Συνάντησ διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών στη Κύπρο

[aposal]

Άλλο η καλημέρα και άλλο η αποδοχή αιρετικών θέσεων.

Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο το μήνυμα : Ναι στον διάλογο - Όχι σε οποιαδήποτε υποχώρηση

[pan]

Ας περιμενουμε αδελφοι τα αποτελεσματα της συναντησης και μετα βγαζουμε τα συμπερασματα μας.
Οτι και να πουμε τωρα ειναι ματαιω. Σωστες οι αποψη σας αλλα να περιμενουμε. Ενας διαλογος δεν ειναι συλειτουργο, καλο κανη αρκη να εχει θετικο αποτελεσμα.

[petross]

Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο το μήνυμα : Ναι στον διάλογο - Όχι σε οποιαδήποτε υποχώρηση

Το ποθούμενο θα ήταν αυτό, αν το θέμα του διαλόγου θα ήταν κάτι που πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Αυτός ο διάλογος γίνεται εδώ και 50 χρόνια!!! στον οποίο δυστυχώς μόνο υποχωρήσεις γίνονται.
Σ' αυτόν τον συγκεκριμένο διάλογο νομίζω ότι πρόκειται να συζητήσουν βάση ενός κειμένου το οποίο υπέγραψε η αντιπροσωπία μας στην Ραβένα.
Το οποίο όπως μαρτυρούν πολλοί, είναι ένας κόλαφος για τους Ορθοδόξους και αποδοχή με πλάγιο τρόπο παπικών αιρέσεων και κακοδοξιών κατά μέρους, ως επίσης και αναγνώριση του παπισμού ως Εκκλησία με μυστήρια κτλ. Επίσης θέλουν να συζητήσουν σχετικά με το πρωτείο του Πάπα. Μια εκτενή αναφορά κάνει ο Γέροντας Γρηγόριος Καψάνης, Καθηγούμενος της Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Νομίζω ότι αξίζει να ακούσουμε την γνώμη του Γέροντος. Ο οποίος έχει φήμη σοφού και διακριτικού προ πάντων ανθρώπου.
Το κείμενό του το βρήκα εδώ. http://www.aegean.gr/agios-therapontas/ ... ki/57.html
Νομίζω αξίζει να ενημερωθούμε πάνω σ' αυτό το θέμα εφ όσον συζητούμε τα του διαλόγου.

[petross]

Όπως επίσης και ένα κείμενο το οποίο έγραψε προσφάτως εδώ: http://www.oodegr.com/oode/papismos/eks ... teio_2.htm

[Andreasmas]

