Ποια αξία πνευματική μπορεί να έχει το κερί που ανάβουμε;

[Σπάρτακος]

Στα 21 του - πάνε πολλά χρόνια- έφυγε από τη ζωή ένας γείτονας σε τροχαίο με μηχανή. Ο πατέρας του όπως ήταν φυσικό το πήρε πολύ βαριά. Όμως συνέβη το εξής:
Ο πατέρας του έλεγε πως έζησε κάτι πολύ ζωντανό, το διηγούνταν σε όλη τη γειτονιά. Ότι είδε στον ύπνο του τον γιο του, που του ζήτησε να μην στεναχωριέται, γιατί εκεί που βρισκόταν ήταν πολύ καλά. Του είπε επίσης όμως, σαν παράπονο, ότι, ΄΄κάθε Κυριακή πατέρα πήγαινες στο γήπεδο, αλλά ποτέ δεν μπήκες σε μια εκκλησία να ανάψεις ένα κερί.΄΄

[dionysisgr]

Ενα πολυ ωραιο και επικαιρο θεμα για συζητηση.

Το οποιο δειχνει οτι, επισης, οτι οσο η Αγια και Ενδοξη Ανασταση του Κυριου μας, δεν μας αγγιζει, δεν μας αλλαζει, αλλο τοσο και τα "σημεια" που μας δινει ο Θεος, μεσα στην πορεια της ζωης μας, και οι "κλησεις", που τοσο φιλανθρωπα μας μοιραζει, δεν γινονται πολλες φορες αποδεκτες απο τον παραληπτη τους.

Ενω θα επρεπε ο Ανθρωπος αυτος, οπως κανουν αλλοι πολλοι και ευλογημενοι, μετα απο τετοιο γεγονος, να ερθει κοντα στον Χριστο, και να παρακαλει για την αναπαυση του παιδιου του, απομακρυνθηκε, και γυρισε το προσωπο του, απο τον Θεο.

Και χρειαστηκε να παρει νεο σημειο απο το ιδιο το παιδι του, ωστε να συνελθει, και να ανοιξει ο νους του.

Βλεπουμε οτι καθενας μας, κρυβει εναν εν δυναμει Ιουδα, εναν απιστο Θωμα, εναν Πετρο κατα τις αρνησεις του, και ποσο επιμονα ο Θεος συνεχεια μακροθυμει και εργαζεται την σωτηρια μας, με το να μας φερει με καθε τροπο σε επιγνωση και στην αληθεια που δεν ειναι αλλη απο την αποκτηση της Χαριτος Του.

Φυσικα και καθε κερι, εχει μεγιστη πνευματικη αξια, μιας και αποτελει μια εμπρακτη καταθεση της Πιστεως μας, μια θυσια, ενα εργο ενωπιον του Θεου, που ως Προσωπο Ζων και Ενεργων και Αγαπων, επιζητα την σχεση μας, την εμπιστοσυνη μας, και την αγαπη μας.

Καμμια θυσια οσο ευτελης και εαν μοιαζει στα ματια η στον νου μας, δεν παει χαμενη, και δεν παραβλεπεται απο τον Θεο, παρα μονο εαν επιτελειται με ανομο σκοπο και συμφερον και ανειλικρινη διαθεση, για το θεαθηναι.

[pepiixthis]

Συμφωνω με τον dionysisgr
Μακάρι όλοι να μπορουσαν-με να βλεπαν-με τις ευκαιριες που μας δινει ο Κυριος αλλά εμεις δεν δινουμε σημασια τα βαζουμε στην ακρη, με ένα κεράκι μπορεις να σωσεις μια ψυχη , οχι απο την υλικη πλευρα αλλα απο την πνευματικη, ο Κυριος δεν εχει αναγκη το κερακι αλλα την προσευχη μας

[aposal]

Παραθέτω την άποψη του πρωτοπρεσβύτερου του Ι.Ν.Α.Δ. πατρός Ματθαίου Χ.

