Μεταλάβαμε....έχουμε αναπαυμένη τη συνείδησή μας τώρα?

[vasilisalt]

Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο Διονύσης ήταν άψογος.
Τι να προσθέσω?
Μπράβο Διονυσάρα. Χρειαζόταν και τόλμη η τοποθέτησή του. Εξού και τα μπράβο.

[Dimitris39]

Μην φτάσουμε στο σημείο να (κατα)κρίνουμε τον - όποιον - πνευματικό, γιατί έτσι θα τρίβει τα χέρια του ο πονηρός!

ουτε καν να το σκεφτει αυτο κανεις
απλος εινε λιγο αυστηροι μερικοι,
ισως να ,σιγουρα φταιμε εμεις,
που μας φερονται αυστηρα

[ψυχουλα]

Ήθελα να ρωτήσω κάτι σε σχέση με αυτό το θέμα.
Υποτίθεται ότι εφόσον εξομολογηθούμε και πάρουμε ευχή από τον πνευματικό μας νιώθουμε μετά ανάλαφροι και συγχωρούμε και εμείς τον εαυτό μας;
εγώ ξέρω ότι ακόμη και αν εξομολογηθούμε πάντα πρέπει να μετανοούμε για τα παραπτώματά μας και να μη τα ξεχνούμε. Αυτό πώς συμβαδίζει με το να νιώθουμε ανακούφιση επειδή εξομολογηθήκαμε; επίσης ξέρω ότι δεν πρέπει στην εξομολόγηση να λεμε αμαρτίες που ήδη έχουμε εξομολογηθεί. μήπως όμως είναι αμαρτία να μη συγχωρούμε τον εαυτό μας ενώ υποτίθεται ότι μας έχει συγχωρήσει ο Κύριος; και πως καταφερνει κανεις να συγχωρήσει τον εαυτο του αλλα ταυτοχρονα να εχει μνημη των αμαρτιων του και να μετανοει σε ολη του τη ζωη αλλα να νιωθει και αναπαυμενος επειδη τα εχει εξομολογηθει;;;;;
μετά υποτίθεται ότι όταν κοινωνήσουμε νιώθουμε χαρά. Εγω βρε παιδιά δε νιώθω τίποτα και ούτε αναπαύεται ποτέ η συνείδησή μου ουτε στην εξομολόγηση ούτε στη Θεία Κοινωνία είναι φυσιολογικό αυτό; στην καλύτερη των περιπτώσεων απλώς δε νιώθω βάρος, χαρά όμως με τίποτα!
επίσης είναι αμαρτία ενώ έχουμε πάρει άφεση να νιώθουμε ακόμη ανάξιοι για μετάληψη;
ενα αλλο που μου συμβαινει είναι μετα την εξομολογηση και μεχρι να έρθει η Κυριακή που θα μεταλάβω να μου μπαινουν ενα σωρο ιδέες ότι ξέχασα την ταδε αμαρτία σε σημείο που να αποφασίζω ότι δεν πρέπει να μεταλάβω και τελικά ανακαλύπτω ότι την έχω εξομολογηθεί και παραλίγο να μη κοινωνούσα απο ανοησία μου! (ειναι και η μνήμη μου χαλια και αυτο τα χειροτερευει..) αλλα αυτο μου φαινεται τελικα ειναι λογισμοι που βαζει ο πονηρος γιατι παραειναι πολλοι και "κουφοι" για να ειναι δικοι μου.
συγνωμη εκ των προτερων για το μπερδεμενο των σκεψεων...

[aposal]

Η όλη ουσία είναι να εξομολογούμαστε ειλικρινά και χωρίς καμιά δικαιολογία για όσα διαπράξαμε, ώστε, με την έγκριση του πνευματικού, να κοινωνούμε σωστά προετοιμασμένοι. Τώρα βέβαια πόσα από αυτά που πραγματικά διαπράξαμε νιώθουμε ότι αποτελούν αμαρτία και επομένως τα μεταφέρουμε στον πνευματικό μας είναι ένα άλλο θέμα.
Το συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνάω. Το μόνο που επιτρέπεται να ξεχνάμε είναι οι καλές μας πράξεις.
Ανακούφιση νιώθουμε όταν είμαστε σίγουροι πως συγχωρήθηκε αυτό το βάρος (αμαρτία) που έχουμε μέσα μας. Δεν το συγχωρούμε εμείς, αλλά ο Θεός. Εμείς οφείλουμε να συγχωρούμε τυχόν αμαρτίες των άλλων. Συγχώρεση του εαυτού μας είναι ένας όρος που δεν μπορώ να τον κατανοήσω. Παίξαμε με τον πονηρό και χάσαμε, επειδή είμαστε ολιγόπιστοι. Παρακαλούμε λοιπόν τον Θεό να μας δίνει δύναμη, ώστε να αντέχουμε περισσότερο τις επιθέσεις του πονηρού.
Το γιατί δεν νιώθεις ανάπαυση από την εξομολόγηση και την Θεία Κοινωνία είναι κάτι που πρέπει να το συζητήσεις με τον πνευματικό σου.
Ανάξιοι για Μετάληψη θα είμαστε πάντα. Κοινωνούμε κατά χάριν, εφόσον έχουμε την έγκριση του πνευματικού μας. Ο πονηρός βέβαια κάνει τη δουλειά του βάζοντάς μας ιδέες, μήπως και δεν πάρουμε τον Χριστό μέσα μας, αλλα κι εμείς θα κάνουμε την δική μας (ό,τι μας έχει πει ο πνευματικός).