Η θεολογία της γκρίνιας *

του Οσιολογ. Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου


Από καιρό ήθελα να γράψω για το φαινόμενο αυτό. Δίσταζα. Τελικά, όπως βλέπετε, το αποφάσισα. Ίσως με τα παρακάτω να κρίνω και τον εαυτό μου. Μάλλον. Από ετών παρατηρείται το φαινόμενο μιας συνεχούς γκρίνιας για τα εκκλησιαστικά δρώμενα από διάφορους κληρικούς, λαϊκούς και μοναχούς, θεολόγους και μη, γνωστούς, ειδικούς, ονομαστούς (δεν θα ήθελα ν’ αναφέρω ονόματα εδώ), με βιβλία κι άρθρα, σε περιοδικά κι εφημερίδες, για τα κακώς κείμενα, για τους κακούς χριστιανούς, τους λαθεμένους κληρικούς, τους αβαθείς αρχιερείς, τις ανοημάτιστες εορτές, τις αντιπαραδοσιακές εθιμοτυπίες, τις λατρευτικές απροσεξίες, τα αήθη ήθη, τ’ αθεολόγητα κηρύγματα, τη νοσηρή λαϊκή ευσέβεια και λοιπά πολλά γνωστά. Θα προσπαθήσω να ’μαι σύντομος.
Οι ασχολούμενοι αρκετά με αυτή τη μονότονη γκρινιάρικη και παραπονιάρικη κριτική δεν λέγω ότι σε πολλά δεν έχουν και δίκιο, όμως τελικά κουράζονται και κουράζουν και φοβάμαι πως ζητούν πολλά από τους άλλους με περισσή αυστηρότητα, παραβλέποντας τον εαυτός τους, ή βλέποντάς τον με μπόλικη επιείκεια, εύκολα δικαιολογούμενοι και κινούμενοι κάποτε από προσωπικές τους δυσκολίες, ελλείψεις, αστοχίες, λάθη, προβλήματα, προβληματισμούς και κενά. Μακάρι να λαθεύω. Δεν λέγω πως μόνο οι άγιοι μπορούν να κρίνουν, ούτε πως αντικειμενικά δεν υπάρχουν θέματα προς κρίση και διόρθωση. Μιλώ για μια τυπική τακτική μόνιμης σφοδρής κριτικής των πάντων απ΄ ορισμένους, που ξαφνικά ανακάλυψαν την ορθότητα, ωσάν η Εκκλησία επί αιώνες να ήταν σε νάρκη, κι εκείνοι να υπήρξαν οι θεόσταλτοι διορθωτές των κακώς κειμένων της Εκκλησίας, όψιμοι σωτήρες της, θεολόγοι της γκρίνιας, σχολαστικοί, ορθολογιστές, ανελεήμονες, ακριβοδίκαιοι και άτεγκτοι.
Μάλιστα αυτή η θεολογική γκρίνια, ταπεινόλογη και ταπεινόσχημη ενίοτε κι άλλοτε φαρισαϊκή κι επηρμένη, μένει μόνο σε παρατηρήσεις, δίχως να προσφέρει ουσιαστικές λύσεις και να δίνει κουράγιο κι ελπίδα στον σύγχρονο κουρασμένο άνθρωπο, που, τουλάχιστον στην αρχή, έχει μεγάλη την ανάγκη της παραμυθίας, του κουράγιου και της ελπίδος. Παρουσιάζοντας συνεχώς σκάνδαλα, ξεσκεπάζοντας σκανδαλοποιούς, βάζοντας τον καθένα στη θέση του, σαν μυστικοί σκανδαλοθήρες, μήπως γινόμαστε πρόξενοι σκανδαλισμού; Γνωρίζετε ότι τα πιο αυστηρά λόγια ο Χριστός τα είπε για τους υποκριτές και τους σκανδαλίζοντες…
Οι θεολόγοι της γκρίνιας είναι ορισμένοι. Είναι βέβαια συμπαθείς κι όμως κιόλας είπα λέγουν κι αρκετά ορθά, όμως λέγοντας πάντα πολλά και συνέχεια διορθωτικά κι επιτιμητικά νομίζω χάνουν. Ευτυχώς που δεν λαμβάνουν και καίριες αποφάσεις, γιατί όλοι θα ήμασταν από καιρό απωλεσμένοι. Λίγη συγκατάβαση, επιείκεια, ανεκτικότητα, συγχωρητικότητα και φιλαδελφία δεν βλάπτει. Δηλαδή θα καλύπτουμε τα λάθη και δεν θα διορθώνουμε τα σφάλματα; κανείς ποτέ δεν είπε αυτό. Όμως κι αυτό το συνεχές κυνηγητό και κατηγορητήριο, η υψωμένη βέργα, η ασίγαστη παρατηρητικότητα, η αξεκούραστη αυστηρή κριτική, η διόγκωση των ελλείψεων, μήπως προέρχεται από εσωτερική ακαταστασία, απουσία αυτογνωσίας, προσευχής κι εμπιστοσύνης στον Θεό;
Οι νηπτικοί θεολόγοι για το υπάρχον κακό οίκτειραν τον εαυτό τους κι όλα τα ’βλεπαν καλά λίαν κι ο αδελφός τους ήταν ο Θεός τους και για τις πτώσεις του έκλαιγαν οι ίδιοι ως κύριοι αίτιοι. Μήπως αυτή η θεολογία της γκρίνιας ταυτίζεται μ’ ένα λανθάνοντα φαρισαϊσμό αφιλαδελφείας, αφιλοτεκνίας, αφιλανθρωπίας και τελικά αφιλοθείας; Ας μελετηθεί ξανά η παραβολή των ζιζανίων.
Ένας γέροντας έλεγε: «Συνέχεια περί ηθικής συνήθως ομιλούν οι ανήθικοι». Και: «Το μεγαλύτερο θαύμα της Ορθοδοξίας είναι ότι διαφυλάχθηκε αλώβητη, παρά τους τόσους ανάξιους εκφραστές της». Λέγοντας αυτά ουδόλως μιλούμε περί ψευδοεφησυχασμού, ανόητης οφθαλμαπάτης, δαιμονοκίνητης αγγελολογίας και χαζοχαρούμενης ωραιολογίας, αλλά περί ανδρείας και θεοχαρίτωτης αυτογνωσίας, προς θεοαγάπητη αδελφογνωσία, μετά αγιοπατερικής αλληλοπεριχωρήσεως, αλληλοσεβασμού και αλληλοκατανοήσεως προς θεογνωσία και θεοληψία. Η θεολογία της γκρίνιας ας αφεθεί στους θεολόγους της «χαράς», του «έρωτος» και της «δικαιοσύνης»…

----------------
* Περιοδικό Σύναξη, Ιανουάριος - Μάρτιος 2003

◄

[petross]

Η θεολογία της γκρίνιας *

Αυτά το 2003
Γιά να δούμε τί γράφει ο Γέροντας 3 χρόνια μετά;


Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα

(Από την έκτακτη έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Εν Συνειδήσει, Δεκέμβριος 2006, αναδημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του σεβαστού λογίου Μοναχού Μωυσέ­ως Αγιορείτου με τίτλο Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα. Ας προσέξουμε το ομολογιακό αυτό κείμενο με την διακριτική και αρχοντική του έκφραση).


... Κανείς δεν μιλά σθεναρά. Όποιος μιλά, αν δεν θεωρείται φανατικός, χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικός, στενοκέφαλος, μύωπας, αρτηριοσκληρωτικός ή ακόμη και φαιδρός και γραφικός. Βεβαίως θα πρέπει να τονίσουμε ότι δυστυχώς η ορθόδοξη παραδοσιακή γραμμή υποστηρίζεται ενίοτε ανορθόδοξα με αρές, ύβρεις, θυμούς, απειλές, φωνές, ακραίες θέσεις, ατεκμηρίωτες εκφράσεις και αναληθείς υπερβολές. Χρειάζεται μεγάλη γνώση, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, ψυχραιμία, νηφαλιότητα και διάκριση. Δε θα διορθωθεί ένα κακό μ' ένα άλλο κακό. Με την εμπάθεια δεν μπορεί να έλθει καλό.
Δεν θ' αποσχισθούμε από την Εκκλησία ποτέ. Θα παραμείνουμε πάντοτε πιστά τέκνα της Μίας, Αγίας, Αποστολικής, Ορθόδοξης, Μητέρας Εκκλησίας μας. Εντός των κόλπων της θ' αναπνέουμε και κινούμεθα συνεχώς με σεμνότητα, ταπείνωση, γνησιότητα, ειλικρίνεια και αφοβία. Θα καταθέτουμε την αγωνία μας, τον λογισμό μας, το παράπονό μας, τον καημό μας, την έγνοιά μας, την ανησυχία μας και την ελπίδα μας. Τα κακώς κείμενα, οι παραχαράξεις, οι νοθεύσεις σκανδαλίζουν πολύ τις ευαίσθητες συνειδήσεις. Είναι λάθος;
Εμείς δεν επιτρέπεται να εκφρασθούμε; Θα πρέπει να περιορισθούμε στο κομποσχοίνι μας; Έτσι χαρακτηρίζεται κάποιων η αγάπη προς το μοναχισμό; Θα πρέπει μόνο να επιφωνούμε, επικροτούμε και χειροκροτούμε πάντοτε κι έτσι θα είμαστε οι καλοί μοναχοί; Ακόμη κι όταν παραγκωνίζονται ή παρερμηνεύονται οι θείοι και Ιεροί Κανόνες και το Πηδάλιο της Εκκλησίας, η Ιερά Παράδοση, η αρχαία τάξη, οι ιεροί θεσμοί, τα πατροπαράδοτα λόγια, η οδός των Αγίων Πατέρων μας; Δεν ισχύουν σήμερα οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας περί συμπροσευχής μετά αιρετικών; Δεν είναι συμπροσευχή όταν ο πατριάρχης εναγκαλίζεται τον πάπα στο «αγαπήσωμεν αλλήλους»; Πρόκειται για φιλοφρόνηση; Τί σημαίνει ο ιερός ασπασμός της αγίας ώρας ταύτης; Δεν είναι συμπροσευχή η απαγγελία του «Πάτερ ημών» υπό του πάπα εν ώρα θείας Λειτουργίας; Έχουν ημερομηνία λήξεως οι Ιεροί Κανόνες; Έχουν μεταποιηθεί και μεταλλαγεί; Ποία η ουσιαστική πρόοδος εκ της τοιαύτης συναντήσεως; Όταν ο πάπας εν μέσω Φαναρίου μίλησε περί του παπικού πρωτείου και εν Εφέσω περί ενώσεως των χριστιανών Ανατολής και Δύσεως διά της Ουνίας; Η ένωση θα επιτευχθεί με το να γίνουμε οι Ορθόδοξοι Ουνίτες;....
Σε τί άλλαξε ο παπισμός, ώστε να τρέχουμε πίσω του; Οι μεγάλοι λόγοι περί ιστορικής μνήμης και ελληνορθοδόξου παραδόσεως λησμονήθηκαν; Δεν γνωρίζουμε τί έπραξε ο παπισμός επί μία χιλιετία; Ήταν φονταμενταλιστές οι Άγιοί μας που εφιστούσαν την αυστηρή προσοχή των πιστών στο μέγιστο παπικό κίνδυνο; Ό,τι γίνεται για πρώτη φορά δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι είναι θετικό ιστορικό γεγονός. Η επιφύλαξη, η προσοχή τόσων και τόσων λογίων, σοφών, εναρέτων, ταπεινών, αγίων, πατριαρχών, αρχιεπισκόπων, επισκόπων, πρεσβυτέρων και μοναχών επί τόσους αιώνες ήταν λανθασμένη; Είμεθα σίγουρα σοφώτεροι όλων αυτών των προηγουμένων; Ό,τι πάλι ανίερο επαναλαμβάνεται δεν σημαίνει καθόλου ότι καθαγιάζεται και λαμβάνει εξιλέωση....
Ειλικρινά με πόνο και αγάπη σύρουμε τις απλές, λιτές και εγκάρδιες αυτές γραμμές. Περιττό να ξανατονίσουμε τον άπειρο σεβασμό μας στους θεσμούς και τα πρόσωπα της Εκκλησίας. Συγκεκριμένες τακτικές κρίνουμε με αληθινό πόνο και μεγάλη αγάπη. Μιλάμε φυσικά όχι ως όσιοι, αν μόνο οι όσιοι μπορούσαν να μιλούν θα 'πρεπε να παύσει το κήρυγμα της Εκκλησίας, αλλά ως πιστά τέκνα Αυτής. Θα μπορούσαμε άνετα να σιωπήσουμε κι εμείς. Δεν κάνουμε τους γενναίους. Δεν είναι γενναιότητα να υποστηρίζεις αλήθειες, αλλά υποχρέωση και αναγκαίο καθήκον. Θα μπορούσαμε να χειροκροτούμε κινήσεις, μετακινήσεις, ασπασμούς και χειρονομίες καλής θελήσεως. Να σκορπίζουμε χαμόγελα, συγκινήσεις, συναισθηματισμούς, ωραιολογίες και αγαπολογίες. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να το κάνουμε. Αδυνατούμε όμως να πείσουμε προς τούτο τον εαυτό μας. Μας ελέγχει αυστηρά το ιερό παρελθόν οσιομαρτύρων και ομολογητών του αγιοτρόφου και αγιοτέκνου Αγίου Όρους. Εμείς ταπεινά, ολόθερμα, ολόψυχα και ολοκάρδια θα συνεχίσουμε βεβαίως νυχθημερόν να προσευχώμεθα «υπέρ της των πάντων ενώσεως», «υπέρ ευσταθείας των Αγίων του Θεού Εκκλησιών», «υπέρ των ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας». Οι διάλογοι μπορούν να συνεχιστούν μόνο αν μεταφέρουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας, κατά τον π. Γ. Φλωρόφσκυ, όταν οι ετερόδοξοι «ουσιαστικώς βοηθούνται, όταν οι ορθόδοξοι διά συνεπούς ορθοδόξου στάσεως τους υποδεικνύουν το μέγεθος της πνευματικής ασθενείας των και τον τρόπον της θεραπείας αυτών» κατά το κείμενο της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους μεταφέρεται άφοβα, ακέραια, γνήσια και ταπεινά. Πάντοτε «εν αληθεία και αγάπη», «εν φόβω Θεού», «εν εκτενεί δεήσει».
Δεν κατακρίνουμε κανένα. Ελέγχοντες ελεγχόμεθα. Είναι πολλοί που σκέπτονται αυτά τα απλά και σημαντικά. Δεν είναι ορθό να περιγελούμε την καλή αγωνία των πιστών. Να αναπτύσσονται εκκλησιαστικές δημόσιες σχέσεις για κοντόθωρες διεκδικήσεις, με δικαιολογήσεις που δεν πείθουν, να ανανεώνεται ή αναβαθμίζεται το προφίλ ορισμένων εκκλησιαστικών ταγών, να μη λέγεται όλη η αλήθεια, να σκανδαλίζεται δίκαια το μικρό ποίμνιο, να αναμένεται βοήθεια από καταδικασμένες εξουσίες για κοσμικότητα, αλλοτρίωση, έπαρση και αντιευαγγελικότητα.
Λέγοντας αυτά ξαναλέμε ότι δεν είμεθα επαρκείς. Όλοι αξίζει να αγωνιζόμαστε υπομονετικά και επίμονα να γίνουμε πιο ορθόδοξοι. Δεν μεγιστοποιούμε τα γεγονότα, δεν κυνηγάμε φαντάσματα, δεν φοβόμαστε όπου δεν υπάρχει φόβος, δεν απεμπολούμε την ευθύνη και το χρέος μας και προσευχόμεθα θερμότερα και ταπεινότερα τώρα υπέρ διαφωτίσεως πάντων.

http://vatopaidi.wordpress.com/2009/07/ ... %B7%CF%81/

[eortologio_gr]

Απλά ένα ξεκαθαρισμα του μπλα μπλα που ξανάρχισε.

Ο τίτλος του θέματος ναι με είναι "ο ρόλος του επισκόπου Ρώμης εν τη κοινωνία όλων των Εκκλησιών" όπου θα διερευνηθεί ποιός ήταν ο ρόλος του πριν το σχίσμα του 1054.

Ολοι αυτοί που άρχισαν πάλι να αλλαλάζουν για προδοσίες και άλλες φαιδρότητες, υπονοούν ότι στο μάζεμα της Κύπρου οριστικοποιείται ποιός ΘΑ είναι ο ρόλος του πάπα στο μέλλον.

Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα ο πάπας να αναλάβει τον όποιο ρόλο είχε πριν το 1054 αν και η Εκκλησία μας περάσει στην ενωμένη μορφή που είχε προ του 1054.

Χρ.

[petross]

Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα ο πάπας να αναλάβει τον όποιο ρόλο είχε πριν το 1054

Δηλαδή ποιον ρόλο είχε ο πάπας πριν το 1054 εκτός του ότι ήταν ο Πατριάρχης να το πούμε έτσι της Δύσεως;
Όταν ήταν Ορθόδοξος εννοείται. Τώρα όμως δεν είναι!

Όλοι αυτοί που άρχισαν πάλι να αλλαλάζουν για προδοσίες και άλλες φαιδρότητες

Έχετε κάνει τον κόπο να δείτε ποιοι είναι όλοι αυτοί;
Λέτε να μην ξέρουν να διαβάζουν, γιατί λίγο πολύ αυτό υπονοείτε ότι δεν κατάλαβαν αυτοί και καταλάβατε εσείς.

Αν εννοείτε τον π. Γεώργιο Καψάνη ο οποίος ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου στη Θεολογία δεν νομίζω να αλαλάζει, αλλά μάλλον ξέρει τι γράφει.

[eortologio_gr]

Δηλαδή ποιον ρόλο είχε ο πάπας πριν το 1054 εκτός του ότι ήταν ο Πατριάρχης να το πούμε έτσι της Δύσεως;
Όταν ήταν Ορθόδοξος εννοείται. Τώρα όμως δεν είναι!

Διάβασε ολόκληρη την παράγραφο που έγραψα. Στην επαναλαμβανω :

Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα ο πάπας να αναλάβει τον όποιο ρόλο είχε πριν το 1054 αν και η Εκκλησία μας περάσει στην ενωμένη μορφή που είχε προ του 1054.

Έχετε κάνει τον κόπο να δείτε ποιοι είναι όλοι αυτοί;
Λέτε να μην ξέρουν να διαβάζουν, γιατί λίγο πολύ αυτό υπονοείτε ότι δεν κατάλαβαν αυτοί και καταλάβατε εσείς.

Αν εννοείτε τον π. Γεώργιο Καψάνη ο οποίος ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου στη Θεολογία δεν νομίζω να αλαλάζει, αλλά μάλλον ξέρει τι γράφει.

Ολα γυρνάνε σε ένα θέμα : Επαναφορά της ΜΙΑΣ Ορθοδοξίας στην προ σχίσματος 1054 κατάσταση. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Με αρχες που ξεκίνησαν λίγο πριν το 33 μχ.

Χρ.

ΥΓ. προς τι ο πληθυντικός ? Είμαι μικρότερός σου...!!!

[petross]

Ολα γυρνάνε σε ένα θέμα : Επαναφορά της ΜΙΑΣ Ορθοδοξίας στην προ σχίσματος 1054 κατάσταση. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Με αρχες που ξεκίνησαν λίγο πριν το 33 μχ.

Αν ήταν έτσι απλά τα πράγματα δεν νομίζω να αντιδρούσε κανένας. Διότι όλοι ποθούν την ένωση.