Το κερί στην ορθόδοξο Εκκλησία έχει πολλούς συμβολισμούς. Από παλαιά οι ιουδαίοι δεν παρουσιάζονταν με άδεια χέρια στο Θεό. Έφερναν ένα ζώο που το έσφαζε ο ιερέας. Το ζώο εθεωρείτο προσφορά στο Θεό, αλλά έκρυβε και άλλο συμβολισμό. Το ζώο αντιπροσώπευε τον ίδιο τον ιουδαίο που το προσέφερε. Σαν να έλεγε ο ιουδαίος: μου πρέπει τιμωρία γι’ αυτά που έκανα. Αλλά αντί για μένα ο Θεός δέχεται την θυσία του ζώου. Αυτό μυστικά έκρυβε την θυσία του Κυρίου μας, που γι’ αυτό λέγεται «Αμνός». Οι ιουδαίοι λοιπόν πρόσφεραν ένα ζώο στο Θεό για σφαγή, και εμείς ένα κερί για να καεί. Ανάβοντας ένα κερί στο μανουάλι πρέπει να έχουμε την συνείδηση ότι προσφέρουμε τον ίδιο τον εαυτό μας στο Θεό. Εκφράζουμε το «σοι Κύριε», ή το «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», που λέμε στη λατρεία μας. Ποτέ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η «θέση μας» είναι στο μανουάλι του Χριστού! Εκεί, προσφορά στο Θεό, αναμμένα κεριά, που καίγονται, λειώνουν, για την αγάπη Του. Το κερί έπειτα είναι μαλακό. Έτσι απαλοί πρέπει να είμαστε οι χριστιανοί. Όχι σκληροί, όχι τραχείς, αλλά επιεικείς, πράοι, γεμάτοι απλότητα. Το κερί αν το πιέσουμε με τα δάκτυλά μας, «υπακούει» σ’ αυτό που του κάνουμε και βαθουλώνει. Έτσι πρέπει να είμαστε. Υπάκουοι και υποχωρητικοί. Μια ψυχή σαν την πέτρα, δεν μπορεί να ζήσει την μετάνοια. Το κερί πάλι, πλάθεται και διαμορφώνεται. Έτσι και η ψυχή μας πρέπει να είναι εύκολη σε αναμόρφωση και μεταμόρφωση. Πρέπει όλο και να μεταμορφωνόμαστε, όλο να αναπλασσόμαστε, μέχρι να μορφωθεί ο Χριστός μέσα μας. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να γίνουμε σαν το κερί που πλάθεται. Αν στο κερί πατήσουμε μια σφραγίδα, αυτό τη δέχεται και τη διατηρεί. Πήραμε και εμείς μια σφραγίδα πνευματική πάνω μας. Είναι το ιερό χρίσμα. Πρέπει να κρατήσουμε αυτή τη σφραγίδα καθαρή και να την αξιοποιήσουμε με την πνευματική μας ζωή. Τέλος, αν προσέξουμε το χρώμα του κεριού, δεν διαφέρει και πολύ από αυτό του δέρματός μας. Αυτό σημαίνει ότι το κερί συμβολίζει τον πιστό, ο οποίος θα πρέπει να διατηρεί το σώμα του ευωδιαστό, καθαρό από το άρωμα του Αγίου Πνεύματος, την δε καρδιά του, που συμβολίζεται με τον άσπρο σπάγκο, λευκή από κάθε ρύπο αμαρτίας. Τότε μόνο η φλόγα που θα καίει στο κερί, θα είναι η φλόγα της πίστεως αλλά και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος μέσα μας. Μάλιστα δε, όταν παίρνουμε το κερί στα χέρια μας από το «παγκάρι», το ανάβουμε και το τοποθετούμε στο μανουάλι, ομολογούμε το σκοπό της ζωής μας: πεσμένοι καθώς ήμασταν και εμείς από την αμαρτία, σηκωνόμαστε όρθιοι, ανασταινόμαστε, με την μετάνοια, παίρνουμε την φώτιση του Αγίου Πνεύματος με την πνευματική ζωή που κάνουμε και εντασσόμαστε στην κοινωνία των αγίων της εκκλησίας μας, όπου λάμπουμε με το Θείο Φως. Τον κεντρικό φωτισμό του ναού μας, τον κάνει ο «πολυέλαιος. Παλαιά, αντί για ηλεκτρικά φώτα, έκαιγαν πάνω σε ειδικές υποδοχές, μικρά καντήλια με λάδι, απ’ όπου πήρε και το όνομά του. Ο «πολυέλαιος» συμβολίζει το αμέτρητο έλεος του πανάγαθου Θεού, που κατέρχεται στη γη, που όπως γνωρίζουμε συμβολίζει το δάπεδο του ναού, από ψηλά, τον ουρανό. Υπάρχουν διάφορα είδη λυχνιών ή φώτων στο ναό, ανάλογα με τον αριθμό των λυχνιών τους: είναι τα «μονά» ή μοναδικά, που συμβολίζουν το ενιαίο της Θεότητος, τα «δικήρια», που συμβολίζουν τις δύο φύσεις του Χριστού μας, τα «τριλαμπή», που συμβολίζουν την Αγία Τριάδα, τα «επτάφωτα», που συμβολίζουν τα επτά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, και τα «δωδεκάφωτα», που συμβολίζουν τους δώδεκα αποστόλους.