[dionysisgr]

Ψυχουλα, εχεις ελαφρα μπερδεψει την μετανοια με την μεταμελεια.

Μετανοια ειναι η αλλαγη του τροπου σκεψεως, υπαρξεως και σκοπου και προορισμου, και ανακατευθυνση προς τον Θεον.

Μεταβαλω νουν, σημαινει, απαλασσομαι οχι σε ενα χρονο και δυο, η πεντε και δεκα, αλλα σε μια ολοκληρη ζωη, απο τον παλαιο ανθρωπο, τον απιστο, τον αλαζονα, τον βολεψακια, τον ραθυμο, τον ασεβη, τον δουλο, τον μισθωτο, τον συμφεροντολογο,
και περναω σε μια καινη και πραγματικη σχεση με το Προσωπο του ζωντος Θεου.

Σε αυτην την ειλικρινη καταθεση ψυχης και νεα αρχη που βαζω, ειναι Βοηθος και συμπαραστατης ο Κυριος, καθημερινα, και συνεχως,
ειτε το αντιλαμβανομαστε ειτε οχι, και με την χαρη Του οποιου σιγα σιγα πετυχαινουμε τον σκοπο μας, που ειναι η Χριστοποιηση μας.

Μεταμελεια, ειναι η εξωτερικη συναισθηματικη συντριβη, λυπη, θλιψη, ενοχη, αποστροφη, αντε και αηδια να πω, για οσα εχουμε πραξει, και η οποια ειναι κατα κανονα προσωρινη και επαναλαμβανομενη κατασταση.

Συνηθως ο ανθρωπος που μεταμελειται, θα διαπραξει με μαθηματικη ακριβεια τα ιδια και τα ιδια, και στην συνεχεια απλα θα

μεταμεληθει εκ νεου, χωρις ποτε να βαζει μια αρχη και να λεει δυνατα και ξεκαθαρα στον εαυτον του:

Koιταξε! Απο εδω και στο εξης, θα φτυσεις αιμα, θα ματωσεις, θα πεθανεις αλλα τα ιδια δεν θα τα ξανακανεις στην καλυτερη περιπτωση, η στην χειροτερη, θα περασεις πανω απο το πτωμα μου, και ποτε πια δεν θα εισαι ο ιδιος. Τελεια και παυλα. Αρκετα σου χαριστηκα..

Η μεταμελεια εφοσον μεινει μεταμελεια, ειναι σαφως μια θανασιμη παγιδα στην πνευματικη ζωη, που καθιστα τον ανθρωπο σε ενα τελμα, τον βαλτωνει, τον απομονωνει στο συναισθηματικο, επιπεδο, και τον κανει κακομοιρη τοσο εσωτερικα αλλα και εξωτερικα.

Ιδιως πληττει τις γυναικες, λογου του περισσοτερο χυμωδους θυμικου και συναισθηματικου της φυσεως τους.
Δεν ειναι μειονεκτημα αυτο, αλλα ιδιωμα της φυσεως και οχι απαραιτητα διαβλητο, ας μην παρεξηγηθει.

Ο μετανοων, δεν ειναι κακομοιρης, ξερει που ηταν και που βαδιζει, εχει επιγνωση και προοπτικη, ελπιζει και δεν απελπιζεται, μετανοει αλλα και χαιρεται την ανακαινισμενη σχεση με τον Πατερα και Θεο του, ως ο ασωτος υιος που επεστρεψε στην αγκαλια του πατερα του.

Και η διαφορα ειναι ασυλληπτη απο την μια κατασταση στην αλλη.