμαι αφελής και μειωμένης αντιλήψεως και παρ’ όλα αυτά ζητήσω τη βοήθεια από ένα ΄΄πνευματικό΄΄ που υπηρετεί τον Θεό με αίσθημα ευθύνης, έχω κάνει ένα πρώτο βήμα προς τη σύνεση, ποιος ξέρει στο τέλος μπορεί και να συγκαταλεγώ στους συνετούς και μετανοημένους.
Αν είμαι αφελής και μειωμένης αντιλήψεως και παρ’ όλα αυτά ζητήσω τη βοήθεια από ένα ΄΄πνευματικό΄΄ που δεν υπηρετεί τον Θεό με αίσθημα ευθύνης, έχω κάνει ένα ακόμα πιο επικίνδυνο βήμα που θα με οδηγήσει σε ακόμα πιο δύσκολα μονοπάτια.

Αν όμως παρα την αφέλειά μου και την μειωμένη μου αντίληψη, αφεθώ εις το να με οδηγήσει ΕΚΕΙΝΟΣ και στο δύσκολο αυτό θέμα της επιλογής σωστού πνευματικού, τότε τα πράγματα ίσως γίνουν καλύτερα, αλλά ήδη ίσως θα έχω πάψει πιά να είμαι τόσο αφελής και μειωμένης αντιλήψεως.

[stathis73]

Aγαπητε μου φιλε οταν ψαχνουμε να βρουμε εναν γιατρο για να κανουμε μια επεμβαση ρωταμε ολους αυτους που ξερουμε και οσους ασχολουνται με το αντικειμενο αυτο.
Ετσι και οταν ψαχνουμε για εξομολογο δεν παμε με την πρωτη ευκαιρια οπου να ειναι αλλα ρωταμε ανθρωπους που ειναι κοντα στον Θεό και τους ξερεις εσυ προσωπικα και μετα απο την ερευνα και ωριμου σκεψεως αποφασιζεις, για να αποφυγεις ολα αυτα τα παραπανω που εγραψες.

[dionysisgr]

Nικολαε σε ευχαριστω, για τις πολυτιμες διευκρινισεις που εκανες, και συμπληρωνουν πληρεστερα το νοημα,
ολων αυτων που ηθελα να δειξω, γιατι δεν ηθελα να επεκταθω παρα πολυ,
σχετικα με το τοσο κρισιμο αυτο ζητημα, του πνευματικου πατρος στο οποιο επικρατει οντως μια συγχυση,
γενικα σε πολλους, και καλο ειναι να τα ξεκαθαριζουμε λιγο τα θεματα, για να ωφελουμαστε ολοι.

[filotas]

Nικολαε σε ευχαριστω, για τις πολυτιμες διευκρινισεις που εκανες, και συμπληρωνουν πληρεστερα το νοημα,
ολων αυτων που ηθελα να δειξω, γιατι δεν ηθελα να επεκταθω παρα πολυ,
σχετικα με το τοσο κρισιμο αυτο ζητημα, του πνευματικου πατρος στο οποιο επικρατει οντως μια συγχυση,
γενικα σε πολλους, και καλο ειναι να τα ξεκαθαριζουμε λιγο τα θεματα, για να ωφελουμαστε ολοι.

Παρακαλώ, να σ' έχει ο Θεός καλά. Εγώ σ' ευχαριστώ που μας έδωσες για μια ακόμη φορά τη δυνατότητα να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, επειδή το θέμα της Εξομολόγησης είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα, που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος, που θέλει να γνωρίσει στο Θεό, αλλά ταυτόχρονα προτιμά να συνεχίσει να πορεύεται κατά το θέλημά του.

Δυστυχώς η ταπείνωση και η υπακοή δεν χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Σ' αυτό έχουν μεγάλη ευθύνη οι γονείς, που φροντίζουν να ικανοποιούν αδιάκριτα κάθε απαίτηση των παιδιών τους, κυρίως από τύψεις για τον ελάχιστο χρόνο που τους αφιερώνουν. Συμβάλλουν επίσης όλα τα μέσα, που, διαφημίζοντας διάφορα προϊόντα, προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι να ικανοποιεί τις επιθυμίες του, όποιες κι αν είναι αυτές.

Ο Χριστός όμως πάντα βρίσκει τρόπο να προσεγγίσει της καρδιές των ανθρώπων. Η μετάνοια συνήθως έρχεται μετά από μια μεγάλη δοκιμασία ή συμμετοχή (έστω και ακούσια) σε κάποιο ιδιαίτερα μεγάλο πνευματικό γεγονός ή θαύμα. Όμως οι περισσότερες καρδιές είναι σαν το δρόμο ή είναι γεμάτες αγκάθια ή έχουν πολύ λίγο βάθος σαν την πέτρα, κι ο σπόρος της πίστεως σβήνει αμέσως ή πολύ σύντομα.

Όποιος νοιώσει την πίστη να δυναμώνει μέσα του θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα τυχερός και να κάνει το κάθε τι για να διατηρήσει τη φλόγα της πίστης δυνατή. Απαραίτητο βήμα γι αυτό είναι ν' απευθυνθεί σ' ένα καλό Πνευματικό, που θα τον στηρίξει και θα τον καθοδηγήσει με ασφάλεια μέσα στην Εκκλησία και τη Χάρη του Θεού.