[Σπάρτακος]

Πολύ επιτυχημένοι πνευματικά οι συμβολισμοί του π. Ματθαιου Χ.
Ενα μικρό κεράκι είναι η ίσως κάτι σαν η μικρότερη προσευχή, σαν η μικρότερη θυσία, προς βοήθειά μας, των δικών μας, άλλων ανθρώπων, αλλά και για τους κεκημημένους.
Ιστορικά πιστεύω άρχισε η χρήση του ήδη απο τις κατακόμβες, που προφανώς η λειτουργικότητά του ήταν απαραίτητη.
Εχω δει ξένους τουρίστες - αλλόδοξους, να ανάβουν ένα κεράκι στις εκκλησίες μας, και κατόπιν να κάθονται σε ένα στασίδι και να κλαίνε γοερά σαν μικρά παιδιά....

[vasilikirimp]

Θυμάμαι η γιαγιά μου απο μικρή μου έλεγε - όταν πεθάνω θα θυμάσαι να μου ανάβεις ένα κεράκι; Μετά από χρόνια που έφυγε απο τη ζωή θεώρησα πιο σημαντικό να πηγαίνεις να κάνεις κανένα τρισάγιο παρά να ανάβω κεράκια κλπ.Άργησα πολύ σαν άνθρωπος να καταλάβω την αξία που έχει το κεράκι .......
Θα μου πείτε σε πολλά έχω αργήσει ......μου αρέσει το κείμενο που μας έχει παραθέσει ο Απόστολος
Δε ξέρω τι είναι, αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποιείς την αναγκαιότητα από μόνη της , χωρίς να στο επιβάλλει κανείς.
Ωραίο θέμα μπράβο Σπάρτακε........

[aposal]

Με τον πρωτοπρεσβύτερο του ΙΝΑΔ (Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου) είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε κατά την εν Αθήναις συνάντησή μας, στις 15 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους. Επειδή όλοι μας (εξ όσων γνωρίζω) μείναμε ευχαριστημένοι από την συνάντηση, θα την επαναλάβουμε, μάλλον μετά το καλοκαίρι, για να δώσουμε την ευκαιρία σε περισσότερα άτομα να έρθουν!
(Και να ξεδώσουν μετά την πνευματική συζήτηση στην υλιστική, γαστριμαργική κατανάλωση